Ο χρόνος της ζωής είναι παρακαταθήκη του Θεού και θα δώσουμε λόγο για τη χρήση του. Ο χρόνος μπορεί να λειτουργήσει ως φθορά ή μπορεί να λειτουργήσει ως κέρδος.
Μπορούμε να τον εκμεταλλευτούμε, ώστε να γίνουμε δημιουργικοί, ή να τον αφήσουμε να περάσει άδοξα και να μας φθείρει, μέχρι να περάσουμε στην ανυπαρξία. Αυτό συμβαίνει με τη σχέση μας με τον Θεό και τη σχέση μας με τους συνανθρώπους. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε ευκαιρία που μας δίνει ο χρόνος, ώστε να δημιουργηθούν και να αναπτυχθούν αγαπητικές σχέσεις μέσα από τη συν-εύρεση και την επι-κοινωνία, το μοίρασμα και την ενσυναίσθηση. Τότε, οι σχέσεις μας θα πορευτούν μέσα στον χρόνο προς μια όμορφη ωρίμανση˙ θα ανθίζουν διαρκώς ως μια διαχρονική ερωτική συνύπαρξη. Αυτό θα δώσει στον καθένα μας χαρά και μια βαθιά και ήσυχη γαλήνη˙ μια πρόγευση της αιωνιότητας.
Από την άλλη, μπορούμε να σπαταλήσουμε τον χρόνο μας και να χαθεί μέσα από την υπερβολική μας απασχόληση, μέσα από τη μανία μας να αποκτήσουμε φήμη ή πλούτη. Αυτό θα έχει ως συνέπεια το να κλειστούμε στον μικρόκοσμό μας, είτε αυτός ο κόσμος λέγεται δουλειά είτε οικογένεια. Έτσι, θα περάσουμε τον χρόνο μας με ανασφάλειες και αβεβαιότητες, φοβίες και δισταγμούς. Οι σχέσεις μας θα περιέλθουν σε αδράνεια και τελικά θα μείνουμε μόνοι μας να παλεύουμε με τη σκληρή συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος και οι άνθρωποι φεύγουν γρήγορα. Όπως έλεγε ένας αρχαίος φιλόσοφος: «Καμία απώλεια δεν πρέπει να μας θλίβει περισσότερο από την απώλεια του χρόνου, διότι είναι μη αναστρέψιμη» (Ζήνων ο Κιτιεύς).
+ΣΚ
Πρωτοχρονιά 2026
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου