«Γιατ’ η ψυχή μου μο ‘λεγε συχνά στο στήθος μέσα:
στον κόσμο την αγάπη σου πάρα πολύ μη βάνεις,
και τ’ άστρα μ’ όλο τους το φως κοιτούν μ’ ερωτεμένα,
και ρόδο μέσα μου πολύ, κρίνος πολύς ανθίζει»
(Διονύσιος Σολωμός, «Αποσπάσματα Αγνώστων Ποιημάτων»)
Ο ερωτευμένος Θεός ενώνεται με την ύπαρξη που αγαπά και γίνεται ένα. Κι ο άνθρωπος που νιώθει την μαυρίλα να μην μπορεί να αγαπήσει, μολονότι το θέλει, διότι πλανά η ομορφιά, πουλιέται η καρδιά για ένα νόμισμα, δουλώνει ο ισχυρός που εκμεταλλεύεται, στρέφεται στον ουρανό, για να βρει το φως. Και τότε ρόδο και κρίνο ανθίζουν μέσα του και τ’ άρωμά τους δίνεται στα πόδια του Θεού. Ας λέει η ψυχή μη βγάζουμε στον κόσμο την αγάπη. Άραγε, κρατιέται μέσα η καρδιά; Δώρο ακατάλυτο η συγχώρεση, αρχή ζωής μαζί Του.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
8 Απριλίου 2026
Μεγάλη Τετάρτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου