Η συντόμευση του προσηλύτου προς την πνευματική εξουσία
Γιόρτασα πρόσφατα τα εξηκοστά μου γενέθλια και βαπτίζω το τέταρτο εγγόνι μου. Δεν είναι μικρά πράγματα αυτά. Μου θυμίζουν την πίστη που παραλαμβάνουμε, φυλάσσουμε και παραδίδουμε, όχι σαν μόδα, αλλά σαν τρόπο ζωής.
Μιλώ ως Ορθόδοξος από κούνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο κανονικώς άτακτο Δυτικό Ημισφαίριο, ως γιος της Ρωμιοσύνης και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.
Η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας δεν άρχισε όταν έγινα Άρχων. Έχω προσφέρει το έργο της ζωής μου στην Εκκλησία: ως αγιογράφος από το 1983, ως υποδιάκονος και κήρυκας από το 1987, και ως Άρχων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας από το 2010. Έχω δώσει διαλέξεις ως αγιογράφος, έχω μελετήσει το εκκλησιαστικό πρωτόκολλο και υπηρετώ την Εκκλησία για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες.
Όταν ονομάζω την αταξία, δεν τη δημιουργώ. Την αποκαλύπτω.
Το να μαρτυρείς μια πληγή δεν σημαίνει ότι την προκάλεσες· το να φανερώνεις την αταξία δεν σημαίνει ότι τη δημιούργησες. Κι όμως, πολύ συχνά η αταξία παραμερίζεται, ενώ εκείνος που την κατονομάζει οδηγείται στο εδώλιο. Κατηγορείται ο αγγελιαφόρος· αγνοείται το μήνυμα. Επωμίζομαι την ευθύνη για αταξίες που δεν δημιούργησα. Στα μάτια όσων προτιμούν να χτυπήσουν τον αγγελιαφόρο παρά να διορθώσουν την αταξία, γίνομαι οι Ειδοί του Μαρτίου.
Δεν κηρύττω αδελφοκτονία. Δεν καλώ τους Χριστιανούς να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου. Αλλά δεν θα δικαιολογήσω όσους διαρρηγνύουν την κοινωνία, αναθεματίζουν ολόκληρους εκκλησιαστικούς λαούς ή εισβάλλουν σε αρχαίες εκκλησιαστικές επικράτειες, ούτε όταν ένας τσαρλατάνος Πατριάρχης προωθεί μια εκκλησιολογία αποκλειστικά για ρωσική χρήση.
Δεν δειλιάζω. Δεν με κάνει να σωπάσω το αξίωμα. Αν υπάρχει αταξία, θα την αντιμετωπίσω. Η υπακοή μου είναι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όχι στην ευκολία ενός ισχυρού άνδρα ούτε στη σιωπή που απαιτεί ένας θεσμός.
Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τη δεκαετία του 1990, μια ομάδα προσηλύτων με μεγάλη απήχηση διαπραγματευόταν την είσοδό της στην Ορθοδοξία, απαιτώντας οι ηγέτες της να εισέλθουν ως επίσκοποι. Κάποιοι ίσως πουν ότι αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια, επειδή ακούγεται παράλογο. Γνωρίζω την αλήθεια αυτής της «Προτεσταντορθόδοξης» προσέγγισης από προσωπικές μαρτυρίες και των δύο πλευρών της λεγόμενης «διαπραγμάτευσης».
Η ίδια παραμορφωμένη αταξία εμφανίζεται στην προσέγγιση του μοναχισμού τις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδίως στη Δύση, στην Καλιφόρνια, την Αριζόνα και την Αλάσκα. Ο προσηλυτισθείς πρέπει πρώτα να ζήσει την ορθόδοξη ζωή· ως ορθόδοξος έπειτα να εισέλθει σε μοναστήρι και να υποβληθεί σε διαμόρφωση, υπακοή και διάκριση. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγούνται χρόνια πιστής ζωής και διαμόρφωσης πριν αναλάβει κανείς ευθύνη για τις ψυχές των άλλων. Η ηγουμένη ή ο ηγούμενος δεν αναδεικνύεται από την απήχηση, έναν τίτλο ή έναν άμεσο ισχυρισμό πνευματικής πατρότητας.
Οι κανόνες δεν σιωπούν. Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος απαιτεί όσοι εισέρχονται στον μοναχικό βίο να γίνονται δεκτοί «όχι χωρίς εξέταση». Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας θέτει τους μοναχούς «υπό τον επίσκοπο». Η σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 861 απαιτεί να παρίστανται ο αρμόδιος ηγούμενος και ένας έμπειρος μοναχός για την υποδοχή και την καθοδήγηση του δοκίμου. Αυτά δεν είναι διακοσμητικά λόγια. Είναι καταδίκη της βιασύνης, της αυτοανακήρυξης και της πνευματικής εξουσίας χωρίς λογοδοσία.
Αλλά η εξέταση, η υπεύθυνη διαμόρφωση και η επισκοπική εποπτεία δεν είναι προαιρετικές.
Αυτοί οι παραμορφωμένοι προσήλυτοι φέρνουν παραμορφωμένο μοναχισμό, παραμορφωμένη εκκλησιολογία, παραμορφωμένες λειτουργικές πρακτικές και παραμορφωμένους αγίους.
Κι έπειτα μας λένε να μην επισημαίνουμε τα σφάλματα, να μην κατονομάζουμε τις ολοφάνερες ρωγμές, να μην ρωτάμε πώς φτάσαμε ως εδώ. Είναι πικρό χάπι.
Το δικαίωμα της Εκκλησίας να εξετάζει δεν είναι εχθρότητα προς τον μοναχισμό. Είναι πίστη στην Εκκλησία και ευθύνη για τις ψυχές που εμπιστεύονται σε αυτούς τους ηγέτες.
Κάθε προσπάθεια συγκάλυψης αυτών των αταξιών πρέπει να εγκαταλειφθεί. Οι άνθρωποι δικαιούνται πλήρη ενημέρωση και πλήρη διαφάνεια. Ό,τι ισχύει για τον έναν, ισχύει και για τον άλλον.
Αυτά τα ερωτήματα υπερασπίζονται το νόημα του μοναχικού σχήματος. Ο τίτλος δεν αποδεικνύει τη διαμόρφωση. Η απήχηση δεν συνιστά πνευματική εξουσία. Η επίφαση ευσέβειας δεν θέτει κανέναν υπεράνω εξέτασης.
Απορρίπτω το Russkiy mir ως αίρεση.
Απορρίπτω μια εκκλησιολογία που υποτάσσει την Εκκλησία σε ένα εθνικο-ιμπεριαλιστικό σχέδιο και προσφέρει θρησκευτικό κάλυμμα στο κράτος. Η Διακήρυξη του 2022 για τη διδασκαλία του «Ρωσικού Κόσμου», την οποία εξέδωσαν Ορθόδοξοι θεολόγοι και ακαδημαϊκοί, καταδίκασε αυτή τη διδασκαλία ως αιρετική. Την απορρίπτω όπου κι αν διδάσκεται, δικαιολογείται ή καλύπτεται εκκλησιαστικά.
Δεν θα εξαιρέσω από τον έλεγχο τους θεσμούς που συνδέονται με τη Μόσχα. Η ROCOR αποκατέστησε την κανονική κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας το 2007. Η «πρώην» Μητρόπολη Μόσχας, ευφημιστικώς αποκαλούμενη Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική (OCA), έλαβε το αυτοκέφαλό της από τη Μόσχα το 1970. Πρόκειται για διαφορετικά εκκλησιαστικά σώματα με διαφορετικές ιστορίες· οι ιστορίες αυτές δεν συνεπάγονται ότι κάθε μέλος τους υπόκειται στην ίδια κρίση. Οι ιστορικές τους σχέσεις με τη Μόσχα, όμως, είναι γεγονότα, και κανένα όνομα ή θεσμικό σχήμα δεν μπορεί να τα εξαφανίσει.
Απορρίπτω την παραμορφωμένη εκκλησιολογία που μεταφέρει το Russkiy mir στη ζωή της Εκκλησίας, όπου κι αν εμφανίζεται.
Τα εγγόνια μου αξίζουν μια αντίθετη αφήγηση.
Αξίζουν να γνωρίσουν την Ορθοδοξία της Ρωμιοσύνης, την πίστη που παραδόθηκε από τους Αποστόλους, διαφυλάχθηκε στη ζωή της Εκκλησίας και σφραγίστηκε με το αίμα των μαρτύρων στα αρχαία χριστιανικά εδάφη που εισβάλλουν σήμερα οι στρατιές της Μόσχας. Η πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία άρχισε τον Φεβρουάριο του 2022 και ο πόλεμος συνεχίζεται.
Αξίζουν την πίστη, όχι έναν εθνικό μύθο ντυμένο με εκκλησιαστικά άμφια· όχι παραμορφωμένο μοναχισμό που παρουσιάζεται ως αρχαία παράδοση· όχι λειτουργική αταξία που δικαιολογείται ως τοπικό έθιμο· όχι υπακοή στην εξουσία που εκλαμβάνεται ως υπακοή στον Χριστό. Θέλω να γνωρίσουν τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, την Ορθόδοξη πίστη και την κληρονομιά της Ρωμιοσύνης, και να έχουν το θάρρος να ξεχωρίζουν την αγία παράδοση της Εκκλησίας από κάθε παραμορφωμένο υποκατάστατό της.
Θα συνεχίσω να κατονομάζω την αταξία όταν τη βλέπω, όχι επειδή τοποθετώ τον εαυτό μου πάνω από την Εκκλησία, αλλά επειδή είμαι μέλος του Σώματος και γιος της. Έχω προσφέρει ολόκληρη τη ζωή μου στον Θεό, το έργο της ζωής μου και την οικογένειά μου πίσω στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία· δεν θα προσφέρω τη σιωπή μου ως αντάλλαγμα για την αποδοχή από τα προσηλυτικά σχήματα.
Τα εγγόνια μου πρέπει να γνωρίζουν ότι το Russkiy mir δεν είναι Ορθόδοξη «ποικιλομορφία». Είναι παρέκκλιση από το ορθόδοξο ήθος της αρχαίας Ρωμιοσύνης.
An Open Letter from a Cradle Orthodox
A Convert’s Shortcut to Spiritual Authority
I recently celebrated my sixtieth birthday, and I am baptizing my fourth grandchild. These are not small things. They remind me of the faith we receive, guard, and hand on, not as, fashion, but as a life.
I speak as a cradle Orthodox Christian in the United States, within the canonically disordered Western Hemisphere, as a son of Romiosyni and of the Great Church of Christ. My defense of Orthodoxy did not begin when I became an Archon as some claim. I have offered my life’s work to the Church as an iconographer since 1983; as a subdeacon and preacher since 1987; and I have been bestowed the ancient ecclesiastical title of Archon of the Great Church of Christ since 2010. I have lectured as an iconographer, studied ecclesiastical protocol, and served the Church for more than four decades.
When I name a disorder, I do not create it. I expose it.
To bear witness to a wound is not to inflict it; to expose disorder is not to create it. Yet too often the disorder is passed over, while the one who names it is put on trial. The messenger is accused; the message is ignored. I am made to bear the blame for disorders I did not create. I become the Ides of March in the eyes of those who would rather strike the messenger than correct the disorder.
I do not preach fratricide. I do not call for Christians to turn against one another. But I will not excuse those who rupture communion, anathematize entire church populations, or invade ancient ecclesial territories,, even when a charlatan patriarch promotes an ecclesiology for Russian use alone.
I do not shrink. I am not made silent by rank.
If there is disorder, I will address it. My obedience is to the Orthodox Church, not to the convenience of powerful men or the silence demanded by any institution.
Here is a prime example. In the 1990s, a group of converts with a large following negotiated their group’s entrance into Orthodoxy while demanding that their leaders enter as bishops. Some may say this cannot be true because it sounds absurd. I know the truth of this “Protestant-Orthodox” approach from firsthand accounts on both sides of the so-called “negotiation.”
The same malformed disorder appears in the Russian approach to monasticism across the United States, especially in the West; in California, Arizona, and Alaska. A convert should first live the Orthodox life as an Orthodox Christian at least as long as an acceptable catechism, then enter a monastery and submit to formation, obedience, and discernment for a select period. In my judgment, years of faithful life and formation should precede responsibility for the souls of others. An abbess or abbot is not made by a following, a title, or an immediate claim to spiritual parenthood.
The canons are not silent. The Council in Trullo requires that those entering monastic life be received “not without examination.” The Council of Chalcedon places monks “subject to the bishop.” The council at Constantinople in 861 requires the responsible superior and an experienced monastic to be present in the reception and guidance of a novice. These are not decorative words. They rebuke haste, self-appointment, and spiritual authority without accountability.
But examination, responsible formation, and episcopal oversight are not optional.
These malformed converts bring malformed monasticism, malformed ecclesiology, malformed liturgical practices, and malformed saints.
Then we are told not to point out the faults, not to name the obvious fissures, not to ask how these things came to pass. This is a bitter pill to swallow. But the Church’s right to examine is not hostility to monasticism. It is fidelity to the Church and responsibility for the souls placed under these leaders.
Any attempt to disguise these disorders must be abandoned. People deserve full disclosure and full transparency. What is good for the goose is good for the gander.
These questions defend the meaning of the monastic habit. A title is not proof of formation. A following is not spiritual authority. The appearance of piety does not place anyone beyond examination.
I reject Russkiy mir as heresy.
I reject an ecclesiology that subordinates the Church to a national-imperial project and gives religious cover to the state. The 2022 Declaration on the “Russian World” teaching, issued by Orthodox theologians and scholars, condemned that teaching as heretical. I reject it wherever it is taught, excused, or given ecclesiastical cover.
I will not exempt Moscow-linked institutions from scrutiny. ROCOR restored canonical communion with the Moscow Patriarchate in 2007. The “former” Moscow Metropolia, euphemistically called the Orthodox Church in America (OCA), received its autocephaly from Moscow in 1970. These are distinct church bodies with distinct histories; those histories do not place every member under one judgment. But their historical relationships with Moscow are facts, and no name or institutional arrangement can make those facts disappear. I reject the malformed ecclesiology that carries Russkiy mir into the life of the Church, wherever it appears.
My grandchildren deserve a counter-narrative.
They deserve to know the Romiosyni Orthodoxy handed down from the Apostles, preserved in the life of the Church, and sealed by the blood of martyrs in the ancient Christian lands Moscow’s armies now invade. Russia’s full-scale invasion of Ukraine began in February 2022 and remains an ongoing war.
They deserve the faith, not a national myth dressed in ecclesiastical vestments; not malformed monasticism passed off as ancient tradition; not liturgical disorder excused as local custom; not obedience to power mistaken for obedience to Christ. I want them to know the Great Church of Christ, the Orthodox faith, and the inheritance of Romiosyni, and to have the courage to tell the difference between the Church’s holy Tradition and every malformed imitation of it.
I will continue to name disorder when I see it—not because I place myself above the Church, but because I am part of the Body and her son. I have offered my whole life to God, my life’s work, and my family back to the Great Church of Christ; I will not offer my silence in exchange for acceptance by convert paradigms.
My grandchildren should know that *Russkiy mir* is not Orthodox “diversity.” It is a deviation from the Orthodox ethos of ancient Romiosyni.
.jpg)
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου