Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε την Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026, κατά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ρώμη, που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα.
Παρέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ και Ιταλίας κ. Πολύκαρπος, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Ελαίας κ. Βαρθολομαίος, εκπρόσωποι άλλων δογμάτων, ο Εξοχ. Πρέσβυς της Ελλάδος στην Ιταλική Δημοκρατία και οι Εντιμ. Επιτετραμένος και Πρόξενος της Πρεσβείας της Κύπρου, καθώς και οι παρά τω Βατικανώ Εξοχ. Πρέσβεις της Ελλάδος, της Σερβίας, της Ουκρανίας, της Αιγύπτου της Αλβανίας, της Πορτογαλίας, της Κορέας, της Σλοβενίας, της Παλαιστίνης, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Αργεντινής, της Τσεχίας, της Ελβετίας, του Βελγίου, και της Λιθουανίας, καθώς και οι Εντιμ. Επιτετραμένοι της Ιρλανδίας, της Κροατίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Βορείου Μακεδονίας του Μαυροβουνίου, της Σουηδίας, και της Παραγουάης, ο επί κεφαλής του Τμήματος Θρησκευτικής Ελευθερίας της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιταλική Δημοκρατία, Σταυροφόροι του Τάγματος της Μάλτας, εκπρόσωποι του Κινήματος των Φοκολάρι και της Κοινότητας του Αγίου Αιγίδιου, εκπρόσωπος της Ισλαμικής Κοινότητας Ιταλίας (Coreis), και πλήθος πιστών.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθύνθηκε στην ελληνική και στην ιταλική γλώσσα προς το εκκλησίασμα και αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στην σημερινή εορτή της Συνάξεως πάντων των Αγίων Ιατρών.
“Η εορτή αυτή είναι νέα στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο. Την καθιέρωσε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τη διάρκεια της ιδιαιτέρως δύσκολης περιόδου της προσφάτου πανδημίας του κορωνοιού, εορτάσθηκε δε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2021 στον εν Φαναρίω Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Ορίσθηκε να τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά τις μνήμες των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (17 Οκτωβρίου) και του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά (18 Οκτωβρίου), τον οποίον ο Απόστολος Παύλος ονομάζει «Λουκάν τον ιατρόν τον αγαπητόν» (Κολ. δ´, 14).
Η πανδημία ταλαιπώρησε ολόκληρη την ανθρωπότητα απ᾽ άκρου εις άκρον της γης, αλλά χτύπησε με ιδιαίτερη σκληρότητα εδώ, στην Ιταλία, η οποία υπήρξε από τις πρώτες χώρες της Ευρώπης όπου εξαπλώθηκε ο φονικός ιός. Θυμόμαστε τις άδειες πλατείες και τους σιωπηλούς δρόμους, τα γεμάτα νοσοκομεία, τις πόλεις της Λομβαρδίας που πενθούσαν, τους ανθρώπους που έφυγαν από αυτή τη ζωή χωρίς να μπορούν να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους. Τότε, μέσα στον φόβο και στην αβεβαιότητα, οι ιατροί και οι νοσηλευτές στάθηκαν στην πρώτη γραμμή. Πολλοί αρρώστησαν, και αρκετοί θυσίασαν ακόμη και την ίδια τη ζωή τους, παραμένοντας στις επάλξεις του καθήκοντος για να σώσουν τη ζωή των συνανθρώπων τους. Τους θυμόμαστε σήμερα με ιδιαίτερη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη και προσευχόμαστε για την ανάπαυση των ψυχών τους.
Γι᾽ αυτό η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία θέσπισε τη σημερινή εορτή. Πρώτα, για να ευχαριστήσουμε τον Άγιο Θεό, τον μόνον αληθινό «ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων ημών». Έπειτα, για να τιμήσουμε τους Αγίους εκείνους, οι οποίοι έθεσαν την επιστήμη τους στην υπηρεσία των συνανθρώπων τους, «ως θείοι θεράποντες και ιατήρες βροτών», και για να εκφράσουμε από κοινού την ευγνωμοσύνη μας προς όλους όσοι και σήμερα υπηρετούν τον πάσχοντα άνθρωπο. Και τέλος, για να τονίσουμε ότι η Εκκλησία και η ιατρική επιστήμη δεν είναι αντίπαλοι, αλλά συνεργοί στην υπηρεσία της ζωής. Όπως λέγει η Αγία Γραφή, «τίμα ιατρόν προς τας χρείας αυτού τιμαίς αυτού· και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος» (Σοφ. Σειρ. λη´, 1).”
Ο Πατριάρχης χαιρέτησε και την παρουσία των μελών της Ενώσεως Ελλήνων Ιατρών Ιταλίας.
“Χαιρόμαστε ιδιαιτέρως, διότι μεταξύ των εκκλησιαζομένων ευρίσκονται και τα μέλη της Ενώσεως Ελλήνων Ιατρών Ιταλίας. Αγαπητοί ιατροί, η παρουσία σας προσδίδει διαφορετικό παλμό και σημειολογία στη σημερινή εορτή. Αρκετοί από εσάς σπουδάσατε σε αυτή τη φιλόξενη χώρα, όπως και η ημετέρα Μετριότης, ο Πατριάρχης σας, και υπηρετείτε στα νοσοκομεία και στα ιατρεία της, γινόμενοι γέφυρα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας. Στα χρόνια της πανδημίας σταθήκατε δίπλα στους ασθενείς και τις οικογένειές τους, με κόπο και συχνά με κίνδυνο και της δικής σας υγείας. Σας ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας. Κρατήστε ψηλά την επιστήμη σας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι ο άρρωστος χρειάζεται, εκτός από φάρμακα, και ένα καλό λόγο, ένα βλέμμα κατανόησης, ένα χαμόγελο, μία ανθρώπινη παρουσία. Έτσι θα είστε και εσείς γνήσιοι μιμητές και απόγονοι των Αγίων Αναργύρων.”
Ιδιαίτερη δε μνεία έκανε στην συνάντησή του με τον Αγιώτατο Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ’.
“Χθες το πρωί, η ημετέρα Μετριότης συναντήθηκε με την Αυτού Αγιότητα τον Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ´, λίγες μόλις ημέρες μετά τη χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε. Του μεταφέραμε την αγάπη και την προσευχή της αδελφής Εκκλησίας της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως και Του ευχηθήκαμε ολόψυχα ταχεία και πλήρη ανάρρωση. Και από εδώ, από τον ιερό αυτό Ναό, που η Εκκλησία Του μας παρεχώρησε, επαναλαμβάνουμε την ευχή μας: ο Κύριος, διά πρεσβειών απάντων των Αγίων Ιατρών, να Του χαρίζη υγεία και δύναμη για την υψηλή και ευθυνέμφορτον διακονία Του.
Η δοκιμασία της υγείας του αγαπητού αδελφού μας Λέοντος μας υπενθυμίζει αυτό που φανερώνει και η σημερινή εορτή: κανείς δεν βρίσκεται έξω από την ανθρώπινη αδυναμία, ούτε ο πιο απλός άνθρωπος ούτε εκείνος που σηκώνει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Μπροστά στην ασθένεια όλοι στεκόμαστε ίσοι. Όταν ο Ποιμένας εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια των ιατρών και στην προσευχή των πιστών, γίνεται μάρτυρας μιάς μεγάλης αλήθειας: ότι δηλαδή η ασθένεια, όταν τη ζούμε με πίστη, δεν είναι ήττα, αλλά τόπος συναντήσεως με τον Χριστό, ο Οποίος μας λέγει: «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β´ Κορ. ιβ´, 9). Εκεί, στο κρεβάτι του πόνου, συναντώνται όσα τιμά η σημερινή ημέρα: η γνώση και η φροντίδα των ιατρών με την προσευχή ολοκλήρου της Εκκλησίας. Και η κοινή μας προσευχή, σε Ανατολή και Δύση, υπέρ υγείας του Επισκόπου της Πρεσβυτέρας Ρώμης είναι και αυτή ένα σημείο της κοινής μας αγάπης που μας καθοδηγεί στον δρόμο προς την ποθεινή ενότητα των του Θεού Εκκλησιών.”
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Παναγιώτατος εξέφρασε τις θερμές ευχαριστίες του προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιταλίας κ. Πολύκαρπο, “για την αφειδώλευτη αγάπη και φιλοξενία του, καθώς και για την άοκνη ποιμαντική του μέριμνα υπέρ του εν Ιταλία Ορθοδόξου ποιμνίου της Μητρός Εκκλησίας”, ενώ επαίνεσε τον Ιερατικώς Προϊστάμενο του Ναού του Αγίου Θεοδώρου, Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη κ. Συμεών Κάτσινα, “για την, όπως πάντοτε, ιδιαιτέρως επιμελημένη προετοιμασία και της σημερινής Θείας Λειτουργίας, καθώς και για την επί πολλά έτη εύορκον διακονίαν του στη Ρώμη, μαζί με όλους τους αξίους συνεργάτες του.” (Διαβάστε την ομιλία ακολούθως)
Το μεσημέρι παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Παναγιωτάτου η Ένωση Ελλήνων Ιατρών Ιταλίας.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, ο Παναγιώτατος επισκέφθηκε κατά σειρά τους Εξοχ. Πρέσβεις παρά τω Βατικανώ της Γαλλίας κ. Charles Personnaz, ο οποίος παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του, της Τουρκίας κ. Fahrettin Altun, και της Ελλάδος κ. Δεσποινα Πούλου, η οποία μαζί με τον Εξοχ. Πρέσβη της Ελλάδος στην Ιταλική Δημοκρατία κ. Ανδρεά Φρυγανά παρέθεσαν δείπνο προς τιμήν του.
Το βράδυ της Κυριακής, ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετέβη στο Λορέτο ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του επί κεφαλής του ευφήμως γνωστού ΡΚαθολικού Προσκυνήματος της Παναγίας. Τον Παναγιώτατο υποδέχθηκε ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Fabio Dal Cin, λεγάτος του Πάπα στο Παπικό αυτό Προσκύνημα, πλαισιούμενος από συνεργάτες του.
Στη συνέχεια, ξενάγησε τον Παναγιώτατο στην αγία οικία, που βρίσκεται στο κέντρο της μεγαλοπρεπούς Βασιλικής του Προσκυνηματικού συγκροτήματος.
_______________
Φωτό: Νίκος Παπαχρήστου
Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Θεοδώρου Ρώμης
* * *
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἰταλίας κ. Πολύκαρπε,
Τιμιώτατοι Ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Ἐξοχώτατοι ἐκπρόσωποι τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος,
Ἐντιμότατα μέλη τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Ἰατρῶν Ἰταλίας,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Δόξα καί εὐχαριστία ἀναπέμπουμε εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἀξίωσε νά βρεθοῦμε καί πάλι στήν Αἰώνια Πόλη, τήν Πρεσβυτέρα Ρώμη, καί νά χοροστατήσουμε κατά τήν Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία σέ αὐτόν τόν ἱστορικό Ναό τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου. Ἡ σημερινή Κυριακή ἔχει ἰδιαίτερο χαρακτήρα, γιατί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τή Σύναξη πάντων τῶν Ἁγίων Ἰατρῶν.
Ἡ ἑορτή αὐτή εἶναι νέα στό ἐκκλησιαστικό ἡμερολόγιο. Τήν καθιέρωσε ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κατά τή διάρκεια τῆς ἰδιαιτέρως δύσκολης περιόδου τῆς προσφάτου πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, ἑορτάσθηκε δέ γιά πρώτη φορά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2021 στόν ἐν Φαναρίῳ Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ὁρίσθηκε νά τιμᾶται κάθε χρόνο τήν πρώτη Κυριακή μετά τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ (17 Ὀκτωβρίου) καί τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ (18 Ὀκτωβρίου), τόν ὁποῖον ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει «Λουκᾶν τόν ἰατρόν τόν ἀγαπητόν» (Κολ. δ´, 14).
Ἡ πανδημία ταλαιπώρησε ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς, ἀλλά χτύπησε μέ ἰδιαίτερη σκληρότητα ἐδῶ, στήν Ἰταλία, ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἀπό τίς πρῶτες χῶρες τῆς Εὐρώπης ὅπου ἐξαπλώθηκε ὁ φονικός ἰός. Θυμόμαστε τίς ἄδειες πλατεῖες καί τούς σιωπηλούς δρόμους, τά γεμάτα νοσοκομεῖα, τίς πόλεις τῆς Λομβαρδίας πού πενθοῦσαν, τούς ἀνθρώπους πού ἔφυγαν ἀπό αὐτή τή ζωή χωρίς νά μποροῦν νά ἀποχαιρετήσουν τούς δικούς τους. Τότε, μέσα στόν φόβο καί στήν ἀβεβαιότητα, οἱ ἰατροί καί οἱ νοσηλευτές στάθηκαν στήν πρώτη γραμμή. Πολλοί ἀρρώστησαν, καί ἀρκετοί θυσίασαν ἀκόμη καί τήν ἴδια τή ζωή τους, παραμένοντας στίς ἐπάλξεις τοῦ καθήκοντος γιά νά σώσουν τή ζωή τῶν συνανθρώπων τους. Τούς θυμόμαστε σήμερα μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση καί εὐγνωμοσύνη καί προσευχόμαστε γιά τήν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους.
Γι᾽ αὐτό ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία θέσπισε τή σημερινή ἑορτή. Πρῶτα, γιά νά εὐχαριστήσουμε τόν Ἅγιο Θεό, τόν μόνον ἀληθινό «ἰατρόν τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ἔπειτα, γιά νά τιμήσουμε τούς Ἁγίους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔθεσαν τήν ἐπιστήμη τους στήν ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων τους, «ὡς θεῖοι θεράποντες καί ἰατῆρες βροτῶν», καί γιά νά ἐκφράσουμε ἀπό κοινοῦ τήν εὐγνωμοσύνη μας πρός ὅλους ὅσοι καί σήμερα ὑπηρετοῦν τόν πάσχοντα ἄνθρωπο. Καί τέλος, γιά νά τονίσουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία καί ἡ ἰατρική ἐπιστήμη δέν εἶναι ἀντίπαλοι, ἀλλά συνεργοί στήν ὑπηρεσία τῆς ζωῆς. Ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, «τίμα ἰατρόν πρός τάς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ· καί γάρ αὐτόν ἔκτισε Κύριος» (Σοφ. Σειρ. λη´, 1).
Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι, ὁ Κοσμᾶς καί ὁ Δαμιανός οἱ ἐξ Ἀραβίας, ὁ Παντελεήμων, ὁ Κῦρος καί ὁ Ἰωάννης, ὁ Ἑρμόλαος, ὁ Σαμψών καί τόσοι ἄλλοι, ἦταν ἄνθρωποι τῆς ἐπιστήμης τῆς ἐποχῆς τους καί, ταὐτόχρονα, ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς. Θεράπευαν χωρίς ἀμοιβή, ἐφαρμόζοντας τόν λόγο τοῦ Κυρίου, «δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. ι´, 8), ἐξ οὗ καί ἔλαβαν τό προσωνύμιο «Ἀνάργυροι». Ἄς σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι τιμῶνται ἐξόχως ἀπό τούς πρώτους ἤδη αἰῶνες καί στήν Ἀνατολή καί στή Δύση· ἐδῶ, πολύ κοντά μας, στή Ρωμαϊκή Ἀγορά, ὑψώνεται ἀπό τόν ἕκτο αἰῶνα ἡ Βασιλική τῶν Ἁγίων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, κοινή μαρτυρία τῆς μιᾶς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας.
Οἱ Ἅγιοι Ἰατροί δέν ἔβλεπαν μπροστά τους μία «περίπτωση», ἀλλά κάθε φορά ἕνα μοναδικό καί ἀνεπάληπτο πρόσωπο, πλασμένο κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ, καί φρόντιζαν τόν ἄνθρωπο καθ᾽ ὁλοκληρίαν, ψυχῇ τε καί σώματι. Αὐτό εἶναι τό βαθύτερο μήνυμα τῆς τιμωμένης ἑορτῆς: ἡ θεραπεία εἶναι πράξη ἀγάπης, καί κάθε ἰατρός πού ὑπηρετεῖ μέ ἀνιδιοτέλεια γίνεται συνεργός τοῦ Θεοῦ.
Χαιρόμαστε ἰδιαιτέρως, διότι μεταξύ τῶν ἐκκλησιαζομένων εὑρίσκονται καί τά μέλη τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Ἰατρῶν Ἰταλίας. Ἀγαπητοί ἰατροί, ἡ παρουσία σας προσδίδει διαφορετικό παλμό καί σημειολογία στή σημερινή ἑορτή. Ἀρκετοί ἀπό ἐσᾶς σπουδάσατε σέ αὐτή τή φιλόξενη χώρα, ὅπως καί ἡ ἡμετέρα Μετριότης, ὁ Πατριάρχης σας, καί ὑπηρετεῖτε στά νοσοκομεῖα καί στά ἰατρεῖα της, γινόμενοι γέφυρα ἀνθρωπιᾶς καί ἀλληλεγγύης μεταξύ Ἑλλάδος καί Ἰταλίας. Στά χρόνια τῆς πανδημίας σταθήκατε δίπλα στούς ἀσθενεῖς καί τίς οἰκογένειές τους, μέ κόπο καί συχνά μέ κίνδυνο καί τῆς δικῆς σας ὑγείας. Σᾶς εὐχαριστοῦμε ἐκ βάθους καρδίας. Κρατῆστε ψηλά τήν ἐπιστήμη σας, ἀλλά μήν ξεχνᾶτε ποτέ ὅτι ὁ ἄρρωστος χρειάζεται, ἐκτός ἀπό φάρμακα, καί ἕνα καλό λόγο, ἕνα βλέμμα κατανόησης, ἕνα χαμόγελο, μία ἀνθρώπινη παρουσία. Ἔτσι θά εἶστε καί ἐσεῖς γνήσιοι μιμητές καί ἀπόγονοι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων.
Χθές τό πρωΐ, ἡ ἡμετέρα Μετριότης συναντήθηκε μέ τήν Αὐτοῦ Ἁγιότητα τόν Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ´, λίγες μόλις ἡμέρες μετά τή χειρουργική ἐπέμβαση στήν ὁποία ὑποβλήθηκε. Τοῦ μεταφέραμε τήν ἀγάπη καί τήν προσευχή τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως καί Τοῦ εὐχηθήκαμε ὁλόψυχα ταχεῖα καί πλήρη ἀνάρρωση. Καί ἀπό ἐδῶ, ἀπό τόν ἱερό αὐτό Ναό, πού ἡ Ἐκκλησία Του μᾶς παρεχώρησε, ἐπαναλαμβάνουμε τήν εὐχή μας: ὁ Κύριος, διά πρεσβειῶν ἁπάντων τῶν Ἁγίων Ἰατρῶν, νά Τοῦ χαρίζῃ ὑγεία καί δύναμη γιά τήν ὑψηλή καί εὐθυνέμφορτον διακονία Του.
Ἡ δοκιμασία τῆς ὑγείας τοῦ ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ μας Λέοντος μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτό πού φανερώνει καί ἡ σημερινή ἑορτή: κανείς δέν βρίσκεται ἔξω ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, οὔτε ὁ πιό ἁπλός ἄνθρωπος οὔτε ἐκεῖνος πού σηκώνει τή μεγαλύτερη εὐθύνη. Μπροστά στήν ἀσθένεια ὅλοι στεκόμαστε ἴσοι. Ὅταν ὁ Ποιμένας ἐμπιστεύεται τή ζωή του στά χέρια τῶν ἰατρῶν καί στήν προσευχή τῶν πιστῶν, γίνεται μάρτυρας μιᾶς μεγάλης ἀλήθειας: ὅτι δηλαδή ἡ ἀσθένεια, ὅταν τή ζοῦμε μέ πίστη, δέν εἶναι ἧττα, ἀλλά τόπος συναντήσεως μέ τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος μᾶς λέγει: «ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β´ Κορ. ιβ´, 9). Ἐκεῖ, στό κρεβάτι τοῦ πόνου, συναντῶνται ὅσα τιμᾷ ἡ σημερινή ἡμέρα: ἡ γνώση καί ἡ φροντίδα τῶν ἰατρῶν μέ τήν προσευχή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἡ κοινή μας προσευχή, σέ Ἀνατολή καί Δύση, ὑπέρ ὑγείας τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης εἶναι καί αὐτή ἕνα σημεῖο τῆς κοινῆς μας ἀγάπης πού μᾶς καθοδηγεῖ στόν δρόμο πρός τήν ποθεινή ἑνότητα τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν.
Κατακλείοντες, ἐκφράζουμε τίς ὁλόθερμες εὐχαριστίες μας πρός τόν Ἱερώτατο καί προσφιλέστατο Μητροπολίτη Ἰταλίας κ. Πολύκαρπο, γιά τήν ἀφειδώλευτη ἀγάπη καί φιλοξενία του, καθώς καί γιά τήν ἄοκνη ποιμαντική του μέριμνα ὑπέρ τοῦ ἐν Ἰταλίᾳ Ὀρθοδόξου ποιμνίου τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Ἐπαινοῦμε ἐπίσης τόν Ἱερατικῶς Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, Ὁσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη κ. Συμεών Κάτσινα, γιά τήν, ὅπως πάντοτε, ἰδιαιτέρως ἐπιμελημένη προετοιμασία καί τῆς σημερινῆς Θείας Λειτουργίας, καθώς καί γιά τήν ἐπί πολλά ἔτη εὔορκον διακονίαν του στή Ρώμη, μαζί μέ ὅλους τούς ἀξίους συνεργάτες του. Ὁ Θεός νά σᾶς σκέπῃ ὅλους καί νά σᾶς χαρίζῃ ἀδιάπτωτη ὑγεία καί πλούσιες τίς εὐλογίες Του.
Permettetemi ora di rivolgere un breve saluto in lingua italiana.
Eminenze,
Eccellenze,
Illustri Autorità,
Fratelli e Sorelle in Cristo,
Ancora una volta, per volontà di Dio, i nostri passi ci hanno portato dalla Regina delle Città, Costantinopoli, la Nuova Roma, alla Città Eterna, l’Antica Roma, e sostare in preghiera in questo splendido tempio, dedicato al San Teodoro, esempio vivente dei legami spirituali esistenti tra la Antica Roma e la Nuova Roma, testimonianza di collaborazione e amore tra le Sante Chiese di Dio. Visitiamo come sempre, con grande affetto il Bel Paese, l’Italia, anche per rendere reale quella “martyria” che il Patriarcato Ecumenico ha manifestato nei secoli e continua ancora oggi, seppur in condizioni molto diverse. Tuttavia, il ruolo di comunione e di costruttore di ponti che caratterizzano, all’interno di tutta la Chiesa Ortodossa, il Patriarcato Ecumenico e il suo Patriarca resta immutato nei tempi e nelle diverse condizioni sociali e politiche.
L’anno che stiamo vivendo è segnato da diversi anniversari e segni dei tempi, per i quali abbiamo intrapreso anche questo viaggio. La nostra Modestia ha appena reso grazie a Dio per i 35 anni di interrotta diaconìa nella Grande Chiesa di Costantinopoli, non per meriti personali, ma per volere e benedizione di Dio. Tempi benedetti da grandi avvenimenti ma anche da sforzi considerevoli per restare fedeli al Vangelo del Signore e alla interrotta Tradizione della Chiesa. Tra questi ricordiamo i 10 anni dal Grande e Santo Concilio della Chiesa Ortodossa, tenutosi a Creta nell’anno 2016. Ricordando questo storico evento, siamo stati onorati dalla Pontificia Università di San Tommaso d’Aquino, l’Angelicum con il conferimento di una Laurea Honoris Causa in Teologia. Evento storico quello del Concilio di Creta, per il quale, grazie all’impegno del nostro Fratello il Metropolita di Calcedonia Emanuele, agli inizi di questo mese è stato organizzato un importante convegno in Francia a Chantilly, non celebrativo, ma di profonda riflessione pan-ortodossa sulle conseguenze di quella assise, sulla recezione dei suoi documenti nella vita delle Diocesi e delle Parrocchie e sull’importanza che esso ha per la testimonianza della Chiesa nel mondo.
Abbiamo visitato anche Sua Santità Papa Leone XIV, per augurargli una pronta guarigione, per fargli sentire la nostra vicinanza nella preghiera, perché secondo il detto evangelico “se un membro soffre, tutte le membra soffrono insieme” (1 Cor. 12, 26), e tra fratelli, che tali si riconoscono, i dolori e le gioie sono sempre condivisi. Le nostre Chiese camminano assieme per festeggiare i Duemila anni della Redenzione e per invocare assieme il dono dell’unità.
In questi giorni ci troveremo anche in uno dei grandi Santuari Italiani, dedicati alla Madre di Dio, a Loreto, su invito del Delegato Pontificio della Santa Casa, presso la quale ricorderemo un altro importante anniversario: i 1400 anni dell’Inno Akathistos, cantato a Costantinopoli, alla Chiesa delle Blacherne nel 626 dal Patriarca Sergio, quando la città di Costantinopoli era assediata dai barbari. Questo antico inno, pieno di poesia, teologia, monumento della lirica religiosa cristiana, molto amato in Oriente, ma molto conosciuto anche in Occidente, è caratterizzato per i saluti alla Madre di Dio: ”Salve, o Sposa sempre vergine – Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε!” Esso ripercorre i misteri dell’infanzia di Cristo, dall’Annunciazione fino all’incontro di Gesù al Tempio con il vecchio Simeone e approfondisce la teologia dell’Incarnazione, la maternità divina di Maria e la salvezza concessa all’umanità.
In quella che è considerata la Santa Casa risuonerà questo meraviglioso inno e benediremo la copia di una antica Icona della Vergine, andata perduta. La intercessione di Maria, madre affettuosa e sempre pronta ad aiutare chi la invoca con fede, possa essere per tutti noi, sostegno e protezione e cammino verso Suo Figlio e Dio nostro.
Infine, ci porteremo ad Assisi, dove due anniversari ci aspettano: gli ottocento anni dal transito di San Francesco di Assisi e i 40 anni dalla prima Preghiera per la Pace, voluta da Papa Giovanni Paolo Secondo, di beata memoria. Gli anni che stiamo vivendo, la situazione mondiale non possono non farci riflettere sul perché siamo attraversati da così tanti venti di guerre. L’Incontro internazionale per la pace, dal titolo “Pace disarmata e disarmante”, promosso dalla Comunità di Sant’Egidio, riunirà rappresentanti delle grandi religioni, del mondo della cultura, della società civile e delle istituzioni per confrontarsi sulle sfide più urgenti del nostro tempo. Donne e uomini di fedi diverse, uniti dalla ricerca di nuove vie di pace, si incontreranno, pregheranno e ancora una volta diranno parole nuove ai grandi del mondo, perché solo una pace giusta, in cui giustizia e solidarietà, rispetto e collaborazione, coraggio e pazienza avranno la priorità, potrà risvegliare le coscienze di tutti i popoli della terra e le fedi hanno una grande responsabilità in questo. Il Patriarcato Ecumenico, e il Concilio di Creta per l’intera Chiesa Ortodossa testimoniano ogni giorno la necessità di pace giusta, nonostante alcune voci risuonino in direzioni contrarie. Per questo, fedeli all’insegnamento del Salvatore del mondo e Re della Pace, continueremo ad alzare la nostra voce contro ogni guerra e contro ogni ingiustizia.
Figli amati nel Signore,
restate sempre uniti per manifestare le grandezze di Dio, per poter essere il “sale della terra e la luce del mondo” secondo il detto evangelico. Allora potremo insieme spostare anche le montagne. Il Patriarcato Ecumenico ed il suo Patriarca sono accanto a voi e con voi camminano per un mondo nuovo. Il Dio della Pace Vi benedica tutti.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου