Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

"Χριστός γεννάται..." και στο Μπανάτο [25 και 26.12.2007]












Μέσα σε μια ζεστή ατμόσφαιρα βαθύτατης κατάνυξης και με τη συμμετοχή πλήθους συνενοριτών μας γιορτάστηκαν και φέτος τα Χριστούγεννα στο Μπανάτο. Από νωρίς και υπό καταρρακτώδη βροχή, ο ευρύχωρος Ναός της Παναγούλας μας γέμισε από εκκλησιαζόμενους, οι περισσότεροι των οποίων στο τέλος προσήλθαν με ευλάβεια στη Θεία Κοινωνία.

Αντί Κηρύγματος αναγνώστηκε από τον Εφημέριό μας π. Παναγιώτη Καποδίστρια το καθιερωμένο Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου. Στο τέλος της Λειτουργίας ο π. Παναγιώτης απηύθυνε εόρτιες ευχές προς τους συγχωριανούς, ενημερώνοντας παράλληλα τον λαό για διάφορα εκκλησιαστικά ζητήματα, π.χ. για την πoρεία των ξυλογλυπτικών και των αγιογραφικών εργασιών.

Παραπάνω δημοσιεύεται μικρό φωτορεπορτάζ με στιγμιότυπα από τη σημερινή Εορτή. Στην τελευταία φωτό, εικονίζονται τα παιδιά της Νεανικής Συντροφιάς Μπανάτου, που βοηθούν στο Ιερό Βήμα τον ιερέα: Από αριστερά προς δεξιά, ο Γιάννης Κ., ο Τάσος Ζ., ο Αντώνης Α., ο Μάριος Σ., ο Νίκος Κ., Ο Νίκος Α. και ο Σπύρος Ρ.

Την επόμενη μέρα, 26 Δεκεμβρίου, έγινε η Σύναξη για την Παναγία στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου, ημέρα κατά την οποία οι Ζακυνθινοί Παναγιώτηδες άγουν τα ονομαστήριά τους. Οπότε, είχε τα ονομαστήριά του ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης! Ακολουθεί φωτορεπορτάζ: 









Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

Προεόρτιος εκκλησιασμός των Σχολείων μας

Ενόψει των Εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου και σύμφωνα με την επικρατούσα Παράδοση, εκκλησιάστηκαν σήμερα στο Ναό της Παναγούλας μας οι μαθητές και οι μαθήτριες του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κάμπου "Παναγιώτης Χιώτης" και του Γυμνασίου Βανάτου, οι περισσότεροι των οποίων στο τέλος μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων. 

Κατά τη θεία Λειτουργία ομίλησε επίκαιρα ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης, με θέμα: "Ετοιμασία για τη μεγάλη Επίσκεψη".

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Ετοιμασία για τη μεγάλη Επίσκεψη

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

«Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών, και οι εν σκότει και σκιά εύρομεν την αλήθειαν»
(Εξαποστειλάριο Χριστουγέννων)

Μιαν αλήθεια συγκλονιστική μάς αποκαλύπτει ο παραπάνω λόγος του εκκλησιαστικού Υμνογράφου. Συνοψίζει το βαθύτατο νόημα της χαρμόσυνης γιορτής των Χριστουγέννων, διότι στ’ αλήθεια, η Σάρκωση του Λόγου του Θεού, που γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, είναι κατά κύριο λόγο γιορτή και πρόξενος Χαράς, επειδή ακριβώς έχει στόχο την διάσωση και θέωση του ανθρώπινου γένους, οδηγώντας τον αποστάτη άνθρωπο απ΄ το πνιγηρό σκοτάδι και τη σκιά της αμαρτίας στο ζωοπάροχο Φως της Αλήθειας Του.

Η ζωή του ανθρώπου, ξεκινώντας απ’ τον αρχικό τραυματισμό της αυθεντικότητάς της και την αδαμιαία καταδίκη, μέχρι τον ερχομό του Σωτήρα, υπήρξε μια διαρκής παρακοή, μια πτώση ακατάπαυστη. «Ο θεός των θεών» (Ψαλμ. 135,2) παραμερίστηκε αδυσώπητα στ’ όνομα μιας αναίσχυντης αυτοθεοποίησης του ανθρώπου. Με τα ίδια του τα χέρια ο σκοτισμένος άνθρωπος οικοδόμησε φραγμό ανάμεσα σε αυτόν και τον Δημιουργό του. Ίδρυσε την εξουσία τιποτένιων ειδώλων, διαιωνίζοντας έτσι την κατάρα του Αδάμ.


Ο Θεός όμως, μια και ΕΙΝΑΙ όλος Φως, Αλήθεια και Αγάπη, επιφύλαξε στο πλανεμένο Του πλάσμα τη μοναδική αυτή ευκαιρία γι’ αναγέννηση, η οποία μόνο από Εκείνον μπορούσε να πραγματωθεί, αφού ο ανίσχυρος και μηδαμινός άνθρωπος δεν θα ανάπνεε ποτέ από μόνος του. Κάποιος αναμάρτητος έπρεπε να εξαγοράσει την αμαρτία του κόσμου. Κάποιος, που με το να υποταχθεί στους γήινους νόμους, θα προκαλούσε μια δυναμική επανάσταση, ριζικά ανακαινιστική. Τι έγινε, λοιπόν;


«Ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν» (Γαλ. 4,4-5). «Ο Λόγος σάρξ εγένετο» (Ιω 1,14), λοιπόν. Ο ίδιος ο Θεός, υπερνικώντας κάθε φυσική τάξη, κάθε λογικό συσχετισμό καί νόμο, καταδέχεται να ντυθεί τη λεκιασμένη μέχρι τώρα ανθρώπινη φύση, με σκοπό να την ανορθώσει θεωμένη, εντάσσοντάς την ανανεωμένη στο Σώμα Του, μέτοχο της αγιότητάς Του. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο «Ο Χριστός προσέλαβε το χείρον, ίνα δώ το βέλτιον. Κατήλθεν, ίνα υψωθώμεν..., ητιμάσθη, ίνα δοξάση» και κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο
"εγεννήθη κατά σάρκα, ίνα γεννηθής κατά πνεύμα· εγεννήθη εκ γυναικός, ίνα παύση γυναικός ων υιός· ηνέσχετο πατέρα αυτού γενέσθαι δούλον, ίνα σοί τω δούλω πατέρα ποιήση τον Δεσπότην".

«Σήμερον ο χρόνιος ελύθη δεσμός, της καταδίκης του Αδάμ», ψάλλει πανηγυρικά ο Υμνωδός της εορτής, χωρίς να παραλείπει να υπογραμμίσει, ότι «η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται» και «το μεσότοιχον του φραγμού διαλέλυται». Η μοναδική μέσα στην Ιστορία και ανεπανάληπτη Σάρκωση του Λόγου του Θεού υπήρξε «φως τοις εσκοτισμένοις» και δυνατότητα ανανέωσης για τον άνθρωπο της κάθε εποχής. Για χάρη του Ανθρώπου συντελείται στη γη ένα Μυστήριο υπερουράνιο, που δεν μπορεί να προσεγγίσει και να προσλάβει σε όλο του το μεγαλείο ο μέσα σε στενά πλαίσια περίκλειστος ανθρώπινος νους.


Τούτο όμως το γεγονός, σαν μυστήριο που είναι, προσεγγίζεται και βιώνεται μόνο μυστηριακά. Σε καμιά περίπτωση, επιδερμικά ή επετειακά. Γεννιέται αναμφισβήτητα ο Χριστός, ανδρώνεται και θαυματουργεί μέσα μας, κάθε φορά που συνειδητά κι ελεύθερα αποδεχόμαστε την αγιαστική επενέργεια της Εκκλησίας. Κάθε που μεταποιούμε σε φάτνη την ψυχή μας, ώστε εκεί να Τον υποδεχτούμε, και συσσωματωνόμαστε μαζί Του, μετέχοντας υπαρξιακά, με διάθεση αγαπητική, στη Θεία Ευχαριστία. Τι καταιγισμός, αλήθεια, της Αγάπης του Θεού για το ανθρώπινο γένος!!!


Και όμως… Η σημερινή πραγματικότητα κραυγάζει, δυστυχώς, ότι μέσα μας δεν καρποφορεί πια ο Σαρκωμένος Χριστός. Δεν προσφέρουμε πια τις ψυχές μας για να θαυματουργήσει ο Θεός της Ειρήνης και της Αγάπης. Όλα έχουν υποταχτεί σε συναλλαγές ωφελιμιστικές ή και εμπορικές…


Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ, αν αιτία για τα πολυποίκιλα παγκόσμια προβλήματα, που μαστίζουν σε όλες τις εποχές τις ανθρώπινες κοινωνίες, είναι η θλιβερή συνέπεια της εξορίας του Θεού απ’ τις σχέσεις μας;


Τα Γενέθλια της Αγάπης, του ίδιου του Θεού δηλαδή, παρέχουν στον κόσμο την δυνατότητα να λύσει όλες τις διαφορές του, να γεφυρώσει όλα τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και άλλα χάσματα. Ο ερχομός του Σωτήρα σημαίνει τον τερματισμό της αγωνίας, του άγχους και της αβεβαιότητας, που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο. Διακηρύσσει ακατάπαυστα την «ειρήνην του σύμπαντος κόσμου». Η αγάπη, που επαγγέλλεται ο ταπεινός και αμελητέος εκείνος στάβλος της Βηθλεέμ (μα που αξιώθηκε να γίνει λίκνο και ορμητήριο της Χριστιανοσύνης), πηγάζει και κατευθύνεται απ΄ τον Ουρανό και μπορεί (αν το επιδιώξουμε), να γίνει η διεθνής μας γλώσσα.


Άραγε, όμως, πόσοι σταυροί στήνονται ολοένα σε ολόκληρο τον αιμοστάζοντα πλανήτη μας; Πόσα παιδιά πεθαίνουν εξαιτίας της ανέχειας, της ασιτίας ή των ασθενειών, την ώρα κατά την οποία γεννιέται, «παιδίον νέον», ο Θεός της Αγάπης; Πόσες βασικές ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά; Ο Χριστός, που νηπιάζει κάθε χρόνο κάπου δίπλα ή και ανάμεσά μας, προδίνεται δυστυχώς, και σταυρώνεται πάλι καί πάλι ξεδιάντροπα στη Γέννησή Του κιόλας. Όπου διώκεται η Αγάπη, εκεί ταυτόχρονα λιθοβολείται και ο Θεός. Εκεί στο εξής εισχωρεί και δηλητηριάζει τα πάντα η σήψη, η βία, ο θάνατος και κάθε είδους μειονεξία.


Η ευθύνη βαρύνει ιδιαίτερα όλους εμάς, που θέλουμε να ονομαζόμαστε «συνειδητοί Χριστιανοί». Χρέος μας ορθώνεται επιτακτικότατο, να δραστηριοποιήσουμε τις λυτρωτικές δυνατότητες, που μας αποκαλύπτει η Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, στους σύγχρονους μάλιστα καιρούς, κατά τους οποίους οι διεθνείς συγκυρίες αντιγράφουν -δυστυχώς- την προχριστιανική παρακμή. Σήμερα, που οι λαοί θεσμοθετούν και απορρίπτουν αβασάνιστα αμφίβολες αξίες, μην υπολογίζοντας τον θεμελιακό παράγοντα Θεό.


Μακάρι ν’ αξιωθούμε να προϋπαντήσουμε κι εμείς τον Νεογέννητο Χριστό, προσφέροντάς Του σαν δώρο τις αγαθές ψυχές και τα καλά μας έργα, αφού πρώτα καταστούμε «ζώσα ενσάρκωση» Εκείνου. Μακάρι ο χρόνος που ανατέλλει, να γίνει αφετηρία για μια σωτήρια συνάντηση μ’ Εκείνον, που όντας «φύσει αόρατος», «οράται εν σαρκί (…) δια τον άνθρωπον» (Ιωάννου Μοναχού, Στιχ. Ιδιόμελον).


Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

Τρίστιχα ταπεινά στον Άγιο της Συγνώμης



ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΝ

"χαίρε ευώδες Ζακύνθου το βλάστημα"
Άγγελος Κονιδάρης

α΄
Κοκκινόχωμα
βάτα φουγκαρωμένα
τόπος αίματος.

Φυγάδας φονιάς
κι ο λίθος ο εντός του
αμετάθετος.

Δάκρυ βουερό
κ' η Αναφωνήτρα μάρτυς.
Το κρίμα σώζει.

β΄
Πίσω απ' το βλέμμα
αν έχεις μάτια βλέπεις
τη νέα φύση.

Δώμα των ευχών
σώμα της αφθαρσίας
αγγελόκτιστο.

Φέγγει ολόρθος.
Τα ίχνη του φιλώντας
αιωνίζομαι.
(Απρίλιος-Μάιος 1997)

[Από το ποιητικό βιβλίο του π. Παν. Καποδίστρια, "Ενύπνιο μετά τρούλλου", εκδ. Μπάστα, Αθήνα 1999, σ. 24 εξ.]

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Οι Γεροντάδες Πορφύριος και Ιάκωβος: Άνθη ευωδιαστά της θείας Χάριτος στην Ελλάδα του 20ού αιώνα

Σε άλλη περίπτωση, αναφερόμενοι στους Αγίους, είχαμε υπογραμμίσει, ότι δεν υπήρξαν υπεράνθρωποι, εξωγήινοι ή εξωπραγματικοί, "δεν ξερίζωσαν τα πάθη τους όπως συνήθως ισχυρίζονται διάφοροι θεολογούντες, αλλά τα μετέβαλαν, με πολύ πνευματικό αγώνα, σε πηγές αγιασμού κι ευκαιρίες θέωσης. Με άλλα λόγια, δεν αποσωματοποιήθηκαν, μήτε αγγελοποιήθηκαν, κάτι το μη πραγματοποιήσιμο για την πεπερασμένη ανθρώπινη φύση. Όλοι τους, με τον ανεπιτήδευτο βίο και την κεκαθαρμένη (μέσω της αδιάλειπτης αυτομεμψίας) πολιτεία τους, το μαρτύριο ή τη μαρτυρία τους αντάλλαξαν την άοσμη εν πολλοίς και αδιέξοδη καθημερινότητα της ανθρώπινης υπόστασης με την εν Χριστώ ζωή, η οποία, όταν βιωματικά προσεγγίζεται, χριστοποιεί τον άνθρωπο και τον καταξιώνει ως πολίτη τ’ Ουρανού. Τα πάθη και οι όποιες αστοχίες τους μεταστοιχειώθηκαν σε ασκήσεις χριστομάθειας και θείου έρωτα, αρδεύτηκαν μάλιστα ξανά και ξανά από τις ροές των δακρύων της μετάνοιάς τους."

Δυο τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις μνημονεύουμε σήμερα από το Ιστολόγιό μας: Πρόκειται για τους Γεροντάδες Πορφύριο και Ιάκωβο, άνθη πανεύοσμα της θείας Χάριτος, που διακρίθηκαν για τους πνευματικούς τους αγώνες στην Ελλάδα του Εικοστού αιώνα, αναπαύοντας κάτω από το πετραχήλι τους, χιλιάδες κυριολεκτικά κουρασμένες ψυχούλες.

Στο επίσημο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας δεν έχουν ακόμη καταταγεί. Τούτο ασφαλώς θα γίνει πραγματικότητα όταν έλθει το πλήρωμα του καιρού. Ξέρει ο Θεός πότε!... Εν τω μεταξύ ο ευσεβής λαός μας τούς απονέμει τιμητική αναγνώριση ως ανθρώπων του Θεού και "επιγείων αγγέλων", προσφεύγοντας συχνότατα στην ιαματική στοργή τους κι εκζητώντας την πατρική ευχούλα τους.




α. Γέροντας Πορφύριος


Ο αείμνηστος πατήρ Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας και δώδεκα περίπου χρονών πήγε στο Άγιο Όρος, όπου ασκήτεψε γύρω στα επτά χρόνια. Τότε αρρώστησε βαρειά και οι γεροντάδες του τον στείλανε σε μοναστήρι στον κόσμο. Εκεί τον γνώρισε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος ο Γ΄, ο οποίος αφού διαπίστωσε την αρετή του και τα θεία χαρίσματα, που από τόσο νωρίς του είχε δώσει ο Θεός, τον χειροτόνησε ιερέα σε ηλικία είκοσι ετών.
Ως ιερέας ο πατήρ Πορφύριος έμεινε μέχρι το 1940 σε μοναστήρια της Ευβοίας. Το 1940 διορίστηκε εφημέριος στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική Αθηνών, δίπλα στην Ομόνοια(οδός Σωκράτους και Πειραιώς), όπου υπηρέτησε 33 χρόνια. Μετά τη συνταξιοδότηση του λειτουργούσε και εξομολογούσε στο αρχαίο ερημικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων Πεντέλης μέχρι το 1978, οπότε έπαθε έμφραγμα. Αρκετούς μήνες μετά το έμφραγμα έμεινε σε φιλικά σπίτια στην Αθήνα και το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι, όπου έκτισε το μεγάλο μετόχι του Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Προς τις αρχές του καλοκαιριού του 1991 έφυγε για το Άγιο Όρος, όπου διατηρούσε κελλί από το 1984. Στις 2 Δεκεμβρίου εκοιμήθη εν Κυρίω στο κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου και ετάφη την επομένη απλά και αθόρυβα, όπως επιθυμούσε.
[Από το βιβλίο του Ανάργυρου Ι. Καλιάτσου, Ο Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός, Επτάλοφος 1996]


β. Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης



Ο γέροντας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1920 από ευσεβείς γονείς. Την Θεο­δώρα από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας και τον Σταύρο από την Ρόδο. Η οικογένεια της μητέρας του ήταν γνω­στοί στο Πατριαρχείο, ευερ­γέτες των σχολείων της Μάκρης και με σπουδαία εκκλη­σιαστική παράδοση. Στις αρ­χές του 1922 Τούρκοι πιάσανε τον πατέρα του, ο οποί­ος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας. Μετά την καταστρο­φή η οικογένεια του ακολού­θησε τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς. Το καράβι τούς μετέφερε στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα. Ε­κεί για καλή τους τύχη το 1925 βρήκαν τον πατέρα του μικρού Ιακώβου και μαζί πλέ­ον η οικογένεια μετακινήθη­κε στο χωριό Φαράκλα της Εύβοιας.

Ο μικρός Ιάκωβος ή­ταν επτά χρονών και είχε μά­θει απέξω την θεία Λειτουρ­γία χωρίς να γνωρίζει γράμ­ματα. Το 1927 πήγε σχολείο και διακρίθηκε για τις επιδό­σεις του. Η αγάπη του για την εκκλησία ήταν έκδηλη. Την ί­δια χρονιά εμφανίσθηκε μπροστά του η Αγία Παρασκευή και του φανέρωσε το λαμπρό εκκλησιαστικό του μέλλον, ενώ συχνά διάβαζε ευχές, προσευχόταν και θε­ράπευε συγχωριανούς του. Το 1933 τελείωσε το δημοτικό αλλά οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας του δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει στο γυμνάσιο. Ακολούθησε τον πατέρα του στην δουλειά του.

Ο μητροπολίτης Χαλκίδος, εντυπωσιασμένος από το ψάλσιμο του, τον χειροθέτησε Αναγνώστη. Από το 1938 και μετά η ζωή του ήταν καθαρά ασκητική. Έτρωγε λί­γο, κοιμόταν ελάχιστα, προ­σευχόταν συνεχώς και δού­λευε σκληρά. Τα βάσανα και οι κακουχίες της κατοχής τα­λαιπώρησαν τους άτυχους πρόσφυγες. Τον Ιούλιο του 1942 πέθανε η μητέρα του προλέγοντας του ότι θα γίνει ιερέας.

Το 1947 ο Ιάκωβος πήγε στρατιώτης. Τα πειράγ­ματα των συναδέλφων, του που του είχαν βγάλει το παρατσούκλι ο «πάτερ Ιάκω­βος», αλλά και ο χλευασμός τους, δεν τον πτοούσαν. Ο δι­οικητής του τον εκτιμούσε ι­διαίτερα και ήταν από τους λίγους που κατάλαβε το λαμπρό μέλλον που θα είχε το νεαρό προσφυγόπουλο. Με­τά την απόλυση του από το στρατό (1949) ο Ιάκωβος σε ηλικία 29 χρονών χάνει και τον πατέρα του. Ο αγώνας του τώρα για να αποκατα­στήσει την αδελφή γίνεται εντονότερος, χωρίς όμως να παραμελεί αυτό το οποίο πο­θεί από τα παιδικά του χρό­νια. Να γίνει μοναχός.

Έχοντας εκπληρώσει την επιθυμία της μητέρας του, να παντρέψει την αδελφή του, το Νοέμβριο του 1952 προ­σέρχεται στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στις Ροβιές, για να εκπληρώσει και την δική του επιθυμία Σε ηλικία 32 ε­τών πλέον ο Ιάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχός και στις 19 Δεκεμβρίου 1952 στη Χαλ­κίδα ο Μητροπολίτης Γρηγόριος τον χειροτόνησε ιερέα. Έτσι συνέχισε η ζωή του α­σκητή Ιάκωβου, εργασία στο μοναστήρι, προσευχή στο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ, οι θεοπτίες και θαύματα τα ο­ποία με τον καιρό πλήθαιναν. Ο βαθμός άσκησής του ήλθε σε υψηλά πνευματικά επίπε­δα και πολλές φορές οι δαί­μονες τον έδειραν βάναυσα. Ο ίδιος έβλεπε και συνομι­λούσε συχνά με τους οσίους Δαβίδ και Ιωάννη Ρώσο, ενώ το προορατικό του χάρισμα ήταν σπουδαίο. Τον Αύγου­στο του 1963 με θαυμαστό τρόπο τάισε με δυόμισι οκά­δες μανέστρα 75 εργάτες, με πλουσιοπάροχες μερίδες και περίσσεψε και μισή κα­τσαρόλα!

Στις 25 Ιουνίου 1975 ο γέροντας Ιάκωβος ανέλαβε το πηδάλιο της μονής της μετανοίας του. Από την λιτοδίαιτη και ασκητική ζωή η υγεία του άρχισε να κλονίζεται. Οι φλέβες του ποδιών του ήταν σάπιες, έκανε εγ­χείριση βουβωνοκήλης, σκω­ληκοειδίτιδας, προστάτη, καρδιάς και σύμφωνα με τις μαρτυρίες του καθηγητή Κρεμαστινού που του έβαλε τον βηματοδότη «η θεία δύνα­μη κρατούσε τον παππού».Από το 1990 και μετά ο Γέ­ροντας δεν είχε πλέον δυ­νάμεις και οι κρίσεις στην υ­γεία του αυξήθηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 1991, μετά από μικροεμφράγματα, νοσηλεύθηκε στο Γενικό Κρατικό. Ε­πιστρέφοντας στη μονή έ­παθε φλεγμονή, η οποία εξε­λίχτηκε σε πνευμονία. Ο ίδιος είχε διαισθανθεί το τέλος του. Το πρωί της 21ης Νοεμ­βρίου 1991 πήγε στην ακο­λουθία, έψαλε και κοινώνη­σε. Μετά εξομολόγησε μερικούς πιστούς και έκανε τον γύρο της μονής εσωτερικά και εξωτερικά. Το μεσημέρι εξομολόγησε μία πνευματι­κή του κόρη και τον υποτα­κτικό του Ιλαρίωνα, τον οποίον θα χει­ροτονούσε σε ιεροδιάκονο ο Μητροπολίτης Χαλκίδος. Μό­λις ήλθαν οι πατέρες ο γέ­ροντας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά ζαλίστηκε. Η αναπνοή του βάρυνε, ο σφυγ­μός του εξασθένησε και από τα χείλη του βγήκε ένα μικρό φύσημα. Ο Γέροντας είχε πά­ρει πλέον τον δρόμο για την μακαρία ζωή.

Οι λαϊκοί που ειδοποιήθηκαν για την κηδεία του ήταν ελάχιστοι. Τα τηλέ­φωνα πήραν φωτιά, ο ένας στον άλλο μετέδιδαν το θλι­βερό γεγονός. Την επόμενη μέρα χιλιάδες κόσμου κατέ­κλυσαν το μοναστήρι, κληρι­κοί όλων των βαθμίδων, πνευματικοπαίδια του Γέροντα από όλη την Ελλάδα, ήλθαν να δώσουν τον τελευταίο α­σπασμό. Η αυλή της μονής ή­ταν κατάμεστη. Η νεκρώσι­μος ακολουθία εψάλη στο ύ­παιθρο και μετά από τους επικήδειους λόγους, ο πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος εί­πε να υψώσουν το φέρετρο ψηλά να δουν οι πιστοί τον Όσιο γέροντα. Μόλις εφάνη το ιερό λείψανο, με μία φωνή οι χιλιάδες των πιστών κραύ­γασαν «Άγιος, Άγιος».

[Κείμενο του Αρχιμανδρίτη π. Κυρίλλου, Καθηγουμένου Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας από το περιοδικό ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ]
















Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Fuit... Δυο χρόνια απουσίας της Αγίας Μαύρας

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας


Δυο χρόνια λοιπόν έχουν παρέλθει από το γκριζόμαυρο απομεσήμερο της 8ης Δεκεμβρίου 2005, οπότε, από μια τραγική συγκυρία ή αμέλεια, χάσαμε τον θησαυρό που λεγόταν Αγία Μαύρα. Τότε είχα γράψει πολύ οργισμένα, ότι εκεί στ' αποκαΐδια του περικαλλούς Ναού, μπήκε η ταφόπλακα του ζακυνθινού Πολιτισμού, επειδή "Ο Ναός της Αγίας Μαύρας ήταν η συμπερίληψη του προγονικού μας μεγαλείου, η κιβωτός της υγιούς αυτοσυνειδησίας μας, ό,τι δεν είχε αλώσει η απαισιότητα και η δυσοσμία της σύγχρονης υπο-παρα-κουλτούρας και της σκληροκαρδίας των Νεοζακυνθίων".


Σήμερα, δύο χρόνων ημέρες μετά, δεν παίρνω πίσω ούτε ένα γιώτα ή τόνο. Επαυξάνω μάλιστα, η δε οργή μου είναι τώρα μεγαλύτερη. Διότι ήδη καρκινοβατούμε, μηρυκάζουμε πράγματα, μεγαφωνάζουμε και μηδέν επί μηδέν ίσον Μηδέν...
Ο θησαυρός απωλέσθη, ουδόλως μπορεί ν' αποκατασταθεί στο "αρχαίον κάλλος" (κάθε αντίγραφο, άλλωστε, είναι πάντοτε και αναπόφευκτα άπνοο κακέκτυπο), το δε κλάμα είναι σήμερα βουβό, που σημαίνει βαθύτερο και ουσιαστικότερο.


Δεν θέλω ποτέ να ξαναπεράσω από εκεί τριγύρω. Αποφεύγω... Μόνο περιδιαβαίνω πότε-πότε στις φωτογραφίες που τράβηξα εκείνο το απόγευμα, μερικές από τις οποίες μοιράζομαι σήμερα μαζί Σας εις μνήμην. Ναι, κρατώ πολύ κοντά μου (νεκρόφιλα σχεδόν) αυτές τις φρικτές φωτογραφίες από τα καυτά αποκαΐδια Της... Είναι προτιμότερα, γιατί πρόκειται για την πραγματική Αγία μας λίγο πριν σβήσει, για τα σεπτά της Πάθη, τ' αγιάτρευτά της εγκαύματα... Τα προτιμώ, προσκυνώντάς τα...










Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007

Η ανάμνηση του θαύματος της Αγίας Βαρβάρας της σωτηρίας των Ζακυνθινών από την επιδημία της Βλογιάς



Με σεμνοπρεπή γιορτή τιμήθηκε στην Ενορία μας, όπως και σε πολλές άλλες ενορίες της Ζακύνθου, η μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας.

Η Ζάκυνθος ευλαβείται ιδιαίτερα την Αγία, διότι θυμάται ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο συνδέεται άμεσα με τη χάρη Της: Περιοδικά κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα μάστιζε το νησί μας η επιδημία της ευφλογίας (κοινώς: βλογιά). Το 1795, η Βενετσιάνικη Γερουσία έδωσε με διάταγμά της (από 26ης Μαρτίου 1795) την άδεια, ώστε να λιτανευτεί στην πόλη η εικόνα της Αγίας Βαρβάρας του Κρόκου, στο προάστιο των Κήπων. Αμέσως σταμάτησε το "θανατικό"!!! Η νόσος -ω, του θαύματος!- υποχώρησε άμεσα κι έκτοτε, όταν ξαναξεσπούσε το κακό, η καταφυγή στην Αγία Βαρβάρα εθεωρείτο πλέον το καλύτερο γιατρικό.

Στα μετέπειτα χρόνια Εικονίσματα της Αγίας ιστορήθηκαν σε πολλούς ενοριακούς ναούς του νησιού και στις 4 Δεκεμβρίου κάθε χρονιάς γίνονται μικρά ή μεγαλύτερα πανηγύρια, αποδίδοντας έτσι ευγνωμοσύνη στη "γιάτρισσα" Αγία Βαρβάρα.

Στο ναό της Παναγούλας Μπανάτου υπάρχει μια τέτοια περίπυστη Εικόνα μέσα σε παραδοσιακή Καθέδρα ζακυνθινού τύπου.

Χθες το απόγευμα έγινε ο Εσπερινός και σήμερα το πρωί ο Όρθρος, η Αρτοκλασία και η Θεία Λειτουργία, στην οποίαν, εκτός από τον Εφημέριό μας, συλλειτούργησε ο συγχωριανός ιερέας Αιδεσιμώτατος Οικονόμος Ιωάννης Φρ. Ζαρκάδης (βλ. φωτό παραπάνω), ενώ στο Ιερό Βήμα συμπροσευχήθηκε ο ζακυνθινής καταγωγής Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Τσαφταρίδης, Εφημέριος στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής. Έψαλε κατά το ζακυνθινό μουσικό μέλος ο Χορός των Ιεροψαλτών μας [βλ. φωτό παραπάνω: Στο κέντρο, ο Πρωτοψάλτης μας Παναγιώτης Στραβοπόδης. Αριστερά, ο Λαμπαδάριός μας Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης. Δεξιά, ο βοηθός Σπυρίδων Σαρατσένος].

Τον θείο Λόγο κήρυξε ο Εφημέριός μας π. Π.Κ. με θέμα: "Η Αγία Βαρβάρα, γιάτρισσα θαυματουργή και των σύγχρονων επιδημιών παντός τύπου" .