Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΔΙΠΤΥΧΟ. Ένα θεολογικό πέρασμα από τη Μεγάλη Παρασκευή στην ημέρα της Λαμπρής

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Α. ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ Ο ΑΙΤΙΟΣ

«Ιδού ο νυμφίος… Βλέπε ουν ψυχή μου…»
«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»
«…τοις ήλοις προσπήγνυται και την πλευράν κεντάται… τας σιαγόνας ραπίζεται ο λυτρωτής του κόσμου και υπό των ιδίων δούλων εμπαίζεται ο πλάστης των απάντων».

(Από την Υμνολογία της Μ. Εβδομάδας)

Στο κατώτατο σημείο της η ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά, τη Μεγάλη Παρασκευή. Απάνθρωπος ο άνθρωπος. Ταλαιπωρεί ο ίδιος κατ’ αρχήν και καταδικάζει μετά στην εσχάτη των ποινών τον ίδιο τον Πλαστουργό και Κύριό του.
Η αγνωμοσύνη σε θρίαμβο. Ο διάβολος, ο αρχαίος εχθρός του ανθρώπινου γένους, θεωρεί, ότι ήδη έχει κατά κράτος νικήσει δια του επαίσχυντου σταυρικού θανάτου τον απ’ αρχής ενάντιό του, τον ίδιο τον Θεό δηλαδή. Αλλ’ αστόχησε. Ξεγελάστηκε. Παγιδεύτηκε. Διότι, εκεί που νόμισε, ότι θ’ αποκτούσε την επικυριαρχία των Όντων, επειδή μόλις κατάφερε να θανατώσει τον Ιησού, στην πραγματικότητα καταργούσε τον δόλιο και σκοτεινό εαυτό του, οδηγείτο σε τελειωτικό χτύπημα επί της διαβολικής κι εν πάση περιπτώσει περιθωριακής ύπαρξής του.
Η εσταυρωμένη Αγάπη δεν εκπίπτει, δεν πεθαίνει τόσο εύκολα, ή μάλλον δεν καταβάλλεται ποτέ. Στο ανώτατο σημείο, λοιπόν, η θεϊκή συγκατάβαση, η ζωηφόρος θεία προσφορά. Στην πώληση ως δούλου του κατ’ εξοχήν Κυρίου παραβάλλεται η δωρεάν παραχώρηση ουράνιων χαρίτων. Στην αποστασία, η θαλπωρή της πατρικής αγκάλης. Στις κατ’ εξακολούθησιν ύβρεις και στα βασανιστήρια, καταιγισμός ευλογίας. Αυτή η «αντεκδίκηση», θα τολμούσαμε να πούμε, της Εσταυρωμένης Αγάπης!!!

Στρέφουμε τα σωματικά και τα ψυχικά μας μάτια σε «τούτον τον ξένον», ο οποίος είναι ο μοναδικός Οικείος μας, η μόνη μας Ελπίδα. Έτσι που Τον βλέπουμε πονεμένο κι εκ βαθέων όλοι μας συμπονούμε ή κατανυγόμαστε, αγανακτώντας μάλιστα για τ’ ολέθριο αυτό αποτέλεσμα της χειρότερης δικαστικής πλάνης όλων των αιώνων, είναι ανάγκη να θυμόμαστε και ν’ αναλογιζόμαστε τα εξής πρωταρχικά της σωτηρίας μας, αλφαβητάρι της θείας Οικονομίας: Ο Θεός πεθαίνει, για να ζήσουμε εμείς. Εκείνος μειώνεται, αδειάζει κατά κόσμον, μένοντας αδιάστατος, για ν’ αυξηθούμε εμείς κατά Θεόν, πεπληρωμένοι Χάριτος. Ο Ίδιος ολοένα πτωχεύει, για να παραχωρήσει σ’ εμάς, τους αλλόφρονες, θησαυρούς εξ Ουρανού. Άπνους Εκείνος εμπνέει εντέλει στην ατελέσφορη καθημερινότητά μας το απαραίτητο για την πνευματική μας επιβίωση οξυγόνο της θεογνωσίας. Η παρουσία του Εσταυρωμένου στο μέσο της ομήγυρής μας καθίσταται, όχι μόνον ευεργετική, αλλά σωτήρια εντέλει, γι’ αυτό και η σύναξη του λαού στους ναούς μας σήμερα ενέχει το στοιχείο και την κρυφή διάθεση για χαρά και πανηγύρι. Πίσω απ΄ το πένθος της κάθε ψυχής ετοιμάζεται ήδη ν’ ανθίσει Χαρά λόγω της Χάριτος. Είναι η κατάσταση εκείνη της «Χαρμολύπης», για την οποία κάνει λόγο η Εκκλησιαστική Παράδοση. Ανεκλάλητο δηλαδή μοιρολόι πλάι στη Μάνα της Οδύνης για το «γλυκύ έαρ», που σε λίγες ώρες θ’ ανοιξιάσει κυριαρχικά και αναστάσιμα.
Κατά συνέπειαν, τα δάκρυα δεν Τού πρέπουν. Όσα βρεγμένα μάτια, δεν αρμόζει ν’ αφορούν σ’ Εκείνον, αλλά στην ανθρώπινη έκπτωση, στην δική μας αναξιότητα, στην προσωπική μας αχαριστία. Τον προδίδουμε, Τον εμπαίζουμε, Τον καθηλώνουμε στο ξύλο… Άραγε, συναισθανόμαστε, τουλάχιστον, την ευθύνη; Ερυθριούμε, τουλάχιστον; Αυτό επιθυμεί σήμερα ο Εσταυρωμένος. Να πραγματοποιήσουμε απαξάπαντες το σωτήριο εκείνο βήμα που θα μας ενώσει μαζί Του. Ν’ ανέλθουμε τη σκάλα του Σταυρού μαζί Του, ώστε σε λίγες ώρες να συναναστηθούμε απελεύθεροι και ανακαινισμένοι πια, δια της αναστάσιμα ραγδαίας Χάριτος.
«Χαρμολύπη», λοιπόν!... Όχι χαρά που λείπει, αλλά λυπητερή χαρά –χαρούμενη λύπη. Ο Αίτιος ενώπιόν μας! Ο Ίδιος, πύλη ελέους, ο Ίδιος Χάρη και Χαρά. Έξω η λύπη!!!



Β. ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΝΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΛΙΘΟΣ

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον».

(Από τον Αναστάσιμο Κανόνα)


Το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης είναι πια πραγματικότητα. Το πένθος παρήλθε και η χαρά ήρθε στο φως. Η λάμψη του άδειου Μνήματος, η αναστάσιμη λάμψη, σκορπίζει παντού την ουράνια Χάρη και Χαρά. Το Μνήμα χώρεσε τον Ουρανό, για να μπορούμε σήμερα όλοι εμείς οι «εν τοις μνήμασι» να γίνουμε (ή μάλλον, να ξαναγίνουμε) ουράνιοι, να κοινωνούμε δηλαδή χαρίτων αναστάσιμων.
Με την Κάθοδο του Ιησού στον Τάφο νεκρώθηκε ο θάνατος, καθαιρέθηκε ο Άδης (ο τρόπος και ο τόπος δηλαδή του αιωνίου μηδενός) κι άρχισε να μετρά για την ανθρωπότητα μια «άλλη βιοτή», αυτή της Αιωνιότητας. Με την Ανάστασή Του ο «πρωτότοκος των νεκρών» συνεγείρει τον κάθε άνθρωπο κάθε εποχής και τόπου, χορηγώντας του την δυνατότητα μιας διαρκούς Άνοιξης. Μετά τη χειμέρια νάρκη λόγω των παθών και των λαθών, μετά τη σταυρική οδύνη της ύπαρξης, ο κυριάρχης ήλιος της Λαμπρής Κυριακής ζωογονεί τις κοιμισμένες ψυχές, ωθώντας τις σ' εγρήγορση προς «απάντησιν του νυμφίου» της Εκκλησίας. Ας εννοήσουμε τους εναγώνιους λόγους του Ίδιου προς τους κοιμισμένους μαθητές στον κήπο της Γεθσημανή, τη νύχτα της σύλληψης: «Ούτως ουκ ισχύσατε μίαν ώραν γρηγορήσαι μετ’ εμού; γρηγορείτε και προσεύχεσθε (…). Καθεύδετε το λοιπόν και αναπαύεσθε (…) εγείρεσθε άγωμεν»
(Μτ 26,40.41α.45β).
Και να τώρα, το θριαμβικό προσκλητήριο: «Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα (…). Εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών (…). Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γαρ ημάς του Σωτήρος ο θάνατος» (Κατηχητικός Λόγος αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου)!!!

Το θαύμα επιτελείται!!! Το αναμενόμενο συντελείται!!! Το προσδοκώμενο αποκτάται!!! Η Ιστορία νοηματοδοτείται!!! Ο κόσμος αναδημιουργείται!!! Ο «μικρόκοσμος» άνθρωπος μετέχει χαρισματικά, όχι πια στις εμπειρίες των λυπηρών, αλλά στο μεγαλείο μιας διαρκούς αναστάσιμης πραγματικότητας!!!
Η βίωση του υπεριστορικού ετούτου δωρήματος συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της πίστης μας. Χωρίς την Ανάσταση, όλοι εμείς οι στοιχιζόμενοι πλάι στον Χριστό θα εκπίπταμε σε «τραγικούς απατημένους απατεώνες», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Καθηγητής Παν. Αδριόπουλος. Κατά την παραδοχή του Απόστολου Παύλου «Ει Χριστός ουκ εγείγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών» (Α΄ Κορ. 15,14), συνεπώς όλοι εμείς «ευρισκόμεθα και ψευδομάρτυρες του Θεού» (ό.π., 15,15). Και ο μακαριστός π. Ιουστίνος Πόποβιτς, έχοντας εμπεδώσει την εκκλησιαστική αυτή πεποίθηση εξομολογείται: «Ομολογώ ειλικρινώς, ότι εγώ ουδέποτε θα επίστευον εις τον Χριστόν, εάν δεν είχεν αναστή και δεν είχε νικήσει τον θάνατον, τον μεγαλύτερον εχθρόν μας»
(«Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», σ. 44).
Το μυστήριο της Ανάστασης, παρότι συνέβη σε τόπο και χρόνο συγκεκριμένο, εμείς ως Εκκλησία το εορτάζουμε, όχι όμως σα γεγονός πρωτόγνωρο κι ανεπανάληπτο στο διάβα των ιστορικών χρόνων, αλλά κυρίως και κατ’ εξοχήν ως καθημερινή αιτία και απόρροια της πίστης μας. Δε μας ενδιαφέρει τόσο να βάλουμε την (πεπερασμένη έτσι κι αλλιώς) λογική μας «επί τον τύπον και ήλων», διότι έχουμε νιώσει την οδύνη των καρφιών από τα πάθη βαθιά στην ψυχή μας και γνωρίζουμε, ότι με την αλλοίωση, που προκύπτει δια της Μετανοίας, μετατοπίζεται αναστάσιμα ο μέσα μας λίθος. Δε χρειαζόμαστε να εξετάσουμε εργαστηριακά τα εναπομείναντα στο Μνήμα σεντόνια της Ταφής, διότι διατηρούμε την αίσθηση, ότι ένας Θεός αποδεικνυόμενος αδειάζει από τη θεότητά του, γίνεται αντικείμενο και πράγμα κοσμικό (K. Jaspers).

«Πάσχα Κυρίου Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε», λοιπόν. «Ο επί ξύλου σταυρωθείς και εκ νεκρών αναστάς», ο παντοτινά παρών καί μόνος πλοηγός της Ιστορίας ευδόκησε και πάλι ν’ αξιωθούμε της μετοχής στ’ «άδηλα και τα κρύφια της σοφίας» Του (Ψαλμ. 50,8), να συνεργούμε στο άκρως φιλάνθρωπο σχέδιο της θείας Οικονομίας, διακηρύσσοντας «πάλιν και πολλάκις» την κορυφαία εκείνη εμπειρία των πρώτων μαθητών Του: «Εωράκαμεν τον Κύριον» (Ιω 20,25). Ο προβληματισμός, που όμως παραμένει και απαιτεί απάντηση είναι, το κατά πόσον έχουμε νωρίτερα βεβαιωθεί «ότι αποκεκύλισται ο λίθος» -ο μέσα μας λίθος- «ην γάρ μέγας σφόδρα» (Μκ 16,4). Ο λόγος πάντως του Αγγέλου της Ανάστασης είναι ιδιαίτερα προκλητικός για όλους εμάς: «Δεύτε ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος» (Μτ 28,6β).-

Ενοριακά Χρονικά Ιωβηλαίου Έτους 2000

Ό,τι σημαντικό συνέβη μέσα στο 2000 στο Μπανάτο από άποψη εκκλησιαστική, έχει καταγραφεί στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, η οποία τότε μάς φιλοξενούσε συχνά πυκνά.


ΜΙΚΡΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ ΕΤΟΥΣ

Μπανάτο Ζακύνθου 2000
Εφημέριος: πρωτοπρ. π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ



  • 'Ιανουάριος 2000. Συμμετοχή τοῦ Ἐφημερίου μέ ἑπτά ἀνέκδοτα ποιήματά του, ὑπό τόν κοινό τίτλο: "ΣΤΟ ΤΣΟΦΛΙ ΜΕΣΑ", στόν συλλογικό, ἐπετειακό καί συλλεκτικό Τόμο "2000 χρόνια μετά... Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;" τῶν Ἐκδόσεων " Ἀκρίτας ".
  • 6 Ἰανουαρίου 2000. Μετά τήν Ἑορτή τῶν Θεοφανείων, παρουσίαση στό ἐκκλησίασμα τοῦ ξυλογλύπτου διακόσμου τοῦ βορείου τοίχου τῆς Παναγούλας (διά χειρῶν Ἀδελφῶν Τσουκαλᾶ) μέ τίς προσθῆκες τῶν νέων ἁγιογραφικῶν πινάκων (διά χειρός Ν. Μπιάζη-Σεντῆ). Εἰδική τιμητική ἀναφορά στούς δωρητές α) μακαριστό Ἀρχιμανδρίτη Διονύσιο Κοντονῆ, "Μεγάλο Εὐεργέτη" τῆς Ἐνορίας, β) Παναγιώτη Δημ. Στραβοπόδη, γ) Διονύσιο καί 'Ιωάννα Στραβοπόδη, δ) 'Ισαβέλλα χήρα Διον. Κοντονῆ, ε) Δέσποινα σύζ. Νικ. Καποδίστρια καί στ) Λαμπρινή σύζ. Κων. Στραβοπόδη.
  • 21 Μαϊου 2000. Συμπλήρωση 20 ἐτῶν ἀπό τά Ἐγκαίνια τοῦ νέου Ναοῦ τῆς Παναγούλας καί 490 ἐτῶν ἱστορίας του. Μετά τήν πανηγυρική Θεία Λειτουργία ἀκολούθησε Μνημόσυνο τῶν πάλαι ποτέ Ἐφημερίων, Ἱεροψαλτῶν, 'Επιτρόπων καί Εὐεργετῶν τῆς Ἐνορίας. Μίλησαν α) ὁ Ἐφημέριος μέ θέμα: " Τό ψαλμικό Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με στήν περίπτωση τῆς Παναγούλας Μπανάτου " καί β) ὁ κ. Νικόλαος Κοντονῆς πτ. ἱερέως Χαραλάμπους, συνταξιοῦχος σήμερα ἐκπαιδευτικός, μέ θέμα: " Ἱστορική ἀναδρομή στήν ἀνοικοδόμηση τῆς νέας Παναγούλας ". Κατά τήν ἴδια λειτουργική Σύναξη ἐξαγγέλθηκε ὁ ἐπίσημος ἑορτασμός τῶν πεντακοσίων (500) χρόνων ἱστορίας τοῦ Ναοῦ, σύν Θεῷ, τό 2010.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ἦχος α! Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
γκαινίων ἡμέραν μνημονεύοντες σήμερον,
τοῦ σεπτοῦ ναοῦ τῆς Πανάγνου ἑορτίως ὑμνήσωμεν,
τόν ἄριστον Δεσπότην καί Παντουργόν,
Τριάδος τόν σύνθρονον Χριστόν·
οὗ τό ἔλεος μέγιστον ἐφ' ἡμᾶς
δωρεῖται τοῖς κραυγάζουσιν·
Σκέπε τήν σήν πολίχνην 'Αγαθέ,
φρούρει τήν 'Εκκλησίαν σου,
φύλαττε ἅπαντας ἡμᾶς ἀπό πάσης θλίψεως.


ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Δεῦτε νῦν προσπέσωμεν οἱ πιστοί,
θυσιαστηρίῳ ὧ παρίστανται οὐρανοί,
γενέθλιον ἡμέραν γεραίροντες ὑμνοῦμεν
τόν ἄριστον οἰκήτορα καί Θεόν ἡμῶν.

[Ποίημα π. Π. Ν. Κ., 1990 ]


  • 2 Ἰουλίου 2000. Ὑπαίθρια Παράκληση πρός τήν Παναγία στό Προσκυνητάρι σήμερα τοῦ παλαίφατου Ναοῦ τῆς Παναγίας "Βλαχέραινας", μέ τήν συμμετοχή πλήθους ἐνοριτῶν καί προσκυνητῶν ἀπό τήν εὐρύτερη περιοχή. Ὁμιλία τοῦ Ἐφημερίου, μέ θέμα: "Γιά τήν ἀνάκτηση τῆς αὐθεντικῆς ἁγιοπνευματικῆς μας ταυτότητας". Στόν κατάφυτο αἴθριο χῶρο Ἀρτοκλασία καί στήν συνέχεια μικρή δεξίωση, προσφορά τῆς Οἰκογένειας τῆς κ. Στέλλας Στραβοπόδη, ὑπεύθυνης γιά τήν εὐπρέπεια τοῦ ναϋδρίου.
  • 13 Αὐγούστου 2000. Στό Ναό τῆς Παναγούλας, τέλεση ὅλης τῆς Θείας Λειτουργίας κατά τό ζακυνθινό μουσικό ἰδίωμα, ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ Πρωτοψάλτου μας κ. Παναγιώτου Δημ. Στραβοπόδη. Ἡ συγκεκριμένη ἀπόδοση τοῦ τοπικοῦ μέλους ἔγινε, γιά ν' ἀποτυπωθεῖ μαγνητοφωνικά ἀπό τόν κ. Εὐστάθιο Μακρῆ, ἀπεσταλμένο τοῦ "Κέντρου Ἐρεύνης τῆς Ἑλληνικῆς Λαογραφίας τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν" καί γιά τόν ἐμπλουτισμό τοῦ Ἀρχείου τοῦ Κέντρου αὐτοῦ. Ακολούθησε μικρή δεξίωση.
  • 14-15 Αὐγούστου 2000. Ἡ ἑορτή τῆς Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου στό Ναό τῆς Κοιμήσεως (Παναγούλα). 'Αφ' ἑσπέρας ὁ Ἑσπερινός καί ἡ Τάξη τῆς λιτανεύσεως τῆς Ἐπιταφίου Θεοτόκου μέσα στό Ναό. Μετά τήν ἐναπόθεσή Της στό ἀνθοστόλιστο Κουβούκλιο, ἐψάλησαν τά Ἐγκώμια πρός Αὐτήν. Κατά τήν ἐπίσημη Θεία Λειτουργία τῆς 15ης ἔγινε ἀπό τόν Ἐφημέριο ἐκτενής τιμητική ἀναφορά στή νέα δωρεά τῆς Οἰκογενείας Παναγιώτου Δημ. Στραβοπόδη, τή νέα δηλαδή Εἰκόνα (τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, διαστ. 2,5Χ2,5 μ., διά χειρός Ν. Μπιάζη-Σεντῆ), ἡ ὁποία ἤδη ἐκόσμησε τό νότιο τοῖχο τοῦ Ναοῦ.
  • 9-10 Σεπτεμβρίου 2000. Τό πατροπαράδοτο Πανηγύρι τῆς Παναγούλας, ὑπό τό κάλεσμα πλήθους πυροτεχνημάτων καί τοῦ "ταμπουρλανιάκαρου". Ἀφ' ἑσπέρας ὁ Ἀσματικός Ἑσπερινός, τό πρωί Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία καί τό βράδυ Λιτάνευση τῆς Σεπτῆς Εἰκόνας τῆς Παναγούλας, μέ τήν χοροστασία πάντοτε τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζακύνθου κ.κ. Χρυσοστόμου. Ἔψαλε ἡ δεκαπενταμελής καλλίφωνη Χορωδία τοῦ κ. Διονυσίου Πόθου. Συμμετεῖχαν οἱ Φιλαρμονικές τῶν Δήμων Ζακυνθίων καί Ἀρκαδίων. Ἀθρόα προσέλευση προσκυνητῶν ἀπ' ὅλο τό νησί, ἐπίσημο δεῖπνο τῶν προσκεκλημένων στό κοσμικό Κέντρο " Μπαλκόνι τῆς Ζακύνθου ", χορός καί διασκέδαση στό πλάτωμα τοῦ Ναοῦ, ἕως τίς πρῶτες πρωινές ὧρες.
  • 14 Σεπτεμβρίου 2000. Μέ τήν εὐκαιρία τῆς Ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ ἐψάλησαν ὁ Μικρός Παρακλητικός Κανόνας καί οἱ 24 Οἶκοι (Χαιρετισμοί) πρός τό Τίμιο Ξύλο στό Ναό τῆς Φανερωμένης. Ἀκολούθησε Λιτάνευση τοῦ Σταυροῦ μέσα στό Ναό, εὐλογία τῶν πιστῶν καί Ὁμιλία τοῦ Ἐφημερίου μέ θέμα: "Τό ἀκριβό καί ἀκριβές νόημα τοῦ Σταυροῦ καί οἱ νέοι Σταυροφόροι".
  • 19 Νοεμβρίου 2000. Σύναξη τῶν λογοτεχνῶν καί λοιπῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων τῆς Ζακύνθου στό Ναό τῆς Παναγούλας, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης δέκα ἐτῶν (1990-2000) ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ ἐμβριθοῦς ἱστορικοῦ καί σημαντικοῦ λογοτέχνη ΝΤΙΝΟΥ ΚΟΝΟΜΟΥ (1918-1990). Μετά τή Θεία Λειτουργία Δεκαετές Μνημόσυνο γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ὡραίας ψυχῆς του. Ὁμίλησε γιά τήν ζωή καί τό πολυδιάστατο ἔργο του ὁ κ. Σπύρος Ἀλ. Καββαδίας, Διδάκτορας Φιλολογίας, με θέμα: " 'Αναφορά τιμῆς καί μνήμης στόν Ντίνο Κονόμο ". Ὁ Ἐφημέριος ἀπήγγειλε εἰδικά γιά τήν περίσταση ποίημά του.
  • 21 Νοεμβρίου 2000. Β' Σύναξη τοῦ πνευματικοῦ κόσμου τῆς Ζακύνθου. Μετά τό Πανηγυρικό Ἱερατικό Συλλείτουργο τῶν Εἰσοδίων τῆς "Κυρίας τῶν Ἀγγέλων" στόν ἑορτάζοντα Ναό τῆς Φανερωμένης, τελέσθηκε Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Ἁγιογράφου καί Δασκάλου ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΟΥΣΕΑ (1896-1978), ὁ ὁποῖος ἔχει ἱστορήσει ἁγιογραφικά ὁλόκληρο τόν ἐν λόγῳ Ναό. Ὁμίλησε ὁ Ἐφημέριος μέ θέμα: " Ἡ φιλοκαλία τῶν εἰκόνων τοῦ Χρήστου Ρουσέα ". Ἀκολούθησε δεξίωση.
  • 25 Φεβρουαρίου 2001. Ἐγκαινιασμός τῆς νέας τοιχογραφίας τῶν Τριῶν Ἁγίων τῆς Ἑπτανήσου (Διονυσίου, Σπυρίδωνος καί Γερασίμου), διά χειρός Νικολάου Μπιάζη-Σεντῆ, στό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ναοῦ τῆς Φανερωμένης, εἰς μνήμην τοῦ μακαριστοῦ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Π. ΔΡΟΓΓΙΤΗ, ἐκλεκτοῦ γόνου τῆς Ἐνορίας, πρώην Προέδρου τῆς πάλαι ποτέ Κοινότητας Βανάτου κι ἐγκρίτου λογίου τῆς πνευματικῆς Ζακύνθου. Τέλεση Ἐτησίου Μνημοσύνου του καί ἀναφορά στήν προσωπικότητά του ἀπό τόν κ. Διονύση Σέρρα, Λογοτέχνη καί Ἐκδότη τοῦ Περιοδικοῦ Ἑπτανησιακά Φύλλα, μέ θέμα: " Ἀντίδοση τιμῆς στόν Δ. Π. Δρογγίτη".