Sankt Andrä am Zicksee, Αυστρία: Ἀρχιερατικὴ Λειτουργία στὴν πανηγυρίζουσα Μονὴ Ἁγ. Σκέπης καὶ Ἁγ. Παϊσίου

Τὴν Στ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου, 12 Ἰουλίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Σκέπης καὶ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου στὸ Sankt Andrä am Zicksee, ἡ ὁποία πανηγύρισε τὴν ἑορτὴ τοῦ προστάτου Ἁγίου της. Συλλειτούργησαν οἱ Ἱερομόναχοι Ἰάκωβος Γιαννόπουλος καὶ Ἀνδρέας Bola, καθὼς καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γεώργιος Meleshko. Μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία οἱ προσκυνητὲς προσεκλήθησαν στὴ μοναστηριακὴ τράπεζα, ἡ ὁποία παρατέθηκε ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Μονῆς. Πλῆθος πιστῶν προσῆλθε γιὰ νὰ συνεορτάσῃ τὴν πανήγυρη τῆς Μονῆς καὶ συμμετεῖχε μὲ κατάνυξη στὴ Θεία Λειτουργία.

Μὲ ἀφορμὴ τὴ θεραπεία τοῦ Παραλυτικοῦ, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ὁ Σεβασμιώτατος ἐξήγησε ὅτι ὁ παράλυτος στέκεται ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, στὸ πρόσωπο τοῦ Ὁποίου ἡ θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἑνώνονται «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως», σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς ἐν Χαλκηδόνι Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀνέφερε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἐπενέβη ὡς ἰατρὸς γιὰ νὰ θεραπεύσῃ τὴ σωματικὴ ἀσθένεια τοῦ παραλύτου, ἀλλὰ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες του. Σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ διδασκαλία, ὁ Σεβασμιώτατος ἐξήγησε ὅτι ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ κατ᾿ ἐξοχὴν διάσπαση τῆς κοινωνίας τοῦ ἀνθρωπίνου εἶναι μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν περιορίζεται σὲ μία ἠθικὴ ἐκτροπή. Ἐκ τῆς γενέσεώς του ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιὰ νὰ ζῇ σὲ κοινωνία μὲ τὸν Δημιουργό του, καὶ ἡ διεκδίκηση τῆς αὐτονομίας τὸν ἐγκλωβίζει καὶ τὸν ἀποκόπτει ἀπὸ τὴ μετοχὴ τῆς ἀκτίστου ζωῆς. Ἐν προκειμένῳ, ἐξήγησε ὅτι ἡ παράλυση ἀποτελεῖ εἰκόνα τῆς βαθύτερης παραλύσεως τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀδυνατεῖ μὲ τὶς δικές του δυνάμεις νὰ κινηθεῖ πρὸς τὸν Θεό. Ἔτσι, ὁ Χριστὸς δὲν τοῦ προσφέρει ἁπλῶς μιὰ ἐξωτερικὴ βελτίωση τῆς ποιότητος ζωῆς του, ἀλλὰ προβαίνει στὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, καθὼς διὰ τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν ἐπαναφέρεται ἡ κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος καθίσταται κοινωνὸς τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν διὰ τῆς Θείας Χάριτος. Κατὰ τὴν ἔννοια αὐτήν, ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ φανερώνει τὸν σκοπὸ τῆς θείας οἰκονομίας, δηλαδὴ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ θνητὸς ἄνθρωπος τὴ μεταμόρφωση ποὺ συντελεῖται, ὅταν καθίσταται μέτοχος τῆς ἀκτίστου ζωῆς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν ἐπιδίωξε τὴν τέλεση θαυμάτων, ἀλλὰ κατέστησε τρόπον τινὰ τὸν ἑαυτό του διάφανον, ὥστε νὰ φανερωθῇ δι᾿ αὐτοῦ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τόσο στὸ διορατικὸ χάρισμα ποὺ ἀξιώθηκε ὅσο καὶ στὰ θαυμαστὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα μαρτυροῦν οἱ πιστοί. Ἑστίασε στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔφθασε σὲ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ πρόοδο, ὅταν ἀπογυμνώθηκε ἀπὸ κάθε λογῆς φιλαυτία γιὰ νὰ καταστήσῃ ἑαυτὸν δοχεῖον τῆς Χάριτος, ἔζησε μὲ ταπείνωση ὡς τρόπο ζωῆς καὶ ὄχι ὡς ἁπλὴ συμπεριφορά, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σὲ αὐτὴ τὴ συνάφεια ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε ἔτι μία φορά γιὰ τὴν κένωση ὡς ὁδὸ εἰσόδου στὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ὅπου κέντρο δὲν εἶναι πλέον τὸ ἐγώ, ἀλλὰ τὸ θεῖο Θέλημα, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ καταστῇ δεκτικὸς τῆς Θείας Χάριτος. Ὡς βοήθημα καὶ χορηγὸ αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τὰ ἱερὰ Μυστήρια, διὰ τῶν ὁποίων ὁ πιστὸς λαμβάνει θεραπεία καὶ ἀναγεννᾶται. Ὅπως μαρτυρεῖ ἡ πατερικὴ παράδοση, ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ θεραπευτήριο ψυχῶν, ὅπου ὁ ἀνακαινισθεὶς ἄνθρωπος προγεύεται ἤδη ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας παρατέθηκε μοναστηριακὴ τράπεζα γιὰ ὅλους τοὺς προσκυνητές, ὅπου δόθηκε ἡ εὐκαιρία τῆς ἀδελφικῆς συναναστροφῆς, τῆς πνευματικῆς ἐπικοινωνίας τῶν πιστῶν καὶ τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς μὲ τὸν Σεβασμιώτατο, καθὼς καὶ τῆς κοινῆς χαρᾶς ὅλων.