Στις 21 Νοεμβρίου, οι χριστιανοί σε ανατολή και δύση, εορτάζουν με επισημότητα τα Εισόδια της Παναγίας. Στις περιοχές του… πάλαι ποτέ βενετοκρατούμενου ελληνισμού, την ημέρα εκείνη, τιμούσαν την Παναγία της Υγείας, μία θρησκευτική εορτή που καθιερώθηκε στη Βενετία το 1630 και διατηρήθηκε σε όλες της τις κτήσεις έως και την πτώση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου το 1797. Πάντως, ακόμα και σήμερα, η Παναγία της Υγείας συνεχίζει να τιμάται στα πολυάριθμα παρεκκλήσια που έχουν κτισθεί για χάρη της σε όλη την Ιταλική χερσόνησο, κυρίως όμως στον μεγαλοπρεπή ομώνυμο Ναό στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας, αλλά και στις όμορες περιοχές της Ίστρια και των δαλματικών ακτών.
Η καθιέρωση της εορτής και η αφιέρωση της στην Παναγία της Υγείας συνέπεσε με την εξάπλωση της βουβωνικής πανώλης στη βόρειο Ιταλία το 1630 και 1631, μία επιδημία που άφησε στο πέρασμά της χιλιάδες νεκρών και καταστροφικές συνέπειες, που με απίστευτη γλαφυρότητα περιγράφει ο σπουδαίος Ιταλός λογοτέχνης Alessandro Manzoni στο κορυφαίο έργο του «Οι αρραβωνιασμένοι».
Μεταξύ της 20ης και 22ας Νοεμβρίου του 1630 και ενώ ο λαός πραγματοποιούσε μία μεγάλη λιτανεία, δεόμενος την Παναγία για τη σωτηρία του, ο Δόγης Νικόλαος Κονταρίνι, θύμα κι αυτός της επιδημίας, έκανε τάμα στην Παναγία να της χτίσει ένα περικαλλή ναό σε αντάλλαγμα τη σωτηρία της πόλης. Πράγματι, σύμφωνα με την παράδοση, η επιδημία άρχισε να υποχωρεί, αν και το ένα τρίτο της πόλης, θα υπέκυπτε από την αρρώστια τους μήνες που θα ακολουθούσαν.
Η Βενετική Γερουσία ανέθεσε την κατασκευή του νέου ναού στον Baldassare Longhena ο οποίος τη σχεδίασε σε ρυθμό μπαρόκ, οκτάγωνη, με ένα επιβλητικό τρούλο. Η καθαγίασή της πραγματοποιήθηκε την ημέρα της εορτής της Παναγίας της Υγείας, στις 21 Νοεμβρίου 1687 και έκτοτε αποτελεί ένα από τα θρησκευτικά και αρχιτεκτονικά ορόσημα της βενετικής λιμνοθάλασσας. Ο ναός φιλοξενεί αμέτρητα έργα σπουδαίων αναγεννησιακών ζωγράφων, αλλά και πολλά κειμήλια, τάματα και τεχνουργήματα που σχετίζονται με την πανώλη και το πέρασμά της από τη Βενετία, αλλά και με τις βενετικές κτήσεις στην Ανατολή.
Ένα από τα σημαντικότερα εικονογραφικά κειμήλια του ναού είναι η βυζαντινή εικόνα της Παναγίας της Μεσοπαντήτισσας, την οποία ο μετέπειτα Δόγης Φραγκίσκος Μοροζίνι αφαίρεσε από το Ναό του Αγίου Τίτου στην Κρήτη, μαζί με την κάρα του, φυγαδεύοντάς τα, μαζί με άλλους καλλιτεχνικούς θησαυρούς, στη βενετική μητρόπολη, στις 26 Φεβρουαρίου 1670. Ο Μοροζίνι υπερασπίζονταν με τα στρατεύματά του τον Χάνδακα (το σημερινό Ηράκλειο) για χρόνια, τον οποίον τελικά, αναγκάστηκε να παραδώσει στους Τούρκους το 1669. Στη συμφωνία που υπέγραψαν, ο Οθωμανός στόλαρχος του έδωσε διορία δώδεκα ημερών να συγκεντρώσει μέσα σε πέντε πλοία, όσους περισσότερους από τους υπηκόους του μπορούσε και πλήθος αρχείων, κειμηλίων και μνημείων, διασώζοντάς τα τελικά, έστω και… στη ξενιτειά.