Στα πόδια του Ιησού

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ανάμεσα στις πολλές εικόνες που μας προσφέρει το σημερινό Ευαγγέλιο, υπάρχει μία που αξίζει να την κρατήσουμε βαθιά μέσα μας. Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που κάθεται στα πόδια του Ιησού, ντυμένος, ήρεμος, με τη σκέψη και την καρδιά του γαληνεμένες. Λίγη ώρα προηγουμένως, ο ίδιος άνθρωπος περιπλανιόταν ανάμεσα στα μνήματα, βασανισμένος από τα ακάθαρτα πνεύματα, αποκομμένος από τους συνανθρώπους του και από κάθε δυνατότητα φυσιολογικής ζωής. Τώρα βρίσκεται κοντά στον Χριστό και απολαμβάνει την ειρήνη της παρουσίας Του.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει με λιτότητα αυτή τη μεταβολή: «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ». Μέσα στις λίγες αυτές λέξεις χωράει ολόκληρη η περιπέτεια της ανθρώπινης υπάρξεως, η ανάγκη της για ελευθερία, η λαχτάρα της για αγάπη, η αναζήτηση ενός τόπου όπου θα μπορέσει επιτέλους να αναπαυθεί. Ο θεραπευμένος Γαδαρηνός έχει ξαναβρεί την προσωπική του ακεραιότητα. Μπορεί να επικοινωνήσει, να αγαπήσει, να επιστρέψει στους ανθρώπους και στις καθημερινές του σχέσεις.

Αξίζει να προσέξουμε πως ο Χριστός ταξιδεύει ως την απέναντι όχθη της λίμνης και συναντά εκεί έναν άνθρωπο που ζει σε απόλυτη εγκατάλειψη. Η παρουσία Του φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός αναζητεί το πλάσμα Του. Γνωρίζει τις πληγές μας, τις εσωτερικές μας ερημιές, τις δυσκολίες που συχνά μας απομακρύνουν από τους άλλους και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Και έρχεται να μας συναντήσει εκεί όπου πραγματικά βρισκόμαστε. Η θεία ευσπλαχνία έχει αυτή την απέραντη λεπτότητα: πλησιάζει τον άνθρωπο μέσα στην ιδιαίτερη δοκιμασία του, με σεβασμό στο πρόσωπό του και με την αγάπη που θεραπεύει.

Στην ευαγγελική διήγηση διαβάζουμε ότι οι κάτοικοι της περιοχής είχαν προσπαθήσει να περιορίσουν τον δυστυχισμένο άνθρωπο με αλυσίδες. Η κοινωνία είχε εξαντλήσει τις δυνατότητές της και εκείνος είχε καταλήξει να κατοικεί στα μνήματα. Η εικόνα αυτή μας καλεί να σκεφθούμε τη δική μας στάση απέναντι στους πληγωμένους συνανθρώπους μας. Πόσο εύκολα συνηθίζουμε την παρουσία της ανθρώπινης δυστυχίας! Πόσο συχνά προσπερνούμε τον μοναχικό, τον απογοητευμένο, εκείνον που δυσκολεύεται να επικοινωνήσει ή να βρει μια θέση ανάμεσά μας! Κάθε τέτοιος άνθρωπος έχει ανάγκη από ένα βλέμμα κατανόησης, από μια παρουσία που θα του επιτρέψει να αισθανθεί ξανά την αξία της υπάρξεώς του.

Ο Χριστός μάς διδάσκει αυτή την ευαισθησία με την ίδια Του την παρουσία. Πλησιάζει τον βασανισμένο Γαδαρηνό και τον ελευθερώνει από την εξουσία των ακαθάρτων πνευμάτων. Το θαύμα αποκαθιστά την προσωπική του ελευθερία και του χαρίζει τη δυνατότητα μιας καινούργιας αρχής. Η σωτηρία αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο, την ψυχή, το σώμα, τις σχέσεις του, την καθημερινότητά του. Γι’ αυτό και η εικόνα του θεραπευμένου στα πόδια του Ιησού είναι τόσο πολύτιμη. Μας θυμίζει πως η αληθινή ειρήνη γεννιέται από την κοινωνία με τον Θεό και γίνεται αισθητή σε κάθε πλευρά της ζωής μας.

Η συνέχεια της περικοπής έχει μια ιδιαίτερη ανθρώπινη συγκίνηση. Ο θεραπευμένος παρακαλεί τον Ιησού να τον πάρει μαζί Του. Ύστερα από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, επιθυμεί να παραμείνει κοντά σ’ Εκείνον που του χάρισε την ελευθερία. Ο Κύριος, όμως, του αναθέτει μια διαφορετική αποστολή: «Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου, καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός». Του ζητεί να επιστρέψει στο σπίτι του, στον τόπο του, ανάμεσα στους ανθρώπους που τον γνώριζαν. Να συνεχίσει εκεί τη ζωή του, μεταφέροντας την εμπειρία της θείας ευεργεσίας.

Πόσο βαθύ νόημα έχει αυτή η εντολή! Ο δρόμος της πνευματικής ζωής περνά μέσα από την καθημερινότητά μας. Το σπίτι, η οικογένεια, η εργασία, οι ανθρώπινες συναναστροφές μπορούν να γίνουν τόποι μαρτυρίας της αγάπης του Θεού. Ο θεραπευμένος Γαδαρηνός επιστρέφει στην κοινωνία ως ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας του Χριστού. Η ίδια η ζωή του γίνεται ένα ευαγγέλιο που μπορούν να διαβάσουν οι γύρω του.

Αδελφοί μου, ας μείνουμε για λίγο νοερά μπροστά στην εικόνα εκείνου του ανθρώπου, καθισμένου στα πόδια του Ιησού. Ας αναλογιστούμε πόση ανάγκη έχουμε κι εμείς από αυτή την εσωτερική ανάπαυση. Μέσα στον θόρυβο των ημερών μας, στις αγωνίες και στις αλλεπάλληλες απαιτήσεις της ζωής, η ψυχή αναζητεί έναν τόπο ησυχίας. Ο Χριστός μάς προσφέρει τη δυνατότητα να Τον πλησιάσουμε με όσα κουβαλούμε, με τις πληγές, τους φόβους, τις ελπίδες και τις αδυναμίες μας.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική πρόσκληση του σημερινού Ευαγγελίου: να ανακαλύψουμε ξανά τη χαρά της παρουσίας Του και, έχοντας γευθεί την ειρήνη Του, να επιστρέφουμε στους ανθρώπους με περισσότερη κατανόηση, πραότητα και αγάπη. Γιατί κάθε άνθρωπος που αναπαύεται κοντά στον Χριστό μπορεί να γίνει, με τη σειρά του, ένας μικρός τόπος αναπαύσεως για τον συνάνθρωπό του.

Αμήν.