Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος στην διεθνή συνάντηση «Η Ειρήνη είναι πάντα εφικτή»

Τίρανα, στις 6-8 Σεπτεμβρίου 2015

Αναστάσιος (Γιαννουλάτος)

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

Επίτιμο Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

    Η πιο τραγική βία σήμερα είναι η κατάχρηση του όρου «ειρήνη» από ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν την πιστεύουν. Παρ’ όλα αυτά, ο ανθρώπινος πόθος για μία παγκόσμια ειρηνική συνύπαρξη παραμένει σταθερός. Κάθε μία προσπάθεια λοιπόν ανανεώσεως του ενδιαφέροντος για την ειρήνη και εμβαθύνσεως του νοήματός της είναι μια πολύτιμη προσφορά στην πορεία της ανθρωπότητος. Και το Διεθνές Συνέδριό μας, δόξα τῷ Θεῷ, ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

    Αποτελεί ιδιαίτερη χαρά και τιμή για την Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Εκκλησία της Αλβανίας να είναι συνδιοργανώτρια της παρούσης 28ης Διεθνούς Συναντήσεως για την Ειρήνη , με την κοινότητα του Sant’ Egidio και τη Συνέλευση των Καθολικών Επισκόπων της Αλβανίας (Conference of Catholic Bishops of Albania).

    Κατ' αρχήν θα θέλαμε να εκφράσουμε τις εγκάρδιες ευχαριστίες και το θερμό «καλωσόρισμα» προς όλους τούς εκλεκτούς συνέδρους, πού ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας. «Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν» (Φιλ. 4:7) ας γεμίζει τη ζωή καθενός και ας καταυγάζει τις ψυχές μας κατά την περίοδο των εργασιών του παρόντος Συνεδρίου.

    Η Αλβανία, όπως είναι στους περισσοτέρους γνωστό, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνος αντιμετώπισε σοβαρές δοκιμασίες και κυρίως ένα μακροχρόνιο αθεϊστικό διωγμό. Από το 1991, όμως, έχει εμπεδωθεί η θρησκευτική ελευθερία και συνάμα καλλιεργείται η ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευτικών κοινοτήτων, καθώς επίσης και εκείνων που δεν ανήκουν σε κάποια θρησκευτική κοινότητα. Οι οδυνηρές αναμνήσεις από τις πολεμικές αιματοχυσίες του προηγουμένου αιώνα, τόσο από τους δύο παγκοσμίους πολέμους, όσο και από τις αιματηρές συγκρούσεις στο τέλος του στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, συμβάλλουν στο να επιτείνεται ο πόθος για την ειρήνη σε όλες τις διαστάσεις της.

    Ὁ τίτλος του θέματος του Συνεδρίου μας, «Η ειρήνη είναι πάντα εφικτή» (Peace is always possible), φαίνεται δυναμικός και αισιόδοξος. Οι ειδήσεις, όμως, που μεταδίδονται συνεχώς τον τελευταίο καιρό από όλα τα μέσα ενημερώσεως, με τις άγριες συγκρούσεις που προβάλλουν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, έρχονται να σκιάσουν με σύννεφα βαριά την αισιοδοξία μας για τη δυνατότητα μιας παγκόσμιας ειρήνης. Έτσι προσθέτουν στη διατύπωση του θέματός μας και ένα ερωτηματικό στο τέλος: «Είναι πάντοτε εφικτή η ειρήνη;»(“Is peace always possible?”) Μέσα σε αυτήν την αμφίβολη πραγματικότητα, οι εργασίες της παρούσης 28ης Διεθνούς Συναντήσεως για την Ειρήνη ασφαλώς θα αποτελέσουν μια ελπιδοφόρο αναζήτηση, προσφέροντας δημιουργικές προτάσεις στο κρίσιμο θέμα της ειρήνης.

    Εισαγωγικά, θα ήθελα να επισημάνω εν συντομία πέντε σημεία:

    1. Για να γίνει δυνατό το εκ πρώτης όψεως αδύνατο, η επικράτηση δηλαδή της παγκόσμιας ειρήνης, κεντρικό ρόλο έχουν και οι θρησκευτικές κοινότητες. Ανάλογα με τις κατευθύνσεις, τις οποίες αντλούν οι οπαδοί τους από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, μπορούν να στηρίζουν ή να υπονομεύουν, σε τοπικό, περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο, την ειρήνη. Απαραίτητο, λοιπόν, προαπαιτούμενο, για να γίνει η ειρήνη δυνατή, είναι η ειρήνη μεταξύ των θρησκειών.

    Το ζήτημα της ειρήνης μεταξύ των θρησκειών, που διαλέγονται με κατανόηση, είναι προφανώς πολύπλοκο και ασφαλώς δεν έχουμε καμία διάθεση συγκρητισμού. Ο αληθινός σεβασμός της θρησκευτικής ελευθερίας κάθε ανθρώπινου προσώπου και της αξιοπρέπειάς του παραμένει το στέρεο θεμέλιο για ειρηνική συνύπαρξη. Υπάρχουν σπουδαία στοιχεία και ειρηνοφόρες εμπνεύσεις στα κοιτάσματα της διδασκαλίας των μεγάλων θρησκειών, τα οποία οφείλουν να εντοπισθούν με προσοχή, να χρησιμοποιηθούν και να αποβούν παραγωγικά για μία παγκόσμια ειρήνη. Οι ειρηνικές φωνές που βγαίνουν από τους πνεύμονες των παγκοσμίων θρησκειών πρέπει να ενταθούν και επίμονα να προβληθούν, με το κήρυγμα, την κατήχηση, τις διαλέξεις, με κάθε μορφή επικοινωνίας.

    Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλουν ασφαλώς όλες οι πρωτοβουλίες για διάλογο μεταξύ των θρησκειών και των πολιτισμών. Και είμαστε ευγνώμονες σε όλους εκείνους που αγωνίζονται προς αυτή την κατεύθυνση, όλως ιδιαιτέρως στην Κοινότητα του Sant’ Egidio για τη συστηματική και εμπνευσμένη προσπάθειά της κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

    2. Η θρησκευτική συνείδηση με την ποικιλία των μορφών της έχει τη δυνατότητα να συμβάλλει με διαφόρους τρόπους στην ανάπτυξη ειρηνοφόρων τάσεων και, γενικότερα, την καλλιέργεια της ειρήνης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

    Στα περισσότερα θρησκεύματα ευρίσκουμε: Πρώτον μία αναζήτηση για εσωτερική ειρήνη. Δεύτερον χαλίνωση της επιθετικότητας. Τρίτο κοινό χαρακτηριστικό είναι η επιδίωξη ειρηνικών σχέσεων με την ύψιστη Πραγματικότητα, είτε αυτή νοείται απρόσωπη είτε ως προσωπικός Θεός. Τέταρτον έχουν θεσμοθετηθεί από τις θρησκείες αρχές για να διευκολύνουν την ειρηνική συμβίωση μέσα σε κάθε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα. Και τέλος καταβάλλονται προσπάθειες για τη διατήρηση της ειρήνης πέρα από τη συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα προς την ανθρωπότητα.

    Όλοι όσοι συνειδητά θρεσκεύουμε οφείλουμε να διερευνήσουμε και να προωθήσουμε μία ειρηνική θεολογία και ανθρωπολογία, αντλώντας από τον πλούτο των θρησκευτικών μας διδασκαλιών και από τις καλύτερες σελίδες της ιστορίας των θρησκευτικών μας παραδόσεων. Τονίζοντας συγχρόνως το καθήκον κάθε ανθρώπου να αντιτίθεται στη βία, και εργαζόμενοι για τη συμφιλίωση και τη διαρκή ειρήνη στην υφήλιο. Η νέα γενιά, όλως ιδιαιτέρως, χρειάζεται μία συνειδητή αγωγή ειρήνης, η οποία να τροφοδοτείται και να εμπνέεται από πνευματικές θρησκευτικές πηγές.

    3. Η αναζήτηση της ειρήνης προϋποθέτει σταθερή υπεράσπιση και ενδυνάμωση της δικαιοσύνης. Ανέκαθεν, ιδιαίτερα όμως στην εποχή μας, προβάλλει με εκρηκτικούς τρόπους η σχέση που έχει η ειρήνη με τη δικαιοσύνη. Ο δεσμός αυτός απαντά σε πολλά θρησκεύματα. Ειλικρινής πόθος για την ειρήνη σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, εκφράζεται με την αληθινή επιθυμία και με αγώνα για τη δικαιοσύνη. Ένας άδικος κόσμος δεν μπορεί να είναι ειρηνικός. Σήμερα, ειρήνη και δικαιοσύνη έχουν προσλάβει ένα ακόμη συνώνυμο: ανάπτυξη. Και όλοι μας μπορούμε και οφείλουμε να συμβάλλουμε για την ανάπτυξη των πτωχότερων περιοχών. Η φτώχεια παραμένει ο χειρότερος τύπος βίας. Όταν οι άνθρωποι, κοντά μας ή μακριά μας, στερούνται των στοιχειωδώς αναγκαίων για την επιβίωσή τους, δεν είναι παράξενο να στραφούν προς άλλες κατευθύνσεις και να υιοθετήσουν άλλες ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις για τη επίτευξη μιας δίκαιης κοινωνίας και τη νοηματοδότηση της ζωής και του θανάτου.

    Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με το πρόβλημα της τρομοκρατίας που δεσπόζει τα τελευταία χρόνια, θεωρούμε ότι οι δυτικές κοινωνίες, που διαθέτουν οικονομική, επιστημονική και στρατιωτική δύναμη, οφείλουν να προχωρήσουν σε μια δημιουργική αυτοκριτική. Να δουν καθαρότερα την ευθύνη και το χρέος τους στις νέες παγκόσμιες διαστάσεις. Η ειρήνη και η ασφάλεια, για την οποίαν όλοι μιλούμε, θα εξασφαλισθούν με τη φροντίδα για κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη των πτωχότερων κοινωνιών του πλανήτη. Θα είναι τραγικό, πνευματικά και πολιτικά, λόγω αμελείας ή υπεροψίας, να αφήσουμε να εξελιχθεί ένα νέο, πολύμορφο προλεταριάτο, το οποίο θα επαναστατεί βίαια, καταχρώμενο την πνευματική "ατομική ενέργεια" μιας συγκεκριμένης θρησκευτικής παραδόσεως.

    4. Κάτι που συχνά λησμονείται, -ενώ συνιστά τον πυρήνα της ειρήνης- και η θρησκευτική συνείδηση οφείλει να το επισημαίνει, είναι ότι η ειρήνη αρχίζει από μέσα μας, από το βάθος της υπάρξεώς μας. Συνδέεται με την ταπείνωση, τη συγγνώμη, την ελευθερία από το μίσος από την πικρία, τη ζήλεια. Ανθεί με τη διαρκή κοινωνία με τον Θεό της ειρήνης. Ιδιαίτερα το χριστιανικό νόημα της εσωτερικής ειρήνης είναι βαθύτερο και ευρύτερο από την απάθεια των Στωϊκών. Δεν περιορίζεται στην αδιαφορία για ότι συμβαίνει γύρω μας. Διαφυλάσσοντας την εσωτερική μας ειρήνη θα είμαστε ικανοί να ζούμε με τους άλλους «εί δυνατόν τό ἐξ ημῶν (ὑμῶν), μετά πάντων ανθρώπων εἰρηνεύοντες» (Ρωμ. 12,18).

    5. Σε τελευταία ανάλυση, το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος αλλά ο εγωκεντρισμός: ο ατομικός, ο συλλογικός, ο εθνικός, ο φυλετικός. Αυτός επιστρατεύει τις ποικίλες μορφές βίας, που δολοφονούν με διαφόρους τρόπους την ειρήνη. Αυτός είναι ο εμπνευστής και τροφοδότης των μεγάλων ή μικρότερων συγκρούσεων, αυτός τις πυρπολεί με μίση διαρκείας.

    Το αντίδοτο στον εγωισμό δεν αποτελούν οι γενικόλογες ηθικές συμβουλές και παροτρύνσεις. Ούτε οι νομικές διατυπώσεις και οι μηχανισμοί καταστολής. Αλλά η ενδυνάμωση της αγάπης. Μιας πολυδιάστατης αγάπης, έμπρακτης, ανιδιοτελούς, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις και κάθε είδους διακρίσεις. Εδώ βρίσκεται η τεράστια δυνατότητα και συμβολή μιας υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως. Αυτή, ακόμα και σε συνθήκες μακροχρονίων συγκρούσεων, χαρίζει τη δύναμη της συγχωρητικότητος και της συμφιλιώσεως. Η δύναμη της αγάπης τελικά νικά την αγάπη για δύναμη, η οποία καταστρέφει την ειρήνη.

* * *

    Καθένας μας, ανάλογα με τις θρησκευτικές καταβολές του, καθοδηγείται στον αγώνα για την ειρήνη. Και από αυτή την προσωπική πίστη αντλούμε έμπνευση και δύναμη. Ιδιαίτερα σε όσους ακολουθούν μονοθεϊστικές θρησκείες, δεσπόζει η βεβαιότητα ότι η ειρήνη είναι δώρο του Θεού. Και ότι ο άνθρωπος καλείται να το προσλάβει και να συνεργήσει στην ενδυνάμωσή του, με σεβασμό προς κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, ανεξαρτήτως πολιτικών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων.

    Ελπίζω ότι, μέσα ἀπό τις εισηγήσεις, τις συζητήσεις και τον γενικότερο προβληματισμό του Συνεδρίου μας, θα αντλήσουμε πολύτιμο υλικό για πληρέστερη εμβάθυνση στο κρίσιμο θέμα της ειρήνης, των προϋποθέσεων και των δυνατοτήτων για την επίτευξή της• ακόμη και έμπνευση για να συνεχίσουμε με μεγαλύτερο ενθουσιασμό να είμαστε εργάτες ειρήνης. Με τη βεβαιότητα ότι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5:9).

    Ο αγώνας για την ειρήνη βαθειά μέσα μας, στο φυσικό περιβάλλον, στην κοινότητά μας, σε όλον τον κόσμο είναι πρωταρχικό μας καθήκον. Και στον 21ο αιώνα θα πρέπει να αποτελεί πρωταρχική μας μέριμνα, με τη βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι ειρήνη. Ο Θεός είναι πάντοτε με τους ειρηνοποιούς, εμπνέοντας και ενισχύοντάς τους στις προσπάθειες και τους αγώνες τους για την ειρήνη. 

Απογευματινές φωτοστάσεις στο Πανηγύρι της Σπηλούλας Καλιπάδου Ζακύνθου

Προσκύνημα στο γραφικό ιδιωτικό εκκλησάκι της περιοχής μας. Σήμερα -εκ μεταφοράς από το 15αύγουστο- τελείται εκκλησιαστικό και λαϊκό πανηγύρι.

Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης-Πορφύριος Καποδίστριας 

Ο Μητροπολίτης Ζάμπιας διορίστηκε Καθηγητής της Πατριαρχικής Σχολής της Αγίας Σιών

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΝΙΤΙΔΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, συνελθοῦσα τήν Πέμπτην, 21ην Αὐγούστου / 3ην Σεπτεμβρίου 2015, ὑπό τήν Προεδρίαν τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, 

[...] 

Διώρισε τόν ρασοφόρον δόκιμον μοναχόν Καθηγητήν Φιλολογίας καί Θεολογίας κον Δημήτριον Λυκούδην ὡς Σχολάρχην τῆς ἐν Σιών Πατριαρχικῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς τοῦ Πατριαρχείου. 

Διώρισε τόν Μητροπολίτην Ζάμπιας τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας κ. Ἰωακείμ ὡς Καθηγητήν εἰς τήν Πατριαρχικήν Ἱερατικήν Σχολήν τῆς Ἁγίας Σιών.

[...]

Διώρισε τόν πρῲην Σχολάρχην π. Νικόλαον Ζέρβην ὡς Καθηγητήν τῆς ἐν Σιών Πατριαρχικῆς Σχολῆς.

Όχι μόνο κλητοί, αλλά και εκλεκτοί

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

της Κυριακής ΙΔ’ Ματθαίου 6^ης Σεπτεμβρίου 2015

(Ματθ. κβ’ 2-14)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Μεγάλη και λαμπρή η τελετή των γάμων που ετοίμασε ο βασιλιάς της παραβολής για τον υιό του. Τίποτε δεν αμελήθηκε, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πλουσιότερη η γιορτή. Ευτυχισμένοι, λοιπόν, όσοι θα ελάμβαναν μέρος σε αυτήν. Όμως οι προσκεκλημένοι, όχι μόνο δεν εκτίμησαν την τιμή που τους έγινε, αντίθετα την αρνήθηκαν και την περιφρόνησαν. Έδειξαν προσβλητική αδιαφορία και αμέλεια απαράδεκτη. Το μόνο που τους απασχολούσε ήταν οι επικερδείς οικονομικές και εμπορικές υποθέσεις τους. Κάποιοι εξ αυτών, περισσότερο μοχθηροί από τους άλλους, κακοποίησαν και σκότωσαν τους απεσταλμένους του βασιλιά. Τότε, μαθαίνοντάς το ο δίκαιος αυτός βασιλιάς οργίσθηκε κι έστειλε στρατεύματα να κατακαύσει την αμαρτωλή πόλη και να τιμωρήσει σκληρά τους ενόχους. Ύστερα απ’ όλα αυτά έστειλε ξανά άλλους δούλους, για να καλέσουν καινούργιο κόσμο απ’ όποιο σημείο και τοποθεσία ήταν δυνατόν και από οποιαδήποτε κοινωνική τάξη.

Όταν το πλήθος συγκεντρώθηκε, ο βασιλιάς παρατήρησε ότι κάποιος από τους προσκεκλημένους δεν φορούσε το επίσημο και ευπρεπές ένδυμα, το οποίο του εδόθη, αλλά προτίμησε το σκισμένο και ρυπαρό δικό του. Εξοργισμένος ο οικοδεσπότης από την περιφρόνηση αυτή προς το πρόσωπό του, τον θεώρησε ανάξιο και, όχι μόνο τον πέταξε έξω από το τραπέζι του γάμου, αλλά διέταξε να τον ρίξουν σιδηροδέσμιο σε φυλακή.

Πολλές οι σημασίες και οι βαθύτατοι συμβολισμοί που περιέχονται, αγαπητοί μου, σε αυτήν την παραβολή. Ο βασιλιάς είναι ο πανάγαθος και δημιουργός Θεός. Το βασιλικό τραπέζι για τους γάμους τού υιού Του είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Ο υιός Του είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και οι προσκεκλημένοι όλοι εμείς, που απαρτίζουμε το επί γης πλήρωμα της Εκκλησίας. Οι απεσταλμένοι είναι οι Προφήτες και οι Άγιοι, που δίδαξαν τον λόγο του Θεού και κυνηγήθηκαν, βασανίστηκαν και φονεύτηκαν φρικτά ανά τους αιώνες, από ασεβείς ανθρώπους. Ο άνθρωπος με το ρυπαρό ένδυμα είναι ο απροετοίμαστος, είτε ασεβής, είτε επιπόλαιος άνθρωπος, ο οποίος δεν εφαρμόζει τις θείες εντολές, δεν καθαρίζει την ψυχή του από την αμαρτία, αλλά περιφρονεί το θέλημα του Θεού. Είναι ο «κλητός», αλλά όχι ο «εκλεκτός»! Έχει μεν κληθεί, αλλά είναι ακατάλληλος να εισέλθει στην Ουράνια Βασιλεία. Και γι’ αυτό τον περιμένουν τα δεσμά της σκοτεινής φυλακής, δηλαδή της κόλασης, που συνεπάγεται η στέρηση της θείας χάριτος.

Ας φροντίσουμε, λοιπόν, αγαπητοί μου, να είμαστε όχι μόνο κλητοί, αλλά και εκλεκτοί, κάνοντας βίωμα την διδασκαλία του Χριστού, για να κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία. Γένοιτο!

Ένα ποίημα της Λενέτας Στράνη για τον παπα-Στρατή Δήμου (+ 2.9.2015)

Εις μνήμην 

Μήτε η έγνοια σου είχε

σύνορα παπά-Στρατή

Τους πήρε στο κατόπι και 

στον Άλλο Κόσμο. Γυμνούς

κατατρεγμένους διψασμένους

όσους ξεβράστηκαν

απ’ την αδιαφορία μας

στον Αχέροντα. Πήγαινε

να τους κοινωνήσεις τη 

συγγνώμη μας· μόνο δυο 

δάκρυα στο δισκοπότηρο

της μετανοίας. Μ’ αυτό 

το αγίασμα θα καταφέρεις

να τους ξεδιψάσεις

Η αγάπη δίδαξες πως

Όλα τα μπορεί 

                                                                                         Λενέτα Στράνη

Η "Αποστολή" αποχαιρετά τον παπά Στρατή της "Αγκαλιάς"

Την ειλικρινή και βαθειά οδύνη του για την απώλεια του αγαπητού σε όλους παπά Στρατή, «του Καλού Σαμαρείτη της Λέσβου, του χαρισματικού και ευλογημένου αυτού παπά της Μυτιλήνης» εκφράζει ο φιλανθρωπικός οργανισμός «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο παγκοσμίως γνωστός παπά Στρατής υπήρξε ο εμπνευστής και ιδρυτής της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Αγκαλιά», μιας πραγματικής αγκαλιάς για όλους τους ανθρώπους ασχέτως καταγωγής ή θρησκείας, «η δράση της οποίας αποτελεί πραγματικό ορόσημο για το νησί της Λέσβου και ευρύτερα για το Αιγαίο εξ αιτίας της πολυσχιδούς προσφοράς της σε θέματα κοινωνικής φτώχειας και αλληλεγγύης για τους κατοίκους του νησιού, αλλά και φροντίδας των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, οι οποίοι καταφθάνουν καθημερινά στη Λέσβο από τα μικρασιατικά παράλια» τονίζει στην ανακοίνωσή της η «Αποστολή».

«Σε συνεργασία με την 'Αγκαλιά' υλοποιήσαμε αλλεπάλληλες εκστρατείες ανθρωπιστικής βοήθειας με συνεχείς παρεμβάσεις, παρέχοντας τρόφιμα, φάρμακα και υγειονομικό υλικό, αλλά και κατά τόπους εξετάσεις με κινητή μονάδα υγείας και κλιμάκιο ιατρών του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής σε άπορες, ανασφάλιστες και πολύτεκνες οικογένειες, σε ανήμπορους και εγκαταλελειμμένους ηλικιωμένους στα ορεινά της Λέσβου, σε πρόσφυγες και μετανάστες, οι οποίοι κατέφυγαν διωγμένοι και αποκαμωμένοι στο νησί. 

Στο πρόσωπο του παπά Στρατή, η 'Αποστολή' βρήκε τον ακούραστο συνεργάτη, τον ιδανικό συνοδοιπόρο, τον πιστό τηρητή των ευαγγελικών εντολών, τον αληθινό φίλο και εγγυητή κάθε φιλότιμης προσφοράς με γνώμονα την βοήθεια και ανακούφιση του πλησίον. 

Αναγνωρίζοντας την αμέριστη συμπαράσταση του παπα-Στρατή στον σκληρό αγώνα επιβίωσης των ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων, την ευγενική, ζεστή και γεμάτη αφοσίωση υποστήριξή του στη συνεργασία με τον Οργανισμό μας, τον ένθεο ζήλο του για το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, η 'Αποστολή' αποφάσισε να αφιερώσει τη συνέχεια των εκστρατειών ανθρωπιστικής βοήθειας στη μνήμη αυτού του σύγχρονου Κυρηναίου στον Γολγοθά του ανθρωπίνου πόνου, ενισχύοντας την κληρονομιά και την παρακαταθήκη που αφήνει», επισημαίνει η «Αποστολή». 

«Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι» ήταν άλλωστε τα τελευταία λόγια του πατέρα Ευστράτιου Δήμου, μέσω της προσωπικής του σελίδας στο Facebook, στα οποία η «Αποστολή» συνοψίζει την σπουδαία παρακαταθήκη που αφήνει ο «ακούραστος συνεργάτης» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. 

Ας είναι η μνήμη του παπά Στρατή αιώνια, η στάση ζωής και η δράση του παράδειγμα μίμησης για την Κοινωνία μας, η οποία χρειάζεται απεγνωσμένα πρότυπα για να βγει από τα πικρά αδιέξοδα, που τη βασανίζουν. 

Ο παπά Στρατής μας δείχνει τον δρόμο για την Ανάσταση, την προσωπική και τη συλλογική, ως ανθρώπων και ως Χριστιανών» καταλήγει η ανακοίνωση.

Πέντε σημαντικές απουσίες από την φετινή εορτή του Αγίου Διονυσίου εν Ζακύνθω

Γράφει ο π. Σεραφείμ Κονίδης 

Με την πρέπουσα μεγαλοπρέπεια και με ιδιαίτερη κατάνυξη ολοκληρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις επί τη μετακομιδή του ιερού Λειψάνου, του Προστάτου και εφόρου του νησιού μας Αγίου Διονυσίου. Στη φετινή θερινή εορτή προς τιμήν του Πολιούχου μας καταγράφηκαν όμως πέντε σημαντικότατες απουσίες. 

Ο ταπεινός προσκυνητής του Αγίου της Συγνώμης, ο πολύκλαυστος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κυρός Γεράσιμος δεν προεξήρχε τελικά του πανηγυρικού Eσπερινού, όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο. Η πλημμυρισμένη από αγάπη καρδιά του σταμάτησε να χτυπά πριν ακόμη προλάβει να ενθρονιστεί στην καθέδρα του γειτονικού μας νησιού, την Κεφαλονιά.

Από το ιερό Βήμα του Αγίου μας απουσίαζε η σεβασμία μορφή του πολιού γέροντα και πνευματικού πατέρα της Μονής της Ελευθερωτρίας, π. Χρυσοστόμου Γκέλμπεση. Ο αείμνηστος υπήρξε αδελφός της Μονής του Αγίου μας από τη δεκαετία του '30, του περασμένου αιώνα και διακόνησε επί πολλά έτη σε όλα τα μετόχια της εντός και εκτός του νησιού, καθώς και στην ιστορική έδρα της Μονής στα Στροφάδια, στο μέρος που εκάρη μοναχός και ετάφη ο Άγιός μας. Μέχρι πρόσφατα, πριν το βάρος των 102 χρόνων του δεν του το επέτρεπε πλέον, συνήθιζε να σηκώνει το σεπτό Σκήνωμα κατά την έξοδό Του, ώστε να πραγματοποιηθεί η μεγαλειώδης λιτανεία στους δρόμους της πόλεως.

Στις εορταστικές εκδηλώσεις δεν συμμετείχε φέτος ο ρέκτης των ζακυνθινών εθίμων, των αντετιών μας, εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού του νησιού μας π. Παναγιώτης Σπουργίτης. Ο μακαριστός με πολύ ζήλο συμμετείχε στον χορό των Ζακυνθινών Ιερέων, για να ψάλει κατά το τοπικό μέλος στην πανήγυρη του Γέροντα του Άμμου. 

Όμως και από την επιτροπή εορτών της φετινής πανήγυρης απουσίαζαν δύο από τα παλαιότερα και σημαντικότερα στελέχη, ο Νίκος Ποτήρης και ο Σπύρος Ζούγρας. Δύο μέλη της Επιτροπής, που συνέβαλαν στο μέγιστο βαθμό για την επιτυχία και ευταξία του πανηγυριού όλα αυτά τα χρόνια και ήταν πολύτιμη η εθελοντική βοήθεια και εργασία που προσέφεραν. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους και είμαστε σίγουροι ότι συμπανηγύρισαν και αυτοί μαζί μας τον Άγιο της Συγγνώμης, τον Άγιο Διονύσιο!

Το περιβαλλοντικό Ε1 "Αληθώς" στην εφημερίδα "Ημέρα Ζακύνθου"

Η έγκριτη καθημερινή εφημερίδα ΗΜΕΡΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, σήμερα Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015, φύλλο 5042, σελ. 10, έκανε ειδική αναφορά στην πρόσφατη περιβαλλοντική σύναξη του Κέντρου Λόγου "Αληθώς", την 1η για το νέο ακαδημαϊκό έτος 2015-16. Ευχαριστούμε θερμά τους υπεύθυνους για την παρουσίαση!

Το ξεχασμένο μπουκάλι

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ από τη Μελβούρνη

Στον απόηχο μιας ακόμα προσωρινής επιστροφής! Σαν τι απολογισμό να κάνεις, που όσο περνούν τα χρόνια, αντί να γλυκαίνει ο πόνος του χωρισμού, γίνεται όλο και πιο οδυνηρός. Το μόνο που αλλάζει είναι πως τα δάκρυα πια έχουν σχεδόν στερέψει, δεν έμειναν άλλα κι όσο και να κλαίει η καρδιά τα μάτια αδάκρυτα. Την κάνεις χίλιους κόμπους και προχωρείς χωρίς να γυρίσεις να κοιτάξεις τον κάθε αγαπημένο που αφήνεις πίσω. Γιατί αν γυρίσεις, μπορεί και να λυγίσεις, απαγορευμένο δια ροπάλου κι ανεπίτρεπτο!

Μόλις αφήσεις τη ζεστή αγκαλιά των αγαπημένων και μείνεις μόνη με τον εαυτό σου, τότε, αρχίζει και τρέχει ο νους. Κολλάει πάντα στην ίδια σκέψη. Άρα θα ανταμώσουμε ξανά ή χωρίς να το γνωρίζουμε είναι αυτό το στερνό Αντίο... Πόσες φορές στον μισό σχεδόν αιώνα απουσίας μου δεν έχω κάνει τις ίδιες σκέψεις... Πόσες φορές δεν έχω πει, σε μένα, το ίδιο στα τόσα ταξίδια μου, κάθε φορά που πρέπει να γυρίσω πίσω... πίσω στο «σπίτι μου». Γιατί, εδώ πια το σπίτι μου! Εκεί, ούτε πιθαμή γης για τον «Οίκο» και τον Οίκο, εδώ τον φρόντισα. Ξένη πια στη γη των γονιών μου, στη γη που γεννήθηκα. Επισκέπτρια προσωρινή μόνο.

Στο διήγημά μου Το Βάζο, σελίδα 11, «Του Φιόρου και του Μισεμού», Εκδόσεις Περίπλους 2013 Αθήνα, γράφω: ...Σε κάθε της επιστροφή όλο και πλήθαιναν οι φευγάτοι, κι εκείνη, πήγαινε από τάφο σε τάφο κι άναβε καντήλια... Το διήγημα γράφτηκε πάνω από 20 χρόνια πριν, τίποτα δεν άλλαξε όμως, ή μάλλον πολλά. Όλο και πληθαίνουν οι φευγάτοι... Γιατί αυτός είναι ο νόμος, η σειρά της ζωής. Ν' αραιώνουν τα στάχυα για να δυναμώνουν, για να κάνουν χώρο να βγουν καινούργια. Και τα νιόβγαλτα στάχυα όλο και περισσεύουν, όλο και δυναμώνουν! Όταν σμίγουμε τα πρωτοξάδελφα, γινόμαστε ολόκληρο χωριό! Λίγες δυστυχώς θείες που υπάρχουν ακόμα σε πολύ προχωρημένη ηλικία, παιδιά, γαμπροί, νυφάδες, εγγόνια και λίγα δισέγγονα! Ευλογία πραγματική!

Πίσω λοιπόν, σε αυτά που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα γιατί ο νους όλο ξεστρατίζει.

Φύγαμε από Ζάκυνθο δυο μέρες πριν την αναχώρηση για Μελβούρνη. Μείναμε σε ένα ωραίο ξενοδοχείο στην Πλάκα, αγαπημένη περιοχή! Σεργιανίσαμε για καλά, οι μικρές, μεταμεσονύκτιες ώρες όπου μολονότι η μεγάλη κίνηση είχε κόψει, πολλά μαγαζιά έμεναν ακόμα ανοικτά, μας έβρισκαν να περπατάμε «στης Πλάκας τα στενά» και να παίρνουμε μια ακόμα φορά, θυμητάρια και μικροδωράκια.

Το πρωινό της αναχώρησης μετά το πρόγευμα, κατεβήκαμε για μια τελευταία βόλτα... Είχαμε μελαγχολήσει όλοι, σε λίγες ώρες φεύγαμε μακριά, χωρίς να γνωρίζουμε πότε, αν και υπό ποιες συνθήκες θα γυρνούσαμε. Ανεβήκαμε στο ξενοδοχείο να μαζέψουμε τα τελευταία πράγματα που είχαν μείνει, οι βαλίτσες είχαν κλειδώσει αποβραδίς- περίεργο πόσα ψιλολόγια μένουν ακόμα κι όταν νομίζεις ότι δεν άφησες τίποτα. Έριξα μέσα σε μια πλαστική σακούλα τα τελευταία μικροπράγματα κι ό,τι είχε μείνει στο μπάνιο. Στο κομοδίνο μου, είχε μείνει ένα μπουκάλι νερό που δεν το είχαμε ανοίξει, έτσι το 'ριξα κι αυτό μέσα μήπως και διψάσει κανείς μέχρι να πάμε στο αεροδρόμιο.

Φτάνοντας στο Ελ. Βενιζέλος, αφού ζυγίσαμε τις αποσκευές μας, διαπιστώσαμε ότι υπήρχε λίγος χώρος σε ένα μικρό βαλιτσάκι χειραποσκευών να τρυπώσουμε μέσα και την πλαστική σακούλα, ώστε να μην την έχουμε στα πόδια μας. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι, 20+ ώρες πτήσης, συν παραμονή στο Ντουμπάι σχεδόν πέντε ώρες, συν καθυστερήσεις στα αεροδρόμια κ.λπ. φτάσαμε σπίτια μας γύρω στις 11 το βράδυ τοπική ώρα κι ούτε που ήξερα τι μέρα ήταν, κατάκοποι, ταλαιπωρημένοι, νυσταγμένοι, χωρίς να μπορείς να κοιμηθείς αφού εκείνη την ώρα, συνήθως έτρωγες για μεσημέρι, αν είχες γυρίσει από τη θάλασσα! Επιπλέον, τουρτουρίζοντας από το κρύο, γιατί όντας βαρυχείμωνο εδώ, εξαιρετικά χαμηλή η θερμοκρασία ούτε 3 βαθμοί Κελσίου!

Οι βαλίτσες, συνήθως, ανοίγονται την δεύτερη ή και την τρίτη μέρα μετά την άφιξη. Όμως, άλλο ανοίγονται κι άλλο αδειάζουν, για να αδειάσουν τελείως μπορεί να περάσει μία και δύο εβδομάδες. Πού κουράγιο και διάθεση, όπου χάνεις τον μπούσουλα για πολλές μέρες (κατά μέσον όρο 2 εβδομάδες), μέχρις ότου ο οργανισμός προσαρμοστεί που δεν ξέρεις πότε είναι μέρα πότε νύχτα, πότε πεινάς πότε νυστάζεις κι έχεις μιαν έντονη ανησυχία και υπερδιέγερση που δε χωράς πουθενά! Ξυπνάς τη νύχτα και δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεσαι, εκεί, εδώ, αποπροσανατολίζεσαι πλήρως! Άσε που πονάει και λίγο, γιατί ένα-ένα που βγάζεις από μέσα σού θυμίζει πως είναι πια παρελθόν, όνειρο το όμορφο ταξίδι κι αναπολείς αγαπημένα πρόσωπα, όμορφες στιγμές, αγαπημένους τόπους και το μυαλό τρέχει με χίλια.

Αυτή τη φορά, ομολογώ, με πείραξε πολύ το ταξίδι, δηλαδή η επιστροφή από την μιαν ήπειρο στην άλλη, από το θερμό Καλοκαίρι στον βαρύ Χειμώνα, συν το συναισθηματικό όπου ένιωθα μετέωρη... ούτε εκεί, μήτε εδώ... Έτσι, οι βαλίτσες δεν άδειασαν παρά την τρίτη εβδομάδα. Βγάζοντας την πλαστική σακούλα από το βαλιτσάκι, απόρησα τι να έχει μέσα κι είναι έτσι βαριά, σιγά και μην θυμόμουνα τι είχα βάλει εκεί μέσα που το μυαλό ήτανε κουρκούτι ούτε καν πού βρέθηκε δεν μπορούσα να θυμηθώ!

Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ανάμεσα σε άλλα διάφορα μικροπράγματα κι ένα μπουκάλι νερό Ζαγόρι... Έμεινα να το κοιτάζω χωρίς σχεδόν να το βλέπω, υγράνθηκαν τα μάτια, είχα την αίσθηση πως αν κοίταζα γύρω μου θα έβλεπα το δωμάτιο του Ξενοδοχείου, το σπίτι στη χώρα που έμεινα, τα στέκια μου στη Ζάκυνθο. Τέτοια ώρα θα ήμουν με φίλους και θα πίναμε καφέ στο Φίλιον ή στον Κόκκινο Βράχο ή χυμό, ως συνήθως κουβεντιάζοντας για χίλια δυο πράγματα. Θυμήθηκα, πως το μπουκάλι μου το έδωσε η Κατερίνα, με προτροπή της αγαπημένης μου θείας Γιουστίνας, για να μην «γκανιάσω από τη δίψα με το ντάβανο που έκανε» ένα μεσημέρι που έφευγα από το Μπανάτο, αφού είχαμε περάσει όλοι μαζί πολύ όμορφα την ημέρα κι αφού φάγαμε τα νόστιμα γιουβαρλάκια που είχε φτιάξει η Κατερίνα.

Λόγω συνθηκών, δεν μπόρεσα να περάσω μαζί τους περισσότερο χρόνο όπως θα ήθελα και θα ήθελαν. Συνήθως, μένω μαζί τους όταν έρχομαι, μου έλειψαν εφέτος και τους έλειψα. Όμως, αγαπημένη συμμαθήτρια και φίλη από τα παλιά, η Αντωνία, που βρεθήκαμε τυχαία στο Σίδνεϊ πριν δεκαοκτώ χρόνια περίπου αγνοώντας πως και οι δυο είμαστε στην Αυστραλία, μου έστειλε το κλειδί του σπιτιού της στη Χώρα κι έμεινα εκεί!

Στην τσάντα είχε μείνει το μπουκάλι. Ταξίδεψε στην Αθήνα κι από εκεί, λαθρεπιβάτης, λαθρομετανάστης, χωρίς διαβατήριο και άδεια παραμονής βρέθηκε στη Μελβούρνη. Κι εγώ έμεινα να το κοιτάζω, αναπολώντας και νοσταλγώντας. Όπως το ακούμπησα στον πάγκο της κουζίνας, έτσι έμεινε κι ας έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από το γυρισμό! Δεν βρίσκω την δύναμη ούτε να το αδειάσω και να πετάξω το μπουκάλι, μήτε να το φυλάξω σε ντουλάπι. Και για να το πιω ούτε συζήτηση, λες και θα κάνω ιεροσυλία! Εκεί θα μείνει να μου φέρνει στο μυαλό όμορφες θύμησες. Για πόσο; Αγνοώ...

Όμως, άλλη η πραγματικότητα μου. Καλά είναι κι εδώ. Γης μου, πατρίδα μου και τούτη! Περισσότερα χρόνια εδώ παρά εκεί. 27 εκεί, 48 εδώ... Το μυαλό το γνωρίζει και το έχει αποδεχτεί, η καρδιά είναι το πρόβλημα που αρνείται να το πάρει απόφαση, πως εδώ... εδώ ... εδώ...

Με την αγάπη μου σε όλους,

δ.μ.

Ο ιστότοπος "poimin.gr" για το Ε1 περιβαλλοντικό "Αληθώς"

Ευχαριστούμε θερμά τον ιστότοπο εκκλησιαστικών ειδήσεων ΠΟΙΜΗΝ (poimin.gr) για την αναφορά του στην α΄ εκδήλωση του 5ου κύκλου δραστηριοτήτων του Κέντρου Λόγου "Αληθώς". Δείτε ΕΔΩ!

Φωτοαναμνήσεις από τη ζωή της Οικογένειας Sargint στο Μπανάτο της Ζακύνθου

Banato in 1916 - On the right Dicky and Bobby Sargint small boys

[Πηγή: Facebook | Sargint Family of Zakynthos]

Η εισήγηση του Μάριου Μπενίση στο 17ο Διεθνές Συνέδριο Πατερικών Σπουδών (Οξφόρδη, 14.8.2015)

Ένας εύελπις νέος επιστήμονας της Ζακύνθου, ο Μάριος Μπενίσης (κάτοχος Μάστερ Θεολογίας) ήταν ομιλητής στο 17ο Διεθνές Συνέδριο Πατερικών Σπουδών, που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, από τις 10 έως τις 14 Αυγούστου 2015.

Η εργασία, την οποία παρουσίασε, είχε θέμα: "Being as an atom against Communing as a person: an Orthodox patristic quest of Theology of Person | Ζώντας ως άτομο έναντι της Κοινωνίας του προσώπου: Μια Ορθόδοξη Πατερική αναζήτηση της Θεολογίας του Προσώπου". 

 Αφού συγχαρούμε τον φίλο Θεολόγο, δημοσιεύουμε ακολούθως ολόκληρη την ομιλία του αγγλιστί:

Οι ενδιαφερόμενοι φίλοι αναγνώστες μπορούν, εξάλλου, να δουν εικόνες από την Οξφόρδη, τις οποίες αποτύπωσε ο Μάριος Μπενίσης, στον ίσκιο του Ήσκιου, ΕΔΩ!

Ο Μιχάλης Δήμου για τον παπα-Στρατή, τον πατέρα του

αντρας, 
ανταρτης, 
ματαρες, 
ευαισθητος, 
πατερας...

Οι "Γιατροί του Κόσμου" για την απώλεια του Παπά Στρατή Δήμου

Οι Γιατροί του Κόσμου εκφράζουν τη βαθιά τους θλίψη για την απώλεια του Παπά Στρατή ενός ανθρώπου με την ευαισθησία ,την ενεργή κοινωνική συμμετοχή και την αποφασιστικότητα που πιστεύουμε ότι θα πρέπει να έχουμε όλοι μας διότι ότι συμβαίνει γύρω μας αφορά όλους μας. Εκείνος ήξερε πάντα τι να κάνει και πώς. Η ζωή του, η καθημερινότητά του ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με τον πόνο, τα προβλήματα και την ελπίδα των συνανθρώπων του. Ζούσε για να τους βοηθήσει, ζούσε για να μπορέσει να τους εξασφαλίσει την αξιοπρέπεια και να ενδυναμώσει στην ψυχή τους την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο.

Οι ΓτΚ τον γνώρισαν από τα πρώτα βήματα της "Αγκαλιάς" και προσπάθησαν να στηρίξουν το έργο του, αλλά και εκείνος το δικό τους. Η απουσία του θα είναι πολύ μεγάλη για εμάς, κυρίως όμως για την ίδια την κοινωνία της Λέσβου και της χώρας μας.

Εμείς, σου υποσχόμαστε να συνεχίσουμε όλα όσα πρέπει ώστε να στηρίξουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους τους ανθρώπους που ήθελες να στηρίξεις, -τους ίδιους ανθρώπους που θέλουμε και εμείς- και να συνεχίζουμε να μιλάμε για όσα μιλούσες -για τα ίδια θέματα που θέλουμε και εμείς.

Σε ευχαριστούμε που μας έδειξες πώς μπορεί ο άνθρωπος να "παρασύρει" σε αυτό που πιστεύει χιλιάδες άλλους και πώς μπορεί να είναι ουσιαστικό μέλος της κοινωνίας.

Έζησες μια σύντομη , αλλά... ΜΕΓΑΛΗ ζωή.

Καλό σου ταξίδι.

© Αρχείο Φωτογραφίας www.lesvosnews.net

Μεθέορτο προσκύνημα στη Μονή του Προδρόμου Λαγκάδας εν Ζακύνθω

Φωτορεπορτάζ: π. Παναγιώτης Καποδίστριας