Ενθρονιζομένου του νέου Ηγουμένου του Οσίου Νικάνορος Ζάβορδας στα Γρεβενά

Πρωί Σαββάτου, 22ας Οκτωβρίου 2016, στο μοναστήρι της Ζάβορδας, του Οσίου Νικάνορος. Ενθρόνιση ηγουμένου π. Σεραφείμ, αρχιερατεύοντος του Μητροπολίτου Γρεβενών κ. Δαβίδ. 

Ακολουθούν υπέροχα φωτο-στιγμιότυπα, με τη φύση φθινοπωρινά δοξαστική, με την ευαίσθητη ματιά του καλού φίλου του πολυπεριοδικού μας Αντώνη Παπαβασιλείου, από τα Γρεβενά. 

Η Ομιλία Βαρθολομαίου κατά την Ευχαριστιακή Σύναξη εν Φαναρίω επί τη 25ετία της Πατριαρχίας του

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 

κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΠΙ ΤΗι 25ΕΤΙΑι ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΑΥΤΟΥ 

(22 Ὀκτωβρίου 2016)

Γεραρά τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Ἐξοχώτατοι καί φίλτατοι ἐπίσημοι ἐξ Ἑλλάδος,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί, Ἐντιμολογιώτατοι Ὀφφικιάλιοι,

Ἐλλογιμώτατοι Ἐκπαιδευτικοί, 

Τέκνα πιστά καί προσφιλέστατα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, 

Καλῶς ἤλθετε ἅπαντες εἰς τό Κέντρον τοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ρωμηοσύνης, εἰς ὑποβολήν συγχαρητηρίων εὐχῶν καί εἰς συνεορτασμόν μιᾶς ἱστορικῆς ἐπετείου δι᾿ ἡμᾶς προσωπικῶς, ἀλλά καί διά τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία σπανίως ἔχει εἰς τήν ἱστορίαν της τοσοῦτον μακροχρονίους πατριαρχίας.

Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τοῦ δούλου Aὐτοῦ (πρβλ. Λουκ. 1, 46-48 ), τόν ὁποῖον ἐκάλεσεν ἐπί τήν πηδαλιουχίαν τῆς νοητῆς νηός τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, κατ᾿ αὐτήν τήν κρίσιμον στιγμήν τῆς ἱστορίας, καί τόν ἠξίωσε νά φθάσῃ ἤδη εἰς τήν συμπλήρωσιν ἑνός τετάρτου αἰῶνος ἐπί τοῦ Θρόνου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καί Στάχυος τοῦ διαδόχου αὐτοῦ, καί πλειάδος Ἁγίων καί Ἰσαποστόλων Πρωθιεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας ταύτης.

Ἐν πρώτοις, εὐχαριστοῦμεν ἐνθέρμως τούς τιμήσαντας ἡμᾶς διά τῆς τιμίας αὐτῶν ψήφου ἀδελφούς Ἱεράρχας, τούς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, καί παρακαλοῦμεν τόν ἔχοντα τήν ἐξουσίαν ζώντων καί νεκρῶν νά ἀναπαύῃ εἰς τούς κόλπους Αὐτοῦ τούς ἐξ αὐτῶν ἀπελθόντας τοῦ κόσμου τούτου, ὧν ἡ μνήμη εἴη αἰωνία καί ἄληστος.

Ἀλλ᾽ εὐχαριστοῦμεν ὁλοθύμως καί τούς λοιπούς ἁγίους ἀδελφούς Ἀρχιερεῖς, τούς νεωτέρους, τούς τε ἐν τῷ Ἱερῷ ἡμῶν Κέντρῳ καί τούς ἀλλαχοῦ ἀνά τήν οἰκουμένην διακονοῦντας, διότι,  χάρις εἰς τήν ἀδελφικήν συμπαράστασιν καί τήν πολύτιμον συμβολήν ὅλων, ἐπετεύχθη ὅ,τι καλόν καί ὠφέλιμον διά τήν Ἐκκλησίαν καί τό Γένος, καί ἠδυνήθημεν ἅπαντες ὁμοῦ νά πραγματοποιήσωμεν τά πλεῖστα ἐξ ὅσων ὑπεσχέθημεν κατά τόν ἐνθρονιστήριον ἡμῶν λόγον εἰς τάς ἡμέρας ἐκείνας τοῦ ἔτους 1991, καί τινα ἐπί πλέον. 

Ταῦτα, ἐπιτραπήτω ἡμῖν νά ἀπαριθμήσωμεν, βραχεῖ ρήματι, οὐχί ἀσφαλῶς διά νά ἱκανοποιήσωμεν οἱανδήποτε κενόδοξον διάθεσιν,  ἀλλά διά τήν ἱστορίαν,  καί διά νά δοξολογήσωμεν ἀπό κοινοῦ τόν Δοτῆρα παντός ἀγαθοῦ διά τήν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τήν τελευταίαν εἰκοσιπενταετίαν. 

Ἐνεκαινιάσθησαν αἱ Συνάξεις τῶν Προκαθημένων τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καθ᾽ ἅς συνεζητήθησαν καί προωθήθησαν ζωτικά θέματα κοινοῦ ἐνδιαφέροντος, μάλιστα δέ τό τῆς προετοιμασίας τῆς Ἁγίας καί  Μεγάλης Συνόδου, τῆς ἀπό μακροῦ προετοιμαζομένης και, τελικῶς, χάριτι Θεοῦ πραγματο- ποιηθείσης ἐν Κρήτῃ, παρά τάς ἀνεξηγήτους, θεολογικῶς τε καί ἐκκλησιολογικῶς ἀστηρίκτους ὑπαναχωρήσεις Ἐκκλησιῶν τινων, πρός τάς ὁποίας ἁπλῶς ἀπευθύνομεν τήν ἐρώτησιν: «Εἰς τί ἐδιστάσατε;» (πρβλ. Ματθ. 14,31).  

Συγχαίρομεν ἅπαξ ἔτι καί ἐκφράζομεν τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐαρέσκειαν πρός τόν Πρόεδρον καί τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου καί δι᾽ αὐτῶν πρός τόν εὐαγῆ κλῆρον, τάς Μονάς καί τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας, διά τήν ἀνεκτίμητον συμβολήν των εἰς τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ἱστορικοῦ τούτου ἐγχειρήματος. Ἡ Κρήτη ἀπέδειξεν ὁτι ἦτο ἀξία τῆς μεγάλης ταύτης τιμῆς. Καί ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ, εὐχαριστοῦμεν ἀπό καρδίας ὑμᾶς, ἅγιοι Κρῆτες Ἱεράρχαι, διά τήν λίαν τιμητικήν διά τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἀπόφασίν σας, νά προσέλθητε καί νά παραστῆτε ἁπαξάπαντες ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν. 

Ἐνεκαινιάσθησαν αἱ Συνάξεις τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, μέ κορωνίδα αὐτήν τοῦ Αὐγούστου παρελθόντος ἔτους, τῇ συμμετοχῇ καί τῶν ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν τῶν Νέων Χωρῶν.

Ἐσυνεχίσθη ἡ πορεία ἀγάπης, εἰρήνης καί ἑνότητος τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου πρός τάς ἀδελφάς ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας καί πρός ἑτεροδόξους, ὡς καί πρός διεκκλησιαστικούς Ὀργανισμούς. Ἡ ἀνταλλαγή ἐπισκέψεων καί ἡ ἀποστολή ἀντιπροσωπειῶν, αἱ κοιναί πρωτοβουλίαι καί διακηρύξεις, ἡ πρόσωπον πρός πρόσωπον ἐπικοινωνία ἐν διαλόγῳ, λειτουργοῦν πάντοτε ὡς καταλυτικός παράγων προσεγγίσεως καί ἀλληλοκατανοήσεως. 

Ἐπραγματοποιήθησαν καί συνεχίζονται προσκυνηματικαί ἐπισκέψεις καί ἱερουργίαι εἰς πλεῖστα σεβάσματα τῆς πίστεως καί τοῦ Γένους ἐν Μικρᾷ Ἀσίᾳ, ἐν Πόντῳ καί ἐν Ἀνατολικῇ Θρᾴκῃ, τῇ πρόφρονι ἀδείᾳ καί διευκολύνσει τῶν κατά τόπους ἁρμοδίων κυβερνητικῶν καί δημοτικῶν Ἀρχῶν. Καί τοῦτο, ὄχι μόνον παρ᾽ ἡμῶν αὐτῶν, ἀλλά καί ἀπό μέρους ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι φιλοτιμοῦνται νά δίδουν περιεχόμενον εἰς τήν ἀποστολήν των ὡς ἐνεργῶν ποιμεναρχῶν τῶν δι’ ἅς ἐξελέγησαν θεοσώστων Ἐπαρχιῶν, μέ πρῶτον τόν ἀδελφόν ἅγιον Πισιδίας. Τούς συγχαίρομεν καί τούς εὐχαριστοῦμεν. Ὅπως θά ἔλεγεν ὁ ἅγιος Πέργης, μέ τά προσκυνήματά μας αὐτά, «ψάλλομεν τήν ᾠδήν τῆς Ρωμηοσύνης» καί εὐωδιάζουν καί πάλιν «ὁ τόπος καί οἱ τάφοι καί ἡ ἱστορία». 

Ἐξησφαλίσθη ἡ ὑπηκοότης τῆς Χώρας δι᾿ ἱκανόν ἀριθμόν Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, διά τά μέλη τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς καί δι᾽ ἐνταῦθα διακονοῦντας ἄλλους κληρικούς, τοῦθ᾽ ὅπερ διευκολύνει τήν λειτουργίαν τοῦ θεσμοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σήμερον καί ἐν τῷ μέλλοντι, καθώς καί τήν ἐπάνδρωσιν τῶν καθ’ ἡμᾶς ὑπηρεσιῶν μέ ἱκανά στελέχη.  

Διηυρύνθη καί ἐνεπλουτίσθη ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, τό ἀνώτατον τοῦτο ὄργανον διοικήσεως τῆς Πρωτοθρόνου ἡμῶν Ἐκκλησίας, δοθείσης οὕτω τῆς δυνατότητος εἰς ἅπαντας τούς ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτας καί Ἀρχιεπισκόπους τοῦ Θρόνου νά συμμετέχουν καί νά συνεισφέρουν εἰς τήν ζωήν αὐτοῦ, καθ᾽ ὅ ἔχουν δικαίωμα καί χρέος κατά τήν ἐκκλησιολογίαν καί τό Κανονικόν Δίκαιον ἡμῶν. Οὕτως, ἐτονίσθη καί ἐξῄρθη ἔτι περισσότερον ἡ ἀναντικατάστατος ἀξία τῆς συνοδικότητος, ὡς πυρῆνος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.  

Ἐπεσκευάσθησαν πλεῖστοι ναοί καί εὐαγῆ Ἱδρύματα τῆς Πόλεως ἡμῶν, εἰς τά ὁποῖα ἦτο ἐμφανής ἡ φθοροποιός ἐπίδρασις τοῦ πανδαμάτορος χρόνου. Εὐχαριστοῦμεν εὐγνωμόνως, ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ, τούς εὐγενεῖς χορηγούς, ἄνευ τῆς εὐσεβείας καί φιλογενείας τῶν ὁποίων δυσκόλως θά ἐγίνετο τό ἱερόν ὅσον καί ἀπαραίτητον τοῦτο ἔργον. Ἐχαρακτηρίσθη προσφάτως ἡ ἡμετέρα Μετριότης ὡς «ἀνακαινιστής». Εἰς τήν πραγματικότητα, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀνακαινίζουσα ὡς ἀετοῦ τήν νεότητα τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων καί ἀναδεικνύουσα αὐτήν, τότε καί τώρα, «ἱερόν γέρας τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων».  

Ἐπραγματοποιήθησαν Μείζονες καί Ὑπερτελεῖς καί Διηυρυμέναι Σύνοδοι, ἐνταῦθα, ἐν Σόφιᾳ, ἐν Γενεύῃ, εἴτε πρός βοήθειαν καί στήριξιν ἄλλων ἀδελφῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, τῇ αἰτήσει αὐτῶν, εἴτε πρός προάσπισιν τῆς κανονικῆς τάξεως καί τῶν προνομιῶν τοῦ Θρόνου τούτου, ὁσάκις αὗται παρεβιάζοντο. Πράγματι, προεκινδυνεύσαμεν τῶν δικαίων αὐτοῦ, διότι «εἰ πάντων ἀφρονέστερός εἰμι, ἀλλά γε, ἐπί τῇ ὑποθέσει τῆς Ἐκκλησίας, μή ὡς ἄφρονά με λογίσησθε», ὡς ἔγραφεν ὁ Αὐτοκράτωρ Ἀλέξιος πρός τόν Πατριάρχην Νικόλαον Γραμματικόν, τόν ἀξιωθέντα νά οἰακοστροφῇ τήν κοινήν καί περίπυστον Μητέρα πάντων ἡμῶν Ἐκκλησίαν ταύτην τῆς ὑπερκειμένης τῶν πόλεων, ἐπί μίαν εἰκοσιεπταετίαν.

Ἡ Μετριότης ἡμῶν ἠξιώθη νά καθαγιάσῃ τρίς τό Ἅγιον Μύρον κατά τήν Πατριαρχικήν διακονίαν αὐτῆς, τοῦθ᾽ ὅπερ θεωροῦμεν ὡς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ᾽ ὅτι τοῦτο τυγχάνει σπάνιον καί ἀσύνηθες,  διά τό βραχύ τῆς ζωῆς καί τῆς θητείας ἑνός Πατριάρχου.

Συνεσφίγχθησαν οἱ δεσμοί τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κέντρου  μέ τάς ἑκασταχοῦ Ἐπαρχίας αὐτοῦ διά τε τῶν πρός αὐτάς προσωπικῶν ἡμῶν ἐπισκέψεων καί ἄλλως, ἀλλ᾽ ἀσφαλῶς καί διά τῆς συμμετοχῆς τῶν ποιμεναρχῶν αὐτῶν, ὡς συνδιοικητῶν εἰς τό ἔργον τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὡς προείπομεν.

Τοῦ λόγου ὄντος περί τῶν Ἐπαρχιῶν ἡμῶν, ἐπιτραπήτω ἡμῖν νά ἀναφέρωμεν ἰδιαιτέρως τήν Ἱεράν Μητρόπολιν τῆς ἐρατεινῆς γενετείρας ἡμῶν Ἴμβρου, ἔνθα, τῇ βοηθείᾳ τοῦ Θεοῦ, ἔχομεν καί πάλιν ἑλληνόγλωσσον παιδείαν, μετά παρέλευσιν ἡμίσεος αἰῶνος ἀναγκαστικῆς σιωπῆς τῶν ὁμογενειακῶν μειονοτικῶν σχολείων.  

Ἐκαλλιεργήθησαν φιλικαί σχέσεις μετά θεσμῶν καί προσώπων τῆς Τουρκικῆς κοινωνίας, ἀποδειχθέντος τοιουτοτρόπως ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν εἶναι θεσμός παρείσακτος, μυστηριώδης καί ἀποσταθεροποιητικός διά τήν Χώραν εἰς τήν ὁποίαν ἑδρεύει, ἀλλά, ἀντιθέτως, σύμβολον καταλλαγῆς, θρησκευτικός καί πολιτισμικός παράγων, προβάλλων διεθνῶς αὐτήν καί συμβάλλων εἰς τήν ἐπικράτησιν πανανθρωπίνων ἀξιῶν καί ἰδεωδῶν. Εἰδικῶς διά τήν Κωνσταντι- νούπολιν, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐνσαρκώνει καί ἐκφράζει τήν διαχρονικήν της ταυτότητα καί ἀξίαν. Ὡς εἴπομεν εἰς τόν ἐνθρονιστήριον ἡμῶν λόγον καί ἐπανελάβομεν μόλις πρό ἑβδομάδων ἐν Σμύρνῃ, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀπέχει πάσης ἀναμείξεως εἰς τήν  πολιτικήν, τηρούμενον μακράν τοῦ «καπνώδους τύφου τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας».                

Ἐσυνεχίσθησαν καί προωθήθησαν οἱ Θεολογικοί Διάλογοι μετά τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, θεωροῦμεν δέ λίαν θετικόν διά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὅτι τῇ πρωτοβουλίᾳ αὐτοῦ κατέστη δυνατόν νά ἐπαναληφθῇ, μετά πενταετῆ διακοπήν, ὁ σπουδαιότερος αὐτῶν, ἤτοι ὁ Διάλογος τῆς Ὀρθοδόξου μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης, ἐκφράζομεν τήν ἱκανοποί- ησιν ἡμῶν ὅτι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος ἀπεφάσισε τήν συνέχισιν τῶν διμερῶν τούτων Διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, διότι τό ἀντίθετον θά ἦτο ὀπισθοδρόμησις καί ἐσωστρέφεια δι᾽ αὐτήν, εἰς τούς σκληρούς καί ἀνειρηνεύτους καιρούς εἰς τούς ὁποίους ζῶμεν. Ἀπειλή διά τήν ἰδιοπροσωπίαν ἡμῶν δέν εἶναι ὁ διάλογος, ἀλλά ἡ ἄρνησις τοῦ διαλόγου, ὁ ἄκαρπος αὐτοεγκλεισμός. Ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι προωθήσαμεν καί τόν διαθρησκειακόν διάλογον μέ τόν Ἰουδαϊσμόν καί τό Ἰσλάμ, μέ ἁπτά ἀποτελέσματα διά τήν καταλλαγήν καί τήν ἱεράν ὑπόθεσιν τῆς εἰρήνης.

Ἐθεμελιώθησαν ἰσχυροί δεσμοί ἀμοιβαίας ἐκτιμήσεως καί συνεργασίας μεταξύ τοῦ Οικουμενικού Πατριαρχείου καί διεθνῶν Ὀργανισμῶν, ὡς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τοῦ Εὐρωκοινοβου- λίου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, τῆς UNESCO καί ἄλλων, ἀπό τοῦ βήματος τῶν ὁποίων ἠκούσθη ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, διά στόματος τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου αὐτῆς.

Συνεκλήθησαν πλεῖστα ὅσα οἰκολογικά Σεμινάρια καί σχετικά διεθνῆ καί διαθρησκειακά Συμπόσια, τά ὁποῖα προέβαλον τήν εὐαισθησίαν και τήν μέριμναν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας διά τήν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, προήγαγον καί ἐκαλλιέργησαν τήν οἰκολογικήν συνείδησιν διεθνῶς καί ἐτόνισαν ὅτι αἱ ρίζαι τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως εἶναι πνευματικαί καί ἠθικαί.

Ἠγωνίσθημεν, δι᾿ ἕνα πολιτισμόν δικαιοσύνης καί ἀλλη-  λεγγύης, ἀπέναντι εἰς τήν ἀνάλγητον παγκοσμιοποίησιν καί τήν σοβοῦσαν παγκόσμιον οἰκονομικήν κρίσιν, ἡ ὁποία ἔχει καταστροφικάς συνεπείας δι᾿ ἕν μέγα τμῆμα τῶν κατοίκων τῆς ὑφηλίου, ἐνῷ οἱ ἔχοντες καί κατέχοντες συνεχίζουν νά οἰκοδομοῦν ἀφρόνως «μείζονας ἀποθήκας» (πρβλ. Λουκ. 12,18).

Τέλος, ὑλοποιήθη ἡ ὑπόσχεσις ἡμῶν ὅτι θά ἐνδιαφερθῶμεν διά τήν νεολαίαν. Οὕτω, συνεκαλέσαμεν ἐνταῦθα δύο μεγάλα Συνέδρια νεολαίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τά ἔτη 2000 καί 2007, ὡς καί  τούς ὑπευθύνους καί ἁρμοδίους τῶν Ἐπαρχιῶν τοῦ Θρόνου διά θέματα νεολαίας, καί ἐδώσαμεν εἰς αὐτούς κατευθύνσεις. Ἐφιλοξενήσαμεν εἰς τήν Πόλιν μας πολυπληθεῖς ἀντιπροσωπείας νέων, ἐλθόντων διά τά συνέδρια ταῦτα, καί ὑποδεχόμεθα ἀνά διετίαν νέους ἐκ Φιλλανδίας, ἀποστέλλοντες ἡμετέρους ἐκεῖ, πρός ἀλληλογνωριμίαν καί συμπνευματισμόν.

Ταῦτα, ἐν περιλήψει, ὅσα εἰργάσατο ἡ δεξιά τοῦ Ὑψίστου ἀπό τῆς ἐνταῦθα πνευματικῆς ἐπάλξεως κατά τήν Πατριαρχίαν ἡμῶν.  Καί εἰργάσατο αὐτά δι᾿ ἡμῶν πάντων καί οὐχί διά τοῦ ἑνός. Ὁ εἷς ἀποτελεῖ τήν συνισταμένην τῆς ἀγωνίας τῶν πολλῶν «ὅπως ἡ ἱερά  ὁλκάς διέρχηται καθ᾿ ἑκάστην ἀλώβητος διά τε τῶν Συμπληγάδων καί διά τῶν Κυανέων Πετρῶν». Ὁ εἷς ἀποτελεῖ τήν ἔκφρασιν τῶν ἀγώνων τῶν πολλῶν διά τήν Ἐκκλησίαν, ἡ πρός τήν ὁποίαν πιστότης ὅλων ὑμῶν, ἀδελφοί συνεπίσκοποι, ἔκαμε τόν μακαριστόν Πέτρας Νεκτάριον νά λέγῃ ὅτι «ἡ ἐγκαρτέρηση καί ἡ ἀφοσίωση τῶν Φαναριωτῶν Ἀρχιερέων στήν Μητέρα Ἐκκλησία συνθέτουν ἕνα ἀπό τά πιό ὡραῖα κεφάλαια τῆς ἱστορίας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας». Ὅλοι μαζί, οἱ ἐνταῦθα καί οἱ ἁπανταχοῦ Ἱεράρχαι τοῦ Θρόνου, συν-ηγωνίσθημεν διά νά προστατεύσωμεν τά «οἰκουμενικοῖς καί συνοδικοῖς ψηφίσμασι» κατωχυρωμένα δίκαια τοῦ Θρόνου, δι᾿ αὐτῶν δέ νά διακονήσωμεν, ὡς ἀπό θέσεως χρέους καί εὐθύνης, τήν πανορθόδοξον ἑνότητα καί συνεργασίαν καί νά ἀναδεικνύωμεν τό Φανάριον πνευματικήν πηγήν, συνεχῶς ἀναβλύζουσαν. 

Καί θά συνεχίσῃ ἡ Ἐκκλησία αὕτη καί ἐν τῷ μέλλοντι τήν θεάρεστον διακονίαν της, διότι ἔχει χρέος καί ἀποστολήν θεόσδοτον νά ὁμιλῇ διά τήν ζωήν καί τήν ἀνάστασιν τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία εἶναι ὁ Χριστός, «ἡ ἐλπίς ἡμῶν» (πρβλ. Α’ Τιμ. 1,1), «τό ἄλφα καί τό ὠμέγα, ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ἀρχή καί  τέλος» (Ἀποκ. 22,13). Ἐν τῇ ἐν Χριστῷ καί κατά Χριστόν μαρτυρίᾳ αὐτοῦ, ὁ Οἰκουμενικός Θρόνος, «καί τούς ἄλλους συνέχει καί στηρίζει Θρόνους,  καί δόξα χριστιανῶν ἀναδεικνύεται, ἅμα καί καύχημα», διά νά ἐπαναλάβωμεν τούς λόγους τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων  Νεκταρίου. 

Ἡ ἐκπλήρωσις τῆς κοινής ἡμῶν ἀποστολῆς, ὡς πάντες γνωρίζετε, δέν εἶναι πάντοτε εὐχερής καί ἀπρόσκοπτος. Ἀπαιτεῖ ἀπό ὅλους ἡμᾶς ὁλικήν ἀφιέρωσιν εἰς τό ἔργον διακονίας καί αὐτοθυσίαν, πρωτίστως δέ, τήν τά ἀσθενή θεραπεύουσαν καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσαν Θείαν  Χάριν.

Ηὐλογήθημεν ὑπό τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ νά διακονῶμεν τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν καί νά εἴμεθα κληρονόμοι καί θεματοφύλακες ἱερωτάτων παραδόσεων, τάς ὁποίας ὀφείλομεν, «ποτέ ἀπό τό χρέος μή κινοῦντες», νά παραδώσωμεν ἀκεραίας εἰς τάς ἐπερχομένας γενεάς. Ἡ ἰσχύς ἡμῶν εἶναι πνευματική, εἶναι ἡ ἀκατάλυτος δύναμις τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. Διά νά ἐπαναλάβωμεν τούς λόγους πιστοῦ τέκνου τῆς Ἐκκλησίας, «τό  Φανάρι, τρεφόμενο ἀπό τήν μακραίωνη παράδοσί του, ... ἀντέχει μέσα στά ἀχειροποίητα τείχη του, πού ὕψωσαν ὁ ἐν βασιλεῦσιν ἀπόστολος καί ἀνάδοχος, βασιλεῖς, νέφος μαρτύρων, ἀμέτρητοι κεκοιμημένοι. Ἀντέχει καί δημιουργεῖ, μεγαλουργεῖ καί ἀναπαύει, ποδηγετεῖ τήν Οἰκουμένη, δίδει βάθος στήν ἱστορίαν του. Πετροβολεῖται καί ἀπό ἄφρονα τέκνα του καί συγχωρεῖ καί ἀγαπᾷ, διεισδύει παντοῦ, ὅπου ἀνοίγεται θύρα κοινωνίας, φωτίζει ὡς νοητός ἥλιος καί ἀποσπᾷ τόν σεβασμόν ἑτεροδόξων καί ἀλλοπίστων. Ὅταν δέ τά κατ᾿ ἄνθρωπον ἐξαντλοῦνται, ἀρχίζει ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τό θαῦμα» (Κωνσταντῖνος Π. Βλάχος). Δοξάζομεν τόν ὑπεράγαθον καί  παντεπίσκοπον ἐν Τριάδι Θεόν διά «τό μέγα θαῦμα» τῆς ἐν τῇ μεγάλῃ Πόλει τοῦ Κωνσταντίνου Μεγάλης Ἐκκλησίας! 

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, 

Σᾶς εὐγνωμονοῦμεν διά τήν πρόφρονα παρουσίαν σας καί ἐπικαλούμεθα τήν συνέχισιν τῶν προσευχῶν σας πρός φωτισμόν καί ἱκάνωσιν ἡμῶν καί καρποφόρον περαιτέρω ἄνυσιν τῆς πρωθιεραρχικῆς διακονίας, μέσα εἰς τήν φλεγομένην καί μή κατακαιομένην βάτον τῆς οἰκουμενικῆς πατριαρχίας. Μέ τήν εὐγένειάν  σας καθιστᾶτε τήν κάμινον ἡμῶν δροσοβόλον. 

Ἰδιαιτέρως εὐχαριστοῦμεν τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς διά τήν συγχοροστασίαν των μετά τοῦ ἡγουμένου τοῦ μεγάλου τούτου Μοναστηρίου μας. Γράφει ὁ π. Δοσίθεος Κανέλλος, ὁ ἐραστής αὐτός τῆς τοῦ Κωνσταντίνου Πόλεως, ὅτι ἡ τοιαύτη χοροστασία ἐδῶ ἔχει μεγαλεῖον ἀνυπέρβλητον καί «ἐνθυμίζει, ἔστω καί ἐπ᾿ ὀλίγον, τάς παλαιάς τῆς Πόλεως Μονάς, τήν τοῦ Στουδίου, τήν τοῦ Παντοκράτορος, τήν τῆς Χώρας καί τάς τόσας ἄλλας». Ἡ ἀδελφική καί στηρικτική ἀγάπη σας, Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι συνεπίσκοποι, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου πρός τούς Σμυρναίους: « εἰ γάρ καί μή εἰμι ἱκανός, ἀλλά τό τῆς προθυμίας ὑμῶν μέγα» (ΙΧ, 38).

Ταῦτα τά ἀφ᾿ ἡμῶν, ἀδελφοί σεπτοί καί τέκνα πεφιλημένα. 

«Τῷ δέ δυναμένῳ ὑπέρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἤ νοοῦμεν, κατά τήν δύναμιν τήν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τάς γενεάς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων. Ἀμήν» (Ἐφ. 3,20-21).  

Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν!

Η προσφώνηση του Μητροπολίτου Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου στην 25ετηρίδα Πατριαρχίας Βαρθολομαίου

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ 

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου 

πρός τήν Αὐτοῦ Θειοτάτην Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ. κ. Βαρθολομαῖον 

ἐπί τῇ συμπληρώσει εἰκοσιπενταετίας Πατριαρχίας εἰς τόν Πανίερον Οἰκουμενικόν Θρόνον (1991-2016)

[22 Ὀκτωβρίου 2016] 

Παναγιώτατε Δέσποτα!

Μέ πολύ μεγάλη χαρά ἀλλά καί βαθειά συγκίνηση γιορτάζουμε σήμερα τά εἰκοσιπέντε χρόνια συνεχοῦς Πατριαρχίας τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου τῆς Οἰκουμενικῆς ταύτης Καθέδρας. Πολύ λίγες φορές στήν ἱστορία τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ἀνῆλθε Πατριάρχης στό θρόνο τῶν Χρυσοστόμων καί τῶν Φωτίων προετοιμασμένος ὅσον ὀλίγοι, ἐν γνώσει καί ἀπολύτῳ συναισθήσει τί σημαίνει Πατριάρχης στήν ἔπαλξη αὐτή πού λέγεται Φανάριον.

Ἡ ἐπαφή καί ἡ παρουσία τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἐπάλξεως μέσα σ᾿ ἕνα κόσμο ἐν ἐξελίξει μέ πολυποίκιλα προβλήματα καί προσανατολισμούς παρά τίς ἄλλοτε ἐπιτυχεῖς καί ἄλλοτε ἀτυχεῖς ἀνακατατάξεις σέ θεωρητικά ἤ πρακτικά ἐπίπεδα, μέ τήν ἐνδορθόδοξη ἑνότητα νά ὑστερεῖ στήν πράξη, παρά τά θαρραλέα βήματα κατά καιρούς, ἦτο θέλημα Θεοῦ νά ἀποκτήση Αὐτόν πού ἀνταποκρίθηκε ζωντανά καί ὑπεύθυνα στίς ἀπαιτήσεις καί τά κελεύσματα τῆς ἐποχῆς του. 

Χάρις στίς πρωτοβουλίες, τήν δραστηριότητα καί τό σθένος τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἡ πανορθόδοξος ἑνότης εἶναι σήμερον μιά πραγματικότης καί ἀποδείχθηκε περίτρανα μέ τήν σύγκλιση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου εἰς πεῖσμα μερικῶν πού ἐπιθυμοῦσαν νά ἀποτύχει. Προηγήθησαν ἐπανειλημμέναι συνάξεις τῶν Προκαθημένων τῶν Ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἐπισκέψεις ἑκατέρωθεν καί καθ᾿ ὅλον τό διάστημα τῆς εἰκοσιπενταετοῦς Πατριαρχίας, ἡ Ἐκκλησία ἀναζωογονήθηκε καί μέ τήν παρουσία νέων στελεχῶν εἰς τούς κόλπους της, μέ τήν ἀνακήρυξη αὐτοκεφάλων καί αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν, μέ τήν ἵδρυση Νέων Μητροπόλεων εἰς τό κλῖμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τήν διεύρυνση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου του διά τῆς προσκλήσεως πρός συμπαρεδρίαν καί τῶν ἐκτός Τουρκίας Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου, δηλαδή, ἐκ πάντων τῶν διαμερισμάτων τοῦ κλίματος τοῦ Θρόνου.

Ὁ διάλογος μετά τῶν κυβερνητῶν τῆς χώρας εἶναι μία ἀπαραίτητος προϋπόθεσις διά τήν ἐν ἁρμονίᾳ συμβίωσιν τῆς ἐνταῦθα ὁμογενείας μετά τῆς ἐπικρατούσης πλειοψηφίας. Ἀποσκοπεῖ στή δημιουργία καί ἐπίτευξη καλυτέρων σχέσεων διά τῆς ἑκατέρωθεν γνωριμίας, τῆς παρουσίας καί τῆς βελτιώσεως τῶν συνθηκῶν διαβιώσεως αὐτῆς. Καί τοῦτο ἄς συμπεριληφθεῖ εἰς τάς ἀόκνους προσπαθείας τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου. Ὅσον ἀφορᾷ δέ εἰς τήν ἐνταῦθα διαβίωσιν καί παραμονήν τοῦ ἐγγύς ποιμνίου πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου πρέπει νά τονισθεῖ ὅτι ἅπαντες οἱ ναοί ἔχουν ἀνακαινισθεῖ καί λειτουργοῦν τακτικῶς. Πρόκειται περί τῶν ναῶν τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῶν ναῶν τῶν παρακειμένων Ἱερῶν Μητροπόλεων Χαλκηδόνος, Δέρκων καί Πριγκηποννήσων ὡς καί τῆς Μητροπόλεως Ἴμβρου καί Τενέδου γενετείρας τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου, ὅπου πνέει χάρις στίς ἄοκνες προσπάθειές Του μιά ὑποδειγματική ἀναγεννητική πνοή.

Ἐπίτευγμα ὁ διάλογος μετά τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν. Τά κατά καιρούς ἀναληφθέντα ταξίδια τοῦ Πατριάρχου, ταξίδια ὑψίστης σημασίας, εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τήν γνωριμία μέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Χάρις εἰς τάς συναντήσεις μέ τούς θρησκευτικούς καί πολιτικούς ἀρχηγούς διά τῶν ἑκατέρωθεν προσκλήσεων ἐπετεύχθη ὁ συντονισμός τοῦ διαλόγου μετά τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν. Συνετέλεσαν τά πραγματοποιηθέντα κατά καιρούς διαχριστιανικά συνέδρια καί αἱ κατά καιρούς συνάξεις ἁπάσης τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ὡς πρός τά ἀποτελέσματα τοῦ διαλόγου μετά τῶν διαφόρων Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, εἶναι ὀρατή ἡ σύσφιγξις ἑκατέρωθεν τῶν ἀδελφικῶν σχέσεων, τονιζομένου τοῦ γεγονότος τῶν ἐπανειλημμένων συναντήσεων κατά τόν τελευταῖον αὐτόν καιρόν μετά τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης.

Κατά τήν διάρκεια τῆς 25ετοῦς Πατριαρχίας Του ὁ Σεπτός Προκαθήμενος προσεκλήθη καί ὡμίλησεν εἰς τό Εὐρωπαϊκόν Κοινοβούλιον, τό Συμβούλιον τῆς Εὐρώπης, τῆς UNESCO, εἰς τό Forum 2000 τῆς Πράγας, εἰς τό Παγκόσμιον Οἰκονομικόν FORUM τοῦ DAVOS καί εἰς ἄλλας ἀναλόγους περιπτώσεις.

Ἐγένετο τιμητικῶς δεκτός ἀπό Ἀρχηγούς Κρατῶν καί Κυβερνήσεων καί πολλά Κράτη εἰς ἔνδειξιν σεβασμοῦ, ἐκτιμήσεως καί ἀναγνωρίσεως τῆς προσφορᾶς Αὐτοῦ εἰς παγκόσμιον κλίμακα τόν ἐτίμησαν δι᾿ ἀνωτάτων τιμητικῶν διακρίσεων καί πλεῖστα Πανεπιστήμια τοῦ ἀπένειμαν τόν τίτλο τοῦ ἐπιτίμου Διδάκτορος. 

Ἡ προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος εἴλκυσε τό ἐνδιαφέρον τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἀπό τῶν νεανικῶν αὐτοῦ χρόνων. Ἀποτέλεσμα τά κατά καιρούς οἰκολογικά συνέδρια προκαλέσοντα ἐνδιαφέρον εἰς παγκόσμιον κλίμακα καί ὁ τίτλος νά ἀποκαλεῖται "ὁ Πράσινος Πατριάρχης".

Ἀπό τήν ἀρχήν τῆς Πατριαρχίας Του συνεχίσθησαν τά ἀναληφθέντα προσκυνήματα τόσον στίς παλαιές θρησκευτικές ἑστίες τῆς Ἀνατολίας ὅσον καί τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης. Μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση ἀναφερόμαστε πρός τά πραγματοποιηθέντα κατά τόν τελευταῖο αὐτό καιρό προσκυνήματα τόσο στήν ἱστορική Ἱερά Μονή τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, ὅσο καί εἰς τά ἐρείπια τῆς ἱστορικῆς Πατριαρχικῆς Μονῆς Φανερωμένης Κυζίκου.

Ἐπισκέφθηκε τίς περισσότερες Ἐπαρχίες τοῦ Θρόνου ἀνά τήν οἰκουμένη μέ σκοπό τήν εὐλογία καί ἐνίσχυση τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου πού ἐπιτελοῦν.

Τό περιοδικό "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ", ἐπίσημο ὄργανο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπανεξεδόθη. Μέ τήν πρωτοβουλία Του γιά πρώτη φορά ἐξεδόθη ἡ Ἐπετηρίς. Ἐπανεκδιδομένη κατ᾿ ἔτος προσφέρει τίς ἀπαραίτητες πληροφορίες γιά τή δράση καί τήν κίνηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. 

Ἡ ὑπεράνθρωπη προσπάθειά Του ἐπί σειράν ἐτῶν διά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης ὑπῆρξε καί ὑπάρχει καί συνεχίζεται ὡς ἕνα ἀπό τά σπουδαιότερα μελήματά Του.

Ἡ ὁλόθερμη εὐχή μας νά εἶναι, ἐπέκεινα τῆς εἰκοσιπενταετίας αὐτῆς, πολλά τά ἔτη τῆς Πατριαρχίας τοῦ Παναγιωτάτου Πατρός καί Δεσπότου μας. Ὁ Πατριάρχης εἶναι "εἰκών τοῦ Χριστοῦ". Αὐτό πιστεύουν καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί μαζύ μ᾿ αὐτούς ὅλοι ἐμεῖς πού διεκδικοῦμε τή ζῶσα Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι θαυμάσιο τό γεγονός ὅτι ὁ Πατριάρχης μας συμπλήρωσε εἰκοσιπέντε ἔτη ζωντανῆς Πατριαρχίας, γεγονός πού ἐπικροτοῦν καί χειροκροτοῦν οἱ πάντες. Τό σπουδαιότερο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης μας ζεῖ ἤδη ἐν πνεύματι τόν εἰκοστοδεύτερο αἰῶνα ἀπό Γεννήσεως Χριστοῦ καί αὐτόν τόν αἰῶνα ὄχι μόνον τόν ζητεῖ καί τόν ἐπιθυμεῖ ἀλλά πιστεύουμε ὅτι ἔχει καί τήν δύναμη νά τόν ζήσει.

Ἡ ἱστορία θά γράψει κάποτε πώς μέσα ἀπ᾿ τά ἱερά αὐτά χώματα πού διάβηκε ἡ ἀναγεννητική πνοή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, τοῦ ὁραματιστῆ, τοῦ ἥρωα καί τοῦ πρωτοπόρου, πού ἐργάσθηκε πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις γιά τήν ἑνότητα, τό διάλογο, τήν ἀλήθεια, τό φυσικό περιβάλλον καί τήν Ὀρθοδοξία μας νά γνωρισθῆ σ᾿ ὅλο τόν κόσμο μαζύ μέ τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ὅσο μεγάλες κι᾿ ἄν εἶναι οἱ ἀποστάσεις καί πραγματοποίησε τόσα πολλά, πού εἶναι ἀδύνατο νά περιγραφοῦν λεπτομερῶς, μπορεῖ νά διαισθάνεται κανείς καί νά προβλέπει τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας.

Παναγιώτατε Δέσποτα! Συνοδίται καί συνέκδημοι ἐμεῖς σέ κάθε Σου προσπάθεια θά εἴμεθα πάντα μαζύ Σου.

25ετηρίδα Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου με Πατριαρχική Χοροστασία εν Φαναρίω [φωτογραφίες + video]

25ετηρίδα σήμερα, 22 Οκτωβρίου 2016, στο Φανάρι για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. O ίδιος χοροστάτησε στην γενομένη Ευχαριστιακή Σύναξη, στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, «εν συγχοροστασία μετά της εν τη Πόλει σεβασμίας Ιεραρχίας και των εκ του εξωτερικού προσελθόντων αγίων Αρχιερέων».

φωτογραφίες + video: π. Βαρθολομαίος Αστεριάδης, π. Απόστολος Πορτοκαλίδης, π. Ελευθέριος Αλούκος και Natalia Hemengül 

ΤΙ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΟ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου, 2016 | τελευταία ενημέρωση: 13:38

Ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης εκπροσώπησε την κυβέρνηση της Ελλάδας στην 25η επέτειο της εκλογής του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε το πρωί στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

Ο κ. Αμανατίδης επέδωσε ευχετήρια επιστολή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας ο κ. Αμανατίδης δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος συμπληρώνει 25 έτη φωτισμένης διακονίας ως προκαθήμενος των Ορθοδόξων σε όλη την Οικουμένη. Επίτευγμα αυτής της λαμπρής του πορείας υπήρξε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος στην Κρήτη, η οποία μετέφερε το μήνυμα της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο. Ο Παναγιώτατος με την ποιμαντική και ανθρωπιστική του δράση εκφράζει την μακραίωνη παράδοση της πίστης και του Γένους με τρόπο που την κάνει όντως Οικουμενική. Του εύχομαι υγεία και δύναμη προκειμένου να προσφέρει πολλά ακόμα στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό».

Η ΝΔ εκπροσωπήθηκε από τον αντιπρόεδρο του κόμματος Άδ. Γεωργιάδη.