Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
Σήμερα ο Χριστός μάς εμπιστεύεται μια μεγάλη τιμή και μια μεγάλη αποστολή: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
Το φως έχει μια μοναδική ιδιότητα. Χαρίζει τον εαυτό του. Σκορπίζει ζεστασιά, ασφάλεια, προσανατολισμό και ελπίδα. Έτσι πορεύεται και ο άνθρωπος που ζει μέσα στη χάρη του Θεού.
Το κερί της Εκκλησίας προσφέρει αθόρυβα τη φλόγα του. Ο ήλιος λούζει καθημερινά τη δημιουργία με ζωή. Το καντήλι μπροστά στην εικόνα υπενθυμίζει την αδιάκοπη παρουσία του Θεού. Όλα υπάρχουν για να μεταδίδουν φως.
Αυτή είναι η αποστολή κάθε χριστιανού!
Στη σύγχρονη κοινωνία χρησιμοποιούμε συχνά μια χαρακτηριστική λέξη. Λέμε ότι ορισμένοι άνθρωποι εκπέμπουν τοξικότητα. Αρκεί η παρουσία τους για να αλλάξει το κλίμα. Οι καρδιές σφίγγονται, η γαλήνη απομακρύνεται και η ένταση απλώνεται σχεδόν ανεπαίσθητα.
Το Ευαγγέλιο ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Καλεί τον άνθρωπο να εκπέμπει Χριστό.
Υπάρχουν άνθρωποι που, μόλις τους συναντήσεις, αισθάνεσαι την ψυχή σου να αναπαύεται. Η παρουσία τους γαληνεύει. Ο λόγος τους στηρίζει. Το βλέμμα τους εμπνέει εμπιστοσύνη. Η σιωπή τους γίνεται προσευχή. Δίπλα τους ανθίζει η επιθυμία μιας ζωής περισσότερο φωτεινής.
Αυτό είναι το φως του Χριστού.
Γι' αυτό και ο Κύριος προσθέτει: «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων». Το φως αυτό ανάβει στην καρδιά που αγαπά τον Χριστό, τρέφεται από την προσευχή, δυναμώνει στη Θεία Ευχαριστία και απλώνεται ως αγάπη και διακονία.
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη και στους Αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εκείνοι έγιναν πραγματικά φως της οικουμένης, επειδή διαφύλαξαν ανόθευτη την αλήθεια ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Στο πρόσωπό Του ενώθηκαν ο ουρανός και η γη, ο Δημιουργός και το δημιούργημα. Έτσι άνοιξε για κάθε άνθρωπο ο δρόμος της θεώσεως και της αιώνιας ζωής.
Η Εκκλησία συνεχίζει αυτή τη φωτεινή πορεία μέσα από τους αγίους κάθε εποχής και μέσα από αμέτρητους αφανείς ανθρώπους. Από μια γιαγιά που κρατά άσβεστο το καντήλι της πίστης. Από έναν δάσκαλο που πλάθει χαρακτήρες. Από έναν γιατρό που υπηρετεί τον άνθρωπο με αγάπη. Από έναν νέο που γίνεται πηγή ελπίδας για την παρέα του. Από κάθε πιστό που σκορπίζει ειρήνη, συμφιλίωση και χαρά όπου κι αν βρεθεί. Αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους φως. Και το φως πάντοτε γεννά νέο φως.
Ας γίνει, λοιπόν, και η δική μας ζωή ένα μικρό καντήλι αναμμένο από το ανέσπερο Φως του Χριστού. Τότε η παρουσία μας θα γίνεται ευλογία για τους ανθρώπους και η ίδια η ζωή μας θα ψιθυρίζει, χωρίς λόγια, ότι ο Χριστός εξακολουθεί να φωτίζει τον κόσμο. Γένοιτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου