Περί Επισκόπων φωτισμένων και μη για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Σχολιάζει ο Σεβ. Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος 

Διαβάζω σε εγκύκλιο Επισκόπου της Εκκλησίας της Ελλάδος το εξής: «Ἄς μήν νομίζουμε δέ ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς Συνόδους ἐνεργεῖ μηχανικά. Ὅτι, δηλαδή, ἄν ποῦν στήν ἀρχή οἱ Ἱεράρχες μιά προσευχή, ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα σ᾽ αὐτούς καί γίνονται αὐτομάτως φωτισμένοι καί παίρνουν λοιπόν φωτισμένες ἀποφάσεις. Ὄχι! Δέν εἶναι ἐδῶ ὅπως στά Ἱερά Μυστήρια, πού καί ἀνάξιος νά εἶναι ὁ λειτουργός τελεῖται τό Μυστήριο. Ἐδῶ πρόκειται γιά ἁγιότητα καί γιά θεολογία τῶν μελῶν τῆς Συνόδου. »

Είναι αλήθεια ότι η θεολογία είναι χάρισμα. Επίσης είναι αλήθεια ότι τα περί της πίστεως μπορούν να τα εξηγήσουν καλύτερα αυτοί που μετέχουν της αγιοπνευματικής εμπειρίας.

Αλλά το παράδειγμα περί φωτισμένων επισκόπων που συμμετέχουν σε Συνόδους και αναξίων επισκόπων που τελούν την θεία λειτουργία είναι ατυχές.

Πως είναι δυνατόν ο Θεός να ανέχεται κάποιον ανάξιο να τελεί την Λειτουργία λόγω της ιερωσύνης και να μην ανέχεται την συμμετοχή του ιδίου αναξίου κληρικού στη Σύνοδο; Η ιερωσύνη λειτουργεί χαρισματικά στη Λειτουργία κι όχι στη Σύνοδο; Η Λειτουργία και η Σύνοδος των Επισκόπων δεν είναι έργο διακονίας των πιστών; Στην Σύνοδο συναθροίζονται οι Επίσκοποι για να μετρήσουν το μέγεθος του φωτισμού και της αγιότητός τους;

Κι αλήθεια ποιος είναι ο κριτής που θα αποφανθεί ποιος είναι φωτισμένος και ποιος όχι; Ποιος είναι ανάξιος και ποιος όχι; Ποιος είναι παλιάνθρωπος και ποιος όχι;

Αν ισχύει αυτή η άποψη, τότε πως θα ερμηνεύσουμε τα όσα λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης περί του Καϊάφα; Ο Καϊάφας αν και ανάξιος προφητεύει λόγω της Αρχιερωσύνης και προς χάριν του λαού. Ή δεν έγινε έτσι το πράγμα και ο Ιωάννης μας παραπληροφορεί;

Όντως το Πανάγιο Πνεύμα δεν δρα μηχανικά. Είναι Πνεύμα ελευθερίας και δρα ελεύθερα. Μη σας φανεί παράδοξο ότι μερικές φορές μπορεί να εκφρασθεί και μέσω επισκόπων που κάποιοι θεωρούν αναξίους.

Δύο λόγοι βασικοί εξηγούν την στάση αυτή του Αγίου Πνεύματος:

Πρώτον, η Αρχιερωσύνη υπάρχει για το λαό κι όχι για το πρόσωπο του κληρικού. Ο Επίσκοπος στη Σύνοδο μετέχει όχι ως άτομο αλλά ως εκκλησία: φέρει μαζί του όλη την τοπική εκκλησία στην οποία προεδρεύει της θείας ευχαριστίας,

Δεύτερον, διότι ο θεωρούμενος ως ανάξιος επίσκοπος ταπεινώθηκε και συμμετείχε στη σύναξη των Επισκόπων και έκαμε υπακοή στο θέλημα της Εκκλησίας.

Game of Thrones στην Πανορθόδοξη Σύνοδο

Τα εσωτερικά ζητήματα και οι έριδες μεταξύ Πατριαρχείων και Μητροπολιτών αφορμή για ρήγμα στην Ορθοδοξία

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | tovima.gr | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  12/06/2016 11:31

Μια βαθιά ρωγμή στην ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει αρχίσει πλέον να είναι ορατή ελάχιστα 24ωρα πριν από τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην Κρήτη. Ο προεδρεύων της Συνόδου Οικουμενικός Πατριάρχης έχει προγραμματίσει να βρίσκεται στο Κολυμπάρι των Χανίων την Τετάρτη.

Την ίδια ώρα η μία μετά την άλλη Ορθόδοξες Εκκλησίες που είναι σλαβόφωνες δηλώνουν την άρνησή τους να μεταβούν. Η αρχή έγινε από το αραβόφωνο Πατριαρχείο Αντιοχείας και ακολούθησαν οι Βούλγαροι, οι ενστάσεις και οι τελικά οι αρνήσεις των Σέρβων και των Γεωργιανών. Με το Πατριαρχείο Μόσχας να δηλώνει την βαθιά του ανησυχία και τον προβληματισμό του για τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Τα εσωτερικά ζητήματα και οι μεταξύ τους έριδες δείχνουν να αποτελούν την αφορμή για την δημιουργία χάσματος η διάσταση του οποίου θα φανεί ξεκάθαρα πλέον στην Κρήτη. Χωρισμένοι και διαιρεμένοι ο καθένας φαίνεται να διεκδικεί έναν ρόλο:

Πατριαρχείο Αλεξανδρείας: «Ο θεσμός»

Το δεύτερο τη τάξει μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο στα πρεσβεία τιμής Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τα τελευταία χρόνια δείχνει να τηρεί μια «αυστηρή ισορροπία» προς τις πλευρές της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας. Πρόκειται για μια από τις ιστορικότερες Εκκλησίες που διαδραμάτισε καίριο ρόλο στη διεξαγωγή των Οικουμενικών Συνόδων και των αποφάσεων που ελήφθησαν. Στις ημέρες μας δείχνει να αντλεί τη δύναμή της από την ιεραποστολή που διεξάγει στις αχανείς αφρικανικές εκτάσεις.

Προκαθήμενος: Ο Πάπας και Πατριάρχης της Μεγάλης πόλεως Αλεξανδρείας, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αιθιοπίας, πάσης Γης Αιγύπτου και πάσης Αφρικής, Πατήρ Πατέρων, Ποιμήν Ποιμένων, Αρχιερεύς Αρχιερέων, τρίτος και δέκατος των Αποστόλων και Κριτής της Οικουμένης κ. Θεόδωρος Β΄ (φωτογραφία αριστερά) διατηρεί καλές σχέσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, άριστες με τον Πατριάρχη Ρωσίας όπου υπηρέτησε και ως Εξαρχος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Κρητικός στην καταγωγή.

Το Κατάρ που έγινε «Κατάρα»

Πριν από περίπου τρία χρόνια ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος και τα μέλη της Συνόδου εξέλεξαν Αρχιεπίσκοπο Κατάρων. Το Κατάρ ήταν και παραμένει μια ιδιαίτερα προσφιλής περιοχή για τον ίδιο αφού υπηρέτησε εκεί ως Εξαρχος του Παναγίου Τάφου και απέκτησε ιδιαίτερα σημαντικές σχέσεις με πολιτικούς, διπλωμάτες και πολλοί λένε και με τον ίδιο τον εμίρη του Κατάρ. Ανήγειρε ναό για τους Ορθοδόξους μετανάστες που ζουν στη χώρα.

Η ενέργεια του κ. Θεοφίλου αποτέλεσε «αιτία πολέμου» για τον νεοεκλεγέντα τότε Πατριάρχη Αντιοχείας κ. Ιωάννη (φωτογραφία δεξιά). Για τον Πατριάρχη της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας και πάσης Ανατολής κ. Ιωάννη το Κατάρ αποτελεί μέρος της εκκλησιαστικής του δικαιοδοσίας.

Μέχρι σήμερα οι δύο πλευρές έχουν ανταλλάξει σκληρές εκφράσεις και το Πατριαρχείο Αντιοχείας έχει διακόψει την κοινωνία με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Πρόκειται, κατά πολλούς, για ένα γεωστρατηγικό παιχνίδι με εμπλοκές Ρώσων, Σύρων και Αμερικανών. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, το Κατάρ ή «κατάρα», όπως τη χαρακτηρίζουν πολλοί, δείχνει να «μετατρέπεται» στον αρχιδούκα Φερδινάνδο διάδοχο της Αυστρίας, η δολοφονία του οποίου από έναν νεαρό φοιτητή της πανσλαβικής κίνησης αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Και η άρνηση του Πατριάρχη Αντιοχείας, γνωστού λάτρη της Ελλάδος και της Ελληνόφωνης Ορθοδοξίας να μεταβεί στη Σύνοδο, και η στάση του Έλληνα Πατριάρχη Ιεροσολύμων να μην υποχωρεί έναντι των αξιώσεών του χρησιμοποιούνται σήμερα για να «τορπιλιστεί» η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος.

Πατριαρχείο Μόσχας: Ο «ηγεμόνας»

Η πολυπληθέστερη, ισχυρότερη και πλουσιότερη Ορθόδοξη Εκκλησία για μια ακόμη φορά προβάλλεται ως το αντίπαλο δέος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ποιμαίνει τα εκατομμύρια των Ρώσων, Λευκορώσων, Ουκρανών, Μολδαβών, Αμπχαζίων, Κοζάκων και όλων των ορθοδόξων λαών υπηκόων της άλλοτε ΕΣΣΔ. Θεωρητικά αριθμεί πάνω από 130 εκατομμύρια πιστούς, όμως, παρά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ένα σημαντικό ποσοστό δηλώνει ότι είναι άθεο ή ότι δεν εκκλησιάζεται. Σε αντίθεση με τους Λευκορώσους που αποτελούν τους πολυπληθέστερους Ορθοδόξους και 80% δηλώνουν πιστοί. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα προσηλυτισμού από αποτελεσματικές νεοπροτεσταντικές ομάδες.

Η Εκκλησία της Μόσχας ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη το 1488 από Τοπική Σύνοδο των Επισκόπων. Το 1589 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Β' ανύψωσε την Εκκλησία της Ρωσίας σε Πατριαρχείο, το οποίο καταργήθηκε το 1701 από τον Μέγα Πέτρο και ανασυστάθηκε το 1917, με τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.

Έριδες: Τη δεκαετία του 1990 ο σημερινός Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος, ως Μητροπολίτης Σμολένσκ και πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Υποθέσεων, βίωνε την αυτονομία της Εσθονίας. Από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας έως και σήμερα ζει με τον «εφιάλτη» της ενδεχόμενης αυτονομίας της Ουκρανίας. Διαιρεμένοι σε ομάδες, άλλοι με το Πατριαρχείο Μόσχας και άλλοι με τον σχισματικό Πατριάρχη κ. Φιλάρετο, οι Ουκρανοί αποτελούν ένα αριθμητικά υπολογίσιμο πλήρωμα. Και ο κ. Κύριλλος έχει επίγνωση των «πιέσεων» που δέχεται σε εκκλησιαστικό, πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αναγνώριση μιας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας του Κιέβου, της λαύρας της Ορθοδοξίας στη Ρωσία.

Προκαθήμενος: Ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλος (φωτογραφία αριστερά), κατά την Wikipedia, ηγείται της «πρώτης μεγαλύτερης τοπικής Εκκλησίας μεταξύ των Ορθοδόξων και της δεύτερης του χριστιανικού κόσμου, μετά την Καθολική Εκκλησία». Ποιμαίνει 28.000 ενορίες και 130 επαρχίες. Ικανός Ιεράρχης με διπλωματική και πολιτική αντίληψη ήταν εκείνος που έπεισε τον προκάτοχό του Αλέξιο να βρίσκεται στο Κίεβο κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, αν και η Μόσχα προειδοποιούσε επί μήνες το Φανάρι για σχίσμα.

Πατριαρχείο Σερβίας: Ο «φίλος»

Το Πατριαρχείο Σερβίας αποτελεί από το παρελθόν έναν καλό «φίλο» για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αν και Σλάβοι, πολλοί Σέρβοι αρχιερείς σπούδασαν στην Ελλάδα, όπου συχνά βρήκαν στήριγμα. Μαθητές οι περισσότεροι της μεγάλης Θεολογικής Σχολής του Ιουστίνου Πόπιβιτς αποτελούν βασικό θεολογικό πυλώνα της Ορθοδοξίας με συμμετοχή σε όλους τους διαχριστιανικούς διαλόγους

Τις τελευταίες δεκαετίες συντηρούν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το Πατριαρχείο Μόσχας, στελέχη του οποίου έχουν επισκεφθεί πολλές φορές το Βελιγράδι.

Έριδες: Στην ανακοίνωσή τους με την οποία ζητούν την αναβολή της Μεγάλης Συνόδου οι Σέρβοι Αρχιερείς έθεσαν και το θέμα της Αυτοκεφαλίας. Η Εκκλησία της Σερβίας έλαβε το αυτοκέφαλό της από το Φανάρι και το 1920 αναγνωρίσθηκε ως Πατριαρχείο. Σήμερα όμως θέτει το ζήτημα, διότι επί δεκαετίες αντιμετωπίζει το πρόβλημα της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων.

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Καρλοβακίου και Πατριάρχης των Σέρβων κ. Ειρηναίος είναι χαμηλών τόνων αρχιερέας και συνεχίζει τη μακρά παράδοση των Σέρβων κληρικών.

Πατριαρχείο Ρουμανίας: Ο «τρίτος πόλος»

Με πληθυσμό περίπου 20 εκατομμύρια και το 90% να δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι αποτελεί τον «τρίτο πόλο» στα διορθόδοξα δρώμενα. Ανακηρύχθηκε Αυτοκέφαλη Εκκλησία το 1885, πενήντα χρόνια μετά την Εκκλησία της Ελλάδος, και το 1925 ανυψώθηκε σε Πατριαρχείο. Διώχθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς, αλλά σήμερα διαθέτει 51 Μητροπολίτες, Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους, 16.200 ενορίες, 14.700 ιερείς και διακόνους, 400 κληρικούς που διακονούν νοσοκομεία, 140 που υπηρετούν στον στρατό, στην αστυνομία και στις φυλακές, 15 πανεπιστημιακές και θεολογικές σχολές, 600 μοναστήρια, 8.000 μοναχούς και μοναχές και 100 ιδρύματα, ανάμεσά τους και διαγνωστικά κέντρα.

Έριδες: Περιλαμβάνει τρεις γεωγραφικές περιοχές: τη Βλαχία (Ολτενία), την Τρανσυλβανία και τη Μολδαβία. Εξαιτίας της Μολδαβίας (απόσχιση της Υπερδνειστερίας που διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία) βρίσκεται σε μόνιμη σύγκρουση με το Πατριαρχείο Μόσχας, ενώ προσφάτως αντιμετωπίζει τα πυρά του Βελιγραδίου καθώς το Βουκουρέστι όρισε επισκόπους για τη διαποίμανση των Βλαχόφωνων της Σερβίας.

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Μουντενίας και Δοβρογέας και Πατριάρχης Ρουμανίας κ. Δανιήλ (φωτογραφία αριστερά), ακολουθεί τη δική του γραμμή. Με ουσιαστική συμμετοχή στην οικουμενική κίνηση στα νεανικά του χρόνια προσπαθεί να αναδείξει την Εκκλησία του σε «τρίτο πόλο», αφού δεν είναι ούτε σλαβόφωνος ούτε ελληνόφωνος. Πληροφορίες αναφέρουν πως η νηφάλια στάση του οφείλεται και στο γεγονός ότι έχει αποσπάσει την υπόσχεση του Οικουμενικού Πατριάρχη να συγκληθεί η επόμενη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος επί ρουμανικού εδάφους.

Πατριαρχείο Βουλγαρίας: Ο «δορυφόρος»

Από τα 7.120. 000 Βουλγάρων η πλειονότητα έχει βαπτισθεί, αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις το 60% δηλώνουν Ορθόδοξοι. Πρόκειται για μια Εκκλησία η οποία έχει τις ρίζες της στους μαθητές των Κυρίλλου και Μεθοδίου, όμως συχνά «συγκρούστηκε» με το Οικουμενικό Πατριαρχείο: το 1870 ίδρυσε τη γνωστή Βουλγαρική Εξαρχία, προκάλεσε Σχίσμα με την εθνοφυλετική της δράση και κατεδίωξε έλληνες κληρικούς και δασκάλους στα βόρεια σύνορά μας. Μόλις το 1945 αναγνωρίστηκε η Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας από το Φανάρι και το 1953 ανυψώθηκε σε Πατριαρχείο. Τάση για σχίσμα εκδηλώθηκε και στο εσωτερικό του Πατριαρχείου μετά την πτώση του κομμουνισμού, το οποίο υφέρπει και σήμερα, παρ' όλον ότι οι «πρωταγωνιστές» του Πατριάρχης κ. Μάξιμος και ο σχισματικός κ. Ποιμένας έχουν αποθάνει.

Αποτελεί τον κύριο «δορυφόρο» του Πατριαρχείου Μόσχας στη χερσόνησο του Αίμου. Η Ρωσία, ως πολιτική και θρησκευτική δύναμη, από την εποχή των «Εξαρχικών», τον Ψυχρό Πόλεμο, μέχρι την τρέχουσα ευρωπαϊκή εναρμόνιση, επηρεάζει τις αποφάσεις του Πατριαρχείου Σόφιας.

Έριδες: Εγκλωβισμένη στον εαυτό της η Εκκλησία της Βουλγαρίας δεν μετέχει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και στον διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στο εσωτερικό της Ιεραρχίας υπάρχουν δύο διαρκώς συγκρουόμενες ομάδες. Στη μία ανήκουν ιεράρχες όπως ο Βάρνης κ. Ιωάννης και ο Νευροκοπίου κ. Σεραφείμ που συνειδητοποιούν το χρέος της Εκκλησίας τους να αντικρίσει επιτέλους τον σύγχρονο κόσμο. Στην άλλη αριθμούνται ιεράρχες υπό τον Φιλιππουπόλεως κ. Νικόλαο, ένθερμο «εταίρο» «συντηρητικών» κύκλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Προκαθήμενος: Ο Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης πάσης Βουλγαρίας κ. Νεόφυτος (φωτογραφία δεξιά), Ιεράρχης χαμηλών τόνων, προσφάτως έδειξε να υιοθετεί τις φοβιστικές απόψεις της Ιεραρχίας του. Ηγείται μίας «απομονωμένης» Εκκλησίας που διαθέτει 4.720 ναούς, 250 μοναχούς 1.545 κληρικούς, εκκλησιαστικά σχολεία και εκκλησιαστικές ακαδημίες.

Πατριαρχείο Γεωργίας: Ο «βραχίονας»

Με πληθυσμό 3,7 εκατομμυρίων και ποσοστό 84% που δηλώνουν Ορθόδοξοι, η Εκκλησία της Γεωργίας αποτελεί τον «βραχίονα» του Πατριαρχείου Μόσχας, παρά τις ιστορικές και πολιτικές εχθρότητες με τη Ρωσία. Δέχτηκε τον χριστιανισμό ήδη τον 4ο αι. και έως τον 5ο αι. υπαγόταν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, το οποίο του παραχώρησε την αυτοκεφαλία. Το 1811 ο τσάρος Αλέξανδρος Α' καταργεί το προνόμιο της Εκκλησίας της Γεωργίας, το οποίο αποκαταστάθηκε το 1917. Ο αοίδιμος Πατριάρχης Δημήτριος το 1990 εξέδωσε ειδικό Συνοδικό Τόμο ανακηρύσσοντας την Εκκλησία της Γεωργίας σε Πατριαρχείο. Σήμερα μαστίζεται από «αγοραφοβία» και άρνηση του σύγχρονου κόσμου και φανερώνεται οπαδός της γραμμής των παλαιοημερολογιτών που δρουν στην Ελλάδα. Κλεισμένοι στην εσωστρέφειά τους οι Ιεράρχες του Πατριαρχείου Γεωργίας απορρίπτουν τον διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.

Έριδες: Αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα απόσχισης της Αμπχαζίας από τη δικαιοδοσία της. Εξαιτίας του πολέμου με τη Ρωσία οι Μητροπολίτες της Γεωργίας δεν μπορούν να ποιμάνουν περιοχές της κανονικής δικαιοδοσίας τους, όπου οι ανάγκες των πιστών εξυπηρετούνται από Αρχιερείς του Πατριαρχείου Μόσχας. Όμως τα εκκλησιαστικά πληρώματα της εμπόλεμης περιοχής έχουν χωριστεί σε δύο ομάδες: η μία διεκδικεί την πλήρη ανεξαρτησία και η άλλη επιθυμεί να υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Μιτσχέτης και Καθολικός Πατριάρχης πάσης Ιβηρίας κ. Ηλίας (φωτογραφία αριστερά) είναι ο πρεσβύτερος από όλους τους Ορθόδοξους Προκαθημένους. Στέλεχος κάποτε του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, σήμερα ηγείται μιας άκρως συντηρητικής Εκκλησίας που διαθέτει 2.000 ενορίες και μοναστήρια, θεολογικές και εκκλησιαστικές σχολές, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Εκκλησία Κύπρου: Η «δύναμη πυρός»

Προερχόμενη από Οικουμενική Σύνοδο στην οποία οφείλει την αυτοκεφαλία της η Εκκλησία της Κύπρου, παρά τις αγαστές σχέσεις με το Πατριαρχείο Μόσχας, παραμένει για το Οικουμενικό Πατριαρχείο μία «δύναμη πυρός» κυρίως λόγω του Προκαθημένου της.

Οικονομικά εύρωστη Εκκλησία με δεκάδες κοινωνικές παρεμβάσεις στηρίζει τις ιεραποστολικές εκκλησίες της Αφρικής και πολλές φορές προσπάθησε να κλείσει το «μέτωπο» μεταξύ των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.

Έριδες: Κατά καιρούς έχουν εγερθεί ζητήματα, διότι, ενώ είναι Αποστολική, εν τούτοις στα δίπτυχα δεν προηγείται, αλλά ακολουθεί άλλες Εκκλησίες νεότερες ιστορικά

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ. Χρυσόστομος (φωτογραφία δεξιά) δεν διστάζει να πει τη γνώμη του και πάντα με ηχηρό τρόπο.

Εκκλησία της Ελλάδος: Ο «σωματοφύλακας»

Παρά τα υπαρκτά επί δεκαετίες προβλήματα στις σχέσεις της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Αθήνα παραμένει ο «σωματοφύλακας» του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η «πανοπλία» της εμφάνισε «ρωγμές» τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την κατανόηση των θεολογικών όρων που υπάρχουν στα προς επικύρωσιν κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, με αποκορύφωμα την «Εκκλησία», τις «εκκλησίες» τις «χριστιανικές κοινότητες» και τις «ομολογίες». Όμως σε πανορθόδοξο επίπεδο, στις μάχες στέκεται στο πλευρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Έριδες: Πρώτον, οι λεγόμενες Νέες Χώρες. Είναι οι γεωγραφικές περιοχές που απελευθερώθηκαν μετά το 1912 και προσαρτήθηκαν στο ελληνικό κράτος, αλλά όχι στην Εκκλησία της Ελλάδος. Πνευματικά υπάγονται στο Φανάρι το οποίο παραχώρησε τη διοίκησή τους επιτροπικώς στην Εκκλησία της Ελλάδος άχρι καιρού. Δεύτερον, η λειτουργία του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα και οι δραστηριότητες του επικεφαλής του. Αμφότερα αποτελούν ζητήματα που κλονίζουν τις σχέσεις της Αθήνας με την Κωνσταντινούπολη.

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄ (φωτογραφία αριστερά) είναι Προκαθήμενος μιας Εκκλησίας που παραδοσιακά αποτελεί ένα από τα συμπαγέστερα Ορθόδοξα εκκλησιαστικά πληρώματα. Η Εκκλησία της Ελλάδος, παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα, παραμένει κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά ισχυρή.

Ο κ. Ιερώνυμος για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχει καλές σχέσεις με τον κ.κ. Βαρθολομαίο όμως, όπως λέγεται, έπραξε αυτό που έπρεπε στα δύσκολα, όταν αμέσως μετά την εκλογή του βρέθηκε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο, μόνοι τους δίπλα στον Οικουμενικό Πατριάρχη, στο ταξίδι του στο Κίεβο. Τότε όλοι οι άλλοι Προκαθήμενοι έλαμψαν δια της απουσίας τους.

Εκκλησία Αλβανίας: Η «εμπροσθοφυλακή»

Η Εκκλησία της Αλβανίας, που αριθμεί το 22% του πληθυσμού της χώρας, λόγω του κύρους και της στάσης του Προκαθημένου της αποτελεί την «εμπροσθοφυλακή» στη μάχη για τη διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος ανασυγκρότησε από την πλήρη διάλυση την Εκκλησία της Αλβανίας και με το μεγαλόπνοο έργο του την ανέδειξε σε πνευματική δύναμη με οικουμενική ακτινοβολία.

Προκαθήμενος: Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος (φωτογραφία δεξιά) με τις νηφάλιες και μεστές παρεμβάσεις του παραμένει σταθερός πυλώνας στους διορθόδοξους, διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς κύκλους. Φωτισμένος πνευματικός ηγέτης με διεθνές κύρος και αδιαμφισβήτητη αναγνώριση έθεσε τα θεμέλια για μια Εκκλησία που είναι ανοικτή στον κόσμο. Στις παρούσες κρίσιμες περιστάσεις παραμένει σταθερός στον θεσμό της συνοδικότητας στο πλευρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στην αποστολή της Εκκλησίας να αγκαλιάσει τον κόσμο.

Πολωνία και Τσεχία

Οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες της Πολωνίας και της Τσεχίας, αν και είναι ολιγάριθμες, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην Ορθόδοξη Εκκλησία, εφόσον αποτελούν ισότιμα μέλη στο συνοδικό σύστημα.

Οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Πολωνίας βρίσκονται ήδη στην Κρήτη, όπως και οι Τσέχοι Ιεράρχες, οι οποίοι προσφάτως δήλωσαν τη μεταμέλειά τους για τις δηλώσεις τους και ενέργειες κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Τι εννοεί το Ευχετήριο Γράμμα του Πατριάρχου Σερβίας Ειρηναίου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο;

Δημοσιεύουμε το ευχετήριο Γράμμα του Πατριάρχου Σερβίας κ. Ειρηναίου, προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, επί τοις ονομαστηρίοις Του. 

Είναι ενδιαφέρουσα η παράγραφος που αναφέρεται στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. 

Γράφει ο Πατριάρχης Σερβίας: 

Εἰς τὴν Πατριαρχίαν τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος ἐκδηλοῦται ἐντόνως τὸ αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας. Παρόμοιον ζήλον ἐπιδεικνύει Αὕτη διὰ τὴν σύγκλησιν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κληθησομένης ἵνα δώσει ἐλπιδοφόρο μήνυμα πρὸς τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο καὶ νά ἀνοίξει νέους ὁρίζοντες διὰ τὸ ποιμαντικὸν ἔργον καὶ θεολογικὸν λόγον τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πεποίθησις τῆς ἡμῶν Μετριότητος εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας θὰ συμβάλει πρὸς τὴν θετικὴν πλευρὰν εἰς τὸν ἔργον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου ἐν τῇ Κρήτῃ.

Αντιπροσωπεία της εν Κρήτη Εκκλησίας στα Ονομαστήρια του Οικουμενικού Πατριάρχου | Αναφορά στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, Σάββατο 11 Ἰουνίου 2016 

Τό Σάβ­βα­το 11η Ἰ­ου­νί­ου 2016, ἡ­μέ­ρα κα­τά τήν ὁ­ποί­α ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας τι­μᾶ τήν μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου ἐν­δό­ξου καί πα­νευ­φή­μου Ἀ­πο­στό­λου Βαρ­θο­λο­μαί­ου, ὁ Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Ρε­θύ­μνης καί Αὐ­λο­πο­τά­μου κ. Εὐ­γέ­νι­ος καί ὁ Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Πέ­τρας καί Χερ­ρο­νή­σου κ. Γε­ρά­σι­μος με­τέ­βη­σαν στό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη καί πα­ρέ­στη­σαν ἐκ προ­σώ­που τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­παρ­χι­α­κῆς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Κρή­της στά Σε­πτά Ὀ­νο­μα­στή­ρι­α τῆς Αὐ­τοῦ Θει­ο­τά­της Πα­να­γι­ό­τη­τος, τοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­άρ­χου κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.

   Ὁ Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Ρε­θύ­μνης καί Αὐ­λο­πο­τά­μου κ. Εὐ­γέ­νι­ος, προ­σφω­νών­τας τόν Πα­να­γι­ώ­τα­το ἐκ μέ­ρους τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Κρή­της, ἀ­νέ­φε­ρε με­τα­ξύ ἄλ­λων:

   

   «Πα­να­γι­ώ­τα­τε Πά­τερ καί Δέ­σπο­τα,

   Ἐ­πί τῇ ἑ­ορ­τῇ τῶν Σε­πτῶν Ὀ­νο­μα­στη­ρί­ων τῆς Ὑ­με­τέ­ρας Θει­ο­τά­της Πα­να­γι­ό­τη­τος, ἥ­κο­μεν πα­νευ­λα­βῶς εἰς τάς Ἁ­γί­ας αὐ­λάς τῆς Μη­τρός ἡ­μῶν Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐκ προ­σώ­που τῆς φι­λο­μή­το­ρος θυ­γα­τρός Αὐ­τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Κρή­της, τοῦ Προ­έ­δρου καί τῶν με­λῶν τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­παρ­χι­α­κῆς Συ­νό­δου, τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Κλή­ρου καί τοῦ εὐ­σε­βοῦς πλη­ρώ­μα­τος αὐ­τῆς, οἱ τήν Συ­νο­δι­κήν Ἀν­τι­προ­σω­πεί­αν ταύ­την ἀ­πο­τε­λοῦν­τες, ὁ τε Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Πέ­τρας καί Χερ­ρο­νή­σου κ. Γε­ρά­σι­μος καί ὁ ὁ­μι­λῶν, δι­ά νά ὑ­πο­βά­λω­μεν ὀ­φει­λε­τι­κῶς τάς υἱ­ϊ­κάς εὐ­χάς καί τόν βα­θύ­τα­τον σε­βα­σμόν πάν­των εἰς τήν Ὑ­με­τέ­ραν Θει­ο­τά­την Πα­να­γι­ό­τη­τα. Προ­σέ­τι δέ δι­ά νά κα­τα­θέ­σω­μεν, δι­ά μί­αν εἰ­σέ­τι φο­ράν, ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­ο­δο­ξά­στου Θρό­νου τῆς κα­θη­γι­α­σμέ­νης καί κα­θη­μαγ­μέ­νης Ἁ­γί­ας τοῦ Χρι­στοῦ Με­γά­λης Ἐκ­κλη­σί­ας τήν εὐ­λά­βει­αν καί τήν ἀ­φο­σί­ω­σιν ἡ­μῶν.

   Ἡ Ὑ­με­τέ­ρα Θει­ο­τά­τη Πα­να­γι­ό­της κα­τά τήν ἀ­να­χώ­ρη­σιν Αὐ­τῆς ἐκ τῆς Κρή­της, με­τά τήν ὁ­λο­κλή­ρω­σιν τῆς τε­λευ­ταί­ας Ἐ­πι­σκέ­ψε­ως Αὐ­τῆς πρό τε­τρα­ε­τί­ας ὅ­λης, εἶ­πεν τοῦ­τον τόν λό­γον, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­κτο­τε εὑ­ρί­σκε­ται κε­χα­ραγ­μέ­νος εἰς τάς καρ­δί­ας πάν­των τῶν ἐν Κρή­τῃ πνευ­μα­τι­κῶν τέ­κνων Αὐ­τῆς. Ὅ­τι ἠ­σθάν­θη τὸν σε­βα­σμὸν καὶ τὴν ἀ­γά­πην ὅ­λων, «ἀ­πὸ τοῦ με­γα­λυ­τέ­ρου ἕ­ως τοῦ μι­κρο­τέ­ρου, ἀ­πὸ τοῦ ἐ­πι­ση­μο­τέ­ρου ἕ­ως τοῦ πλέ­ον ἁ­πλοῦ καὶ τα­πει­νοῦ κα­τοί­κου τῶν πό­λε­ων» τὰς ὁ­ποί­ας ἐ­πε­σκέ­φθη καί ὅ­τι ὁ Πα­τρι­άρ­χης ἀ­να­χω­ρῶν ἐκ τῆς με­γα­λο­νή­σου δέν ἔ­φευ­γε μό­νος. Ἐ­λάμ­βα­νε «τὴν ἀ­γά­πην καὶ τὴν ἀ­φο­σί­ω­σιν τῶν Κρη­τῶν εἰς τὴν Μη­τέ­ρα Ἐκ­κλη­σί­αν τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως, τὴν τρο­φὸν καὶ παι­δα­γω­γὸν τοῦ Γέ­νους ἡ­μῶν, καὶ τὰ αἰ­σθή­μα­τά αὐ­τῶν πρὸς τὸν Πα­τρι­άρ­χην των».

   Ἀ­λη­θῶς τά αἰ­σθή­μα­τα ταῦ­τα δι­α­κα­τέ­χου­σιν τάς καρ­δί­ας ἡ­μῶν καί κα­λῶς ἐ­πί­στα­σθε, Πα­να­γι­ώ­τα­τε, ὅ­τι πάν­τες οἱ ἐν Κρή­τῃ καυ­χώ­με­θα δι­ά τὴν πνευ­μα­τι­κήν ἀ­να­φο­ρὰν ἡ­μῶν εἰς τὸ Οἰ­κου­με­νι­κὸν Πα­τρι­αρ­χεῖ­ον, ὡς καὶ δι­ὰ τοὺς ἀ­κα­τα­λύ­τους ἱ­ε­ρούς ἀ­γα­πη­τι­κούς δε­σμοὺς, οἱ ὁ­ποῖ­οι συν­δέ­ουν τήν Ἐκ­κλη­σί­αν τῆς Κρή­της με­τά τῆς Μη­τρός Ἐκ­κλη­σί­ας.

   Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α Κρή­της, δι’ ἡ­μῶν τῶν ἀ­να­ξί­ων εὑ­ρί­σκε­ται πα­ροῦ­σα σή­με­ρον ἐν­ταῦ­θα συμ­με­τέ­χου­σα προ­σευ­χη­τι­κῶς εἰς τήν χα­ράν τῶν Ὀ­νο­μα­τη­ρί­ων τῆς Ὑ­με­τέ­ρας Σε­πτῆς Κο­ρυ­φῆς καί τα­πει­νῶς δε­ο­μέ­νη τοῦ Κυ­ρί­ου καί Θε­οῦ καί Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ ὅ­πως, ταῖς πρε­σβεί­αις τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου Βαρ­θο­λο­μαί­ου, πε­ρι­σκέ­πῃ τήν Ὑ­με­τέ­ραν Πα­να­γι­ό­τη­τα, ἐ­πευ­λο­γῇ πάν­το­τε τάς ὑ­πέρ τῆς Μί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας βου­λάς Αὐ­τῆς καί χα­ρί­ζη­ται Αὐ­τῇ μα­κρό­τη­τα ἀ­γα­θῶν ἡ­με­ρῶν πρός εὔ­κλει­αν τῆς φι­λο­στόρ­γου Μη­τρός ἡ­μῶν Ἁ­γί­ας τοῦ Χρι­στοῦ Με­γά­λης Ἐκ­κλη­σί­ας, τῆς πρω­τευ­θύ­νου δι­ά τήν ἑ­νό­τη­τα τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν, ὡς ἐ­το­νί­σθη χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶς εἰς τό πρό­σφα­τον Ἀ­να­κοι­νω­θέν τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐν­δη­μού­σης Συ­νό­δου.

   Προ­σκαρ­τε­ροῦ­μεν με­τά πολ­λῆς τῆς χα­ρᾶς, με­τά βα­θεί­ας συγ­κι­νή­σε­ως, ἀλ­λά καί με­τά προ­σευ­χῆς, τήν Εὐ­λο­γη­τήν ἔ­λευ­σιν Αὐ­τῆς με­τ’ οὐ πολ­λάς ἡ­μέ­ρας, δι­ά τήν Ἁ­γί­αν καί Με­γά­λην Σύ­νο­δον, ἡ πραγ­μα­το­ποί­η­σις τῆς Ὁ­ποί­ας εἰς τήν Κρή­την πε­ρι­ποι­εῖ ἰ­δι­αι­τέ­ραν τι­μήν εἰς αὐ­τήν καί θά τήν κα­τα­γρά­ψῃ χρυ­σέ­οις γράμ­μα­σι εἰς τήν Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κήν Ἱ­στο­ρί­αν. Εἴ­με­θα καί θά εἴ­με­θα ἐ­σα­εί εὐ­γνώ­μο­νες δι­ά τήν λί­αν τι­μη­τι­κήν ταύ­την ἐ­πι­λο­γήν δι­ά τήν ξε­νί­αν τοῦ Με­γά­λου καί Ἱ­στο­ρι­κοῦ δι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­αν καί τόν κό­σμον γε­γο­νό­τος.

   Κα­τά τόν Ἑ­σπε­ρι­νόν τῆς δι­α­γε­νο­μέ­νης Δε­σπο­τι­κῆς Ἑ­ορ­τῆς τῆς Ἀ­να­λή­ψε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν ἀ­νε­γνώ­σθη ἐκ τῶν προ­φη­τει­ῶν Ἡ­σα­ΐ­ου ὁ λό­γος τοῦ Κυ­ρί­ου, ὁ ὁ­ποῖ­ος τα­πει­νῶς φρο­νοῦ­μεν ὅ­τι ἀ­πο­τε­λεῖ τήν κα­λυ­τέ­ραν προ­τρο­πήν ἐ­νό­ψει τῆς πε­ρι­πο­θή­του συγ­κλή­σε­ως τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Συ­νό­δου: «Τάδε λέ­γει Κύριος· Πο­ρε­ύ­ε­σθε, πε­ρι­έλ­θε­τε δι­ὰ τῶν πυ­λῶν μου, σκευ­ά­σα­τε τὴν ὁ­δόν μου, καὶ ὁ­δο­ποι­ή­σα­τε τῷ λα­ῷ μου, καὶ τοὺς λί­θους ἐκ τῆς ὁ­δοῦ δι­αρ­ρί­ψα­τε, ἐ­ξά­ρα­τε σύσ­ση­μον εἰς τὰ ἔ­θνη· ἰ­δοὺ γὰρ ὁ Κύριος ἐ­πο­ί­η­σεν ἀ­κου­στὸν ἕ­ως ἐ­σχά­του τῆς γῆς».

   Κα­λῶς νά ἔλ­θη­τε εἰς τήν Κρή­την δι­ά τήν Ἁ­γί­αν καί Με­γά­λην Σύ­νο­δον, κα­λῶς νά ὁ­ρί­ση­τε εἰς τά ἴ­δι­α».

   

Τέ­λος, ὁ Σεβ. Ρεθύμνης προ­σέ­φε­ρε στόν Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­άρ­χη τό βι­βλί­ο τοῦ Ἐλ­λο­γιμ. κ. Νι­κο­λά­ου Πα­πα­δο­γι­αν­νά­κη, Ὁ­μο­τί­μου Κα­θη­γη­τοῦ τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Κρή­της, μέ τί­τλο «Δό­να­κος εὐ­τε­λέ­ος μολ­παί - ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΛΟΝ ΚΥΚΛΟΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ», τό ὁ­ποῖ­ο ἐκ­δό­θη­κε πρό­σφα­τα μέ τή χο­ρη­γί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας, προ­κει­μέ­νου νά τι­μή­σει τό ἱ­στο­ρι­κό γε­γο­νός τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Συ­νό­δου τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας.

Πώς τιμήθηκαν τα Ονομαστήρια του Οικουμενικού Πατριάρχου [+ φωτογραφίες]

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Ἐπί τῇ ἱ. μνήμῃ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα, ἡμέρᾳ τῶν σεπτῶν Πατριαρχικῶν Ὀνομαστηρίων, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, ἐχοροστάτησε κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς, τήν Παρασκευήν, 10ην Ἰουνίου, ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, καθ᾿ ὅν ἐκκλησιάσθησαν πλεῖστοι Ἱεράρχαι ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ Ἐξοχ. κ. Κυριακός Λουκάκης, Πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἀγκύρᾳ, καί κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Πρέσβυς, Γεν. Πρόξενος ἐνταῦθα, καί πλῆθος κληρικῶν καί πιστῶν ἐκ τῆς Πόλεως καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Μετά τήν Ἀπόλυσιν, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσε Τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀειμνήστου Ἱερομονάχου Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανοῦ, τοῦ Ἰμβρίου, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου φέρει. Ἀκολούθως ὡμίλησε πρός τό ἐκκλησίασμα ἀναφερθείς ἐγκωμιαστικῶς εἰς τόν Ἅγιον πάτρωνα Αὐτοῦ καί εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί τήν διαχρονικήν προσφοράν αὐτῆς, καί ἐξέφρασε τάς εὐχαριστίας Αὐτοῦ πρός τούς παρόντας διά τήν συμπροσευχήν των κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν.

Ἐν συνεχείᾳ, ἐδόθη δεξίωσις ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ τῆς Μονῆς, καθ᾿ ἥν ὁ ἱ. Κλῆρος, οἱ ὁμογενεῖς καί οἱ προσκυνηταί ὑπέβαλον τῇ Α. Θ. Παναγιότητι ἑόρτια σέβη καί τά συγχαρητήριά των.

Τήν ἑπομένην, Σάββατον, 11ην ἰδίου, ὁ Πατριάρχης ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν, συγχοροστατούντων Αὐτῷ τῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου, Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου, Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου, Τρανουπόλεως κ. Γερμανοῦ, Τορόντο κ. Σωτηρίου, Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου, Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου, Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου, Ξάνθης κ. Παντελεήμονος, Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναίου, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Συνάδων κ. Διονυσίου, Σασίμων κ. Γενναδίου, Ἰκονίου κ. Θεολήπτου, Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγενίου, Λευκάδος καί Ἰθάκης κ. Θεοφίλου, Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ, Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης κ. Ἰωάννου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου, Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμονος, Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, Πέτρας καί Χερρονήσου κ. Γερασίμου καί τοῦ Πανιερ. Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ.

Ὡσαύτως παρέστησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πέργης κ. Εὐάγγελος, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νόβγκοροντ καί Παλαιᾶς Ρωσσίας κ. Λέων, μετά τῆς συνοδείας αὐτοῦ, οἱ Θεοφιλ. Ἐπίσκοποι Ἀβύδου κ. Κύριλλος καί Ἀμορίου κ. Νικηφόρος, ὁ ἐν τῇ Πόλει παρεπιδημῶν Σεβ. Καρδινάλιος κ. Leonardo Sandri, Κληρικοί τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς, τῶν παρακειμένεων αὐτῇ Ἱ. Μητροπόλεων καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, Μοναχοί καί Μοναχαί, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι, ὁ Ἐξοχ. κ. Ἰωάννης Ἀμανατίδης, Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος, οἱ Ἐξοχ. Πρέσβεις κ. Κυριακός Λουκάκης καί κ. Εὐάγγελος Σέκερης, μετά τῆς Εὐγεν. κ. Δανάης Βασιλάκη, Προξένου, ἡ Εὐγεν. κ. Παρασκευή Χαριτίδου, Πρόξενος ἐν Ἀδριανουπόλει, Ἐκπαιδευτικοί καί μαθηταί τῶν Ὁμογενειακῶν Σχολείων, παράγοντες τῶν Κοινοτήτων τῆς Ὁμογενείας καί πλῆθος προσκυνητῶν ἐξ Ἑλλάδος καί ἐκ τῆς Πόλεως.

Μετά τήν Ἀπόλυσιν, τήν Α. Θ. Παναγιότητα προσεφώνησεν ἐκ μέρους τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου ὁ α´ ἐκ τῶν μελῶν αὐτῆς Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νόβγκοροντ καί Παλαιᾶς Ρωσσίας κ. Λέων, ἐκπροσωπῶν τόν Μακ. Πατριάρχην Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας κ. Κύριλλον, ἑόρτιον μήνυμα τοῦ ὁποίου ἀνέγνωσε, καί κατέκλεισεν ὁ Πατριάρχης.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Παναγιώτατος ἐδέχθη ἐν τῷ Γραφείῳ Αὐτοῦ τήν ἐνταῦθα σεβασμίαν Ἱεραρχίαν ὑποβαλοῦσαν ἑορτίους ἀδελφικάς προσρήσεις καί ἐπιδώσασαν Αὐτῷ ἀναμνηστικόν δῶρον, εἶτα δέ οἱ Κληρικοί καί οἱ λαϊκοί ὑπάλληλοι τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς ὑπέβαλον τά ἑόρτια σέβη αὐτῶν ἡγουμένου τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, ὅστις καί προσεφώνησε τόν Πατριάρχην, ἀντιφωνήσαντα μέ στοργήν καί εὐχάς πρός τά τέκνα Του.

Τήν μεσημβρίαν, ὁ Παναγιώτατος παρέθεσεν ἑόρτιον γεῦμα ἐν τῷ ἐν Μεσαχώρῳ ἑστιατορίῳ «Feriye», πρός τιμήν τῶν φιλοξενουμένων Αὐτοῦ.