Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Από την απόγνωση στην επίγνωση

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ο συγκινητικός λόγος περί του άσωτου γιου (Λουκ 15, 11-32), που χαρακτηρίζει την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, λόγος περιεκτικότατος σε θεολογικά μηνύματα ζωής, βρίσκει ακριβές αντίκρισμα στην προσωπική του καθενός μας περίπτωση. 

Μήπως είναι ψέμα ότι βιώνουμε κάθε στιγμή την στυφή γεύση της αποστασίας ή την πικρότατη θλίψη της ασωτίας μας; Μήπως, ολοένα, μακραίνοντας από την Χάρη και την Χαρά που μάς δώρισε ο Δημιουργός, δεν ασφυκτιούμε σε κάθε λογής άγχη, ακαταστασίες, παντοειδείς στερήσεις και παραπλανήσεις;

Το τραγικότατο της αφύσικης αυτής έκπτωσης του ανθρώπινου προσώπου έγκειται, όχι τόσο στο ότι βρισκόμαστε εξόριστοι από την ίδια την Ζωή και κυρίως τον Χορηγό της Ζωής, αλλά στο ότι ο άνθρωπος, ως ελεύθερη ύπαρξη που είναι, εκούσια επιλέγει αντί του ύψους την άβυσσο, αντί την ποιοτική άνθηση τον υπαρξιακό μαρασμό. Αυτοεξόριστος, λοιπόν, απομακρυσμένος από τον καθεαυτόν Παροχέα της Χαράς και περιφέροντας ατέρμονα εδώ κι εκεί την ανεστιότητά του, ξεπέφτει από πρόσωπο σε πράγμα, από κορωνίδα της Δημιουργίας σε φτηνότατο εμπόρευμα πλέον.

Είναι ολοφάνερο ότι για όλα τούτα ευθύνεται ο ίδιος. Αυτός, που θεώρησε ότι με την αυτονόμηση / χειραφέτηση θα κατακτούσε και την θέωση, απατήθηκε όμως οικτρά. Η έπαρση πλάθει πάντοτε ευδαιμονίες τεχνητές και αλίμονο σ’ εκείνους που θα δελεαστούν... Νομίζει κανείς ότι, κατέχοντας κάποιες (πολλές ή λίγες) από τις ανθρώπινες γνώσεις, κατέχει το παν. Τότε όμως είναι, που η γνώση εκπίπτει σε απόγνωση, μια και ο εγωισμός δεν της επέτρεψε ν’ αναχθεί σε επίγνωση, σε βαθύτατη δηλαδή εποπτεία και συναίσθηση του «έσω ανθρώπου». Κατέχοντας το απειροελάχιστο και το επουσιώδες, θεωρούμε συχνά -οι ανόητοι- ότι έχουμε τις προϋποθέσεις να υπερβούμε και αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Έτσι μπαίνουμε στον αδιέξοδο και λαβυρινθώδη μονόδρομο της μοναχικότητας, της ασημαντότητας και τελικά της αυτοκατάργησης. Η καταθλιπτική ετούτη βίωση του μηδενός είναι που υπαγορεύει στίχους ωσαν αυτούς του Δ. Χ. Λώρενς:

«Πεθαίνουμε, πεθαίνουμε,
κομματιασμένα τα σώματά μας πεθαίνουν
κι η δύναμή μας μάς αφήνει,
κι η ψυχή μας γυμνή, μέσα στη μαύρη βροχή πάνω από την πλημμύρα,
κούρνιασε στα στερνά κλαδιά του δέντρου της ζωής μας».

* * *

Εκτός πάντως από τον γιο που ασώτεψε, μες από το ιερό κατά Λουκάν κείμενο, αποκαλύπτεται η ευρύχωρη και στοργική μορφή του σπλαχνικού πατέρα, ο οποίος πονά για την ανάρμοστη χειραφέτηση του γιου του και δεν παύει ποτέ να τον περιμένει όλος αγάπη, χωρίς εντέλει να τού καταλογίζει ευθύνες για το όποιο σκιώδες παρελθόν του.

Η Μετάνοια είναι βέβαια μια λέξη πολυφορεμένη και κάποτε παρεξηγημένη, μα συνοψίζει σύνολη την ορθόδοξη μυστική πορεία επιστροφής του ανθρώπου στο απωλεσμένο πατρικό περιβάλλον του. Δηλώνει την πραγμάτωση της νοσταλγίας της πατρίδας, καιρό μετά την αυτοεξορία. Μετάνοια, ετυμολογικά σημαίνει μεταστροφή νοός, αλλαγή μυαλού. Και αυτό ακριβώς είναι που λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο: Το να βρει την δύναμη να κοιτάξει κατάματα την προσωπική του κατάντια και να επιδιώξει την ανάκτηση του παλαιού του μεγαλείου, του «αρχαίου κάλλους» του, στην θαλπωρή της πατρικής στέγης και αγκαλιάς. Να συναισθανθεί την αποκρουστική γύμνια του και να επιθυμήσει την «στολήν την πρώτην», εκείνη την λαμπρή και απαστράπτουσα στολή, την οποία τσαλαπάτησε όταν η έπαρσή του τον ανακήρυξε πραξικοπηματικά θεό. Να επανέλθει δηλαδή «εις εαυτόν»! Μακάρι έτσι να συμβεί για τον καθένα άσωτο από εμάς!

[Ο πίνακας είναι ο "άσωτος υιός", δια χειρός Ντε Κίρικο, έργο 1922] 

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Η εορτή των Προστατών της Παιδείας Τριών Ιεραρχών










Με την προσέλευση πληθώρας παιδιών, τα οποία γέμισαν ασφυκτικά τον ναό της Παναγούλας μας αλλά και την πλατεία, πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί ο καθιερωμένος σχολικός εκκλησιασμός για την εορτή της Παιδείας, τιμώντας ευχαριστιακά τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών Προστατών της: Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Περισσότερες από τριακόσιες όμορφες παρουσίες, γλυκές φωνούλες, το μέλλον της περιοχής μας επί το αυτό! 
Μίλησε επίκαιρα και εμπεριστατωμένα ο Θεολόγος του Γυμνασίου Βανάτου κ. Παναγιώτης Μελέτης, ο οποίος απέσπασε ένα ολόθυμο και αυθόρμητο χειροκρότημα. Ο εκκλησιασμός των Σχολείων που εδρεύουν στο Μπανάτο τέλειωσε με αθρόα προσέλευση στη Θεία Ευχαριστία, Αρτοκλασία και ανταλλαγή θερμών ευχών!
Φωτορεπορτάζ: Βαλάντης Δρογγίτης

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Ο γνωστός μας άγνωστος υποκριτής

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Καθώς στην Ορθόδοξη Εκκλησία ανοίγει το Κατανυκτικό Τριώδιο, σημαίνεται ταυτόχρονα η απαρχή μιας μακράς περιόδου πνευματικής εγρήγορσης, προσωπικής του καθενός μας αυτοαναίρεσης ως προς τα δεδομένα και τα κατεστημένα της ψυχής μας και εσώτατου προβληματισμού, με απώτερο στόχο τη συνάντηση με τον Αναστημένο Ιησού.

Πρώτη Κυριακή του Τριωδίου και πίσω από την αυλαία παρουσιάζεται το γνώριμο δρώμενο του Τελώνη και του Φαρισαίου.

Από τη θέση αυτή ελάτε πάντως να κάμουμε τα αποκαλυπτήρια ενός άλλου γνωστού μας άγνωστου Φαρισαίου. Τόσο γνωστού μας, ώστε συνήθως προτιμάμε να τον θεωρούμε ολότελα άγνωστο. Δεν θα τον βρούμε μονάχα τριγύρω μας, αλλά πρώτιστα και κύρια εντός μας. Κυκλοφορεί στο αίμα μας με την άνεση του νοικοκύρη.

Είμαστε όλοι εμείς, οι φέροντες προσωπεία πολλαπλά, το ένα πάνω από το άλλο, για κάθε περίσταση και χρήση.
Εμείς, που μοιράζουμε δήθεν αγάπη, στην πραγματικότητα όμως μπήγουμε βαθιά το μαχαίρι του μίσους, της οργής, της εκδίκησης.
Εμείς, που ασκούμε δήθεν τη φιλανθρωπία και όμως, πλησιάζουμε τον αναξιοπαθούντα συνάνθρωπο για να υπογραμμίσουμε προς δόξαν δική μας την ανέχεια ή γυμνότητα του άλλου ή και για να τον γδύσουμε ολότελα.
Εμείς, που παριστάνουμε τους ήρωες ή τους σωτήρες του είδους, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε κούφιοι, αδειασμένοι από ουσία, λιποτάκτες εντέλει της ζωής και της κάθε κοινωνικής έκφανσης.
Εμείς, που φοράμε την κατανόηση, τη συμπάθεια, την ταπεινοφροσύνη ως ένδυμα πολύτιμο, στην πρώτη όμως ευκαιρία εγκαταλείπουμε τον πάσχοντα στη μοίρα του, κάποτε χαιρόμαστε με τον πόνο του, ενώ οχυρωνόμαστε στον εαυτό μας, υψώνοντας τείχη και προς τον κόσμο και προς τον ουρανό.
Εμείς, που ευκαίρως ακαίρως νηστεύουμε το κρέας στ’ όνομα του Θεού, όμως δεν διστάζουμε στην πρώτη ευκαιρία να μπήξουμε τα νύχια μας στη σάρκα του συνανθρώπου με δρακουλίστικη επιτηδειότητα.
Εμείς, όλοι εμείς

Η υποκρισία μάς έχει προσβάλει -αλίμονο- σαν αρρώστια. Και το χειρότερο: Συνηθίζουμε υπό το κράτος της τόσο, ώστε μας αρέσει… Κάποτε μάλιστα την επιζητάμε… Όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο, παίζουμε θέατρο. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, με τον τρόπο αυτόν απολαμβάνουμε αλλεπάλληλων ιαχών ή χειροκροτημάτων και κοινωνικής ενδεχομένως ανόδου. Κάποτε όμως, σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις οι μάσκες και τα φτιασίδια πέφτουν. Τότε είναι που φθάνει η σκληρή ώρα της αποκάλυψης και της αλήθειας. Τότε και ο πιο πετυχημένος «ηθοποιός», ο εξοχότερος μάστορας της υποκρισίας, βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με το πραγματικό του πρόσωπο, όσο αποτρόπαιο και αν είναι. Τότε έρχεται η ώρα του Ουρανού, η καταλυτική παρέμβαση του θείου παράγοντα. Έτσι, χωρίς πλέον την κουφότητα του προσωπείου, αποκαλύπτεται η ασχήμια της υποκρισίας σε όλο της το φάσμα.

Ο Θεός, που μας έχει πλασμένους μέσα σε απόλυτη ελευθερία πτώσης ή ανόρθωσης, σκότους ή φωτός, ζωής ή θανάτου, στην καίρια στιγμή τραβάει τη μάσκα την τελευταία μας. Μια τέτοια βίωση της προσωπικής μας -δίχως προσωπείο- ασχήμιας, μήπως δεν είναι πρόγευση φριχτότατου κολασμού; Γράφει επ’ αυτού ο αββάς Νείλος: «Ουαί τω υποκριτή, ο ποιμήν αυτόν αρνείται, και λύκον ο Κριτής αποφαίνεται».

*     *     *

Όσο είναι ακόμα καιρός, θα ήταν φρόνιμο να ξεπλύνουμε το αποκρουστικό φτιασίδι της υποκρισίας και να προχωρήσουμε στην απλότητα των ανθρώπινων σχέσεων, έχοντας πάντοτε τη συναίσθηση των όσων προσωπικών μας μειονεκτημάτων, προτού κατακρίνουμε ή καταδικάσουμε τον οποιονδήποτε. Καλό θα ήταν εξάλλου ν’ αποτάξουμε της μάσκες της επιτήδευσης, μένοντας με την καθαρότητα του αυθεντικού ανθρώπινου Προσώπου, καθώς αυτό λευκαίνεται ολοένα μες από τα Μυστήρια της Εκκλησίας και την εν Χριστώ ζωή. Περισσότερη αλήθεια στη ζωή μας δε βλάπτει!

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Προσκύνημα στο Δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου στο Κάιρο


Ο αγαπητός φίλος και αναγνώστης του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ Ζακύνθιος Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Μπιάζης ταξίδεψε τον περασμένο Δεκέμβριο στο Κάιρο και μάς προσκόμισε θαυμάσιο φωτογραφικό υλικό. Σήμερα λοιπόν ταξιδεύουμε μαζί του στην Επιτροπεία του Καΐρου, η οποία ανήκει στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπου δεσπόζει ο περικαλλής ναός του Αγίου Νικολάου.  


Στον περίβολο της Επιτροπείας υπάρχει το σπίτι (στην ανωτέρω φωτό βλ. πόρτα αριστερά), ο χώρος, όπου έζησε και υπηρέτησε κάποια χρόνια ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς, ο μετέπειτα πολυσέβαστός μας Άγιος Νεκτάριος


Μες από τον φωτογραφικό φακό του π. Δανιήλ ξεναγούμαστε παρακάτω στο Δωμάτιο του μεγάλου και λαοφίλητου Αγίου, όπου ασκήθηκε στην αρετή και λαξεύτηκε στην αγιότητα, ενώ οι ίντριγκες των εν Χριστώ αδελφών του εξύφαιναν -αλίμονο- την εξόντωσή του.  


Σημειωτέον, ότι το 1998 ο αδικοχαμένος Πατριάρχης Πέτρος Ζ΄ και η περί αυτόν Πατριαρχική Σύνοδος, εκφράζοντας το κοινό αίσθημα όλων των προκατόχων τους (μετά τις λοιδορίες εναντίον Νεκταρίου και την σκαιότατη αποπομπή του από το κλίμα του πατριαρχείου), ζήτησαν εν Συνόδω Συγνώμη από τον πολυαδικηθέντα συνΙεράρχη τους - Άγιο σήμερα.



Θυμίζουμε τη σχετική ανακοίνωση που αφορά στην ιστορική εκείνη Πατριαρχική Συγνώμη: «Την Α.Θ.Μ. από μακρού απησχόλησε το θέμα της αδίκου ποινής αποπομπής εκ της δικαιοδοσίας και του κλίματος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, του εν Αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου Πενταπόλεως του Κεφαλά. Το γεγονός τούτο ήγαγεν Αυτήν να εισηγηθή εις την Αγία και Ιεράν Σύνοδον, όπως αυτή επιληφθή του σοβαρού τούτου θέματος. Μετά προσοχής πολλής η Αγία και Ιερά Σύνοδος διασκεψαμένη, εν φόβω Θεού, και της εικόνος του Αγίου ευρισκομένης εν τη Συνοδική Αιθούση, απεφήνατο δια την αποκατάστασιν της διαλευθείσης κανονικής τάξεως και εξητήσατο την συγχώρησιν παρά του Αγίου Πατρός ημών Νεκταρίου δια τον διωγμόν και την αδικωτάτην κατά αυτού μήνιν, επηρεία του πονηρού».


Η μορφή του Αγίου ως Μητροπολίτου δεσπόζει στο Σπίτι του. Ο φακός αποτυπώνει ευλαβικά διάφορα προσωπικά του είδη. Βλέπει ο προσκυνητής ορισμένα άμφιά του, το κρεβάτι του, το μοναχικό του σχήμα, το προσκυνητάρι του, τα κομποσχοίνια του και απότμημα από τα Λείψανά του.










ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης
Σηλυβρίας τον γόνον και Εώας το καύχημα, της Ορθοδοξίας τον στύλον και Αιγίνης το έρεισμα. Νεκτάριον υμνήσωμεν πιστοί, ως νέκταρ γαρ ανέβλυσεν ημίν, εκ πηγών του σωτηρίου αρτιφανώς αρδεύον τους κραυγάζοντας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω εν εσχάτοις τοις καιροίς, λαμπρώς Σε αγιάσαντι.

Ήχος ο αυτός
Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Χριστού· αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Το επίσημο εν Ζακύνθω άνοιγμα του Τριωδίου







Το παραπάνω φωτογραφικό υλικό προέρχεται από το χθεσινό άνοιγμα του Τριωδίου, που γίνεται (όσον αφορά στο νησί της Ζακύνθου) κάθε χρόνο το ίδιο απόγευμα στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων, χοροστατούντος μάλιστα του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου.

Σύμφωνα με τη συνήθεια, το βιβλίο του Τριωδίου τίθεται κάτω από την δεσποτική εικόνα του Χριστού, απ' όπου επίσημα το φέρνει στον Μητροπολίτη ο εντεταλμένος προς τούτο, οπότε αρχίζουν οι ψάλτες να μελωδούν τα ποιητικά του λόγια, τα οποία στοχεύουν στην προετοιμασία όλων μας για τη Μεγάλη Σαρακοστή, την Εβδομάδα των Παθών και το Πάσχα.

Ειδικό για την περίσταση και φρεσκότατο Χρονογράφημα, γραμμένο από τον καλό μας συνεργάτη φιλόλογο Παύλο Φουρνογεράκη, δημοσιεύουμε στα παραΘέματα λόγου και μπορείτε να το αναγνώσετε, κάνοντας κλικ εδώ. Σημειωτέον, ότι δικές του είναι και οι σχετικές φωτογραφίες.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Από την ενθρόνιση Ειρηναίου, του νέου Πατριάρχη Σερβίας: Άξιος! / Patrijarh srpski Irinej: Dostojan!

Βελιγράδι, σήμερα το πρωί


Από τα σερβικά μέσα ενημέρωσης εισπράττουμε όμορφες και ιστορικές στιγμές, που αφορούν στην Ενθρόνιση του μόλις χθες εκλελεγμένου 45ου Πατριάρχη Σερβίας, του από Επισκόπου Νύσσης (Νις) κ. Ειρηναίου, στον κατάμεστο Καθεδρικό Ναό του Βελιγραδίου.

Μετά τη μεγαλοπρεπή θεία Λειτουργία σήμερα το πρωί, στην οποία προεξήρχε ο ίδιος ο Ειρηναίος, τον νέο Πατριάρχη ενθρόνισε ενώπιον παντός του λαού ο μέχρι χθες Τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου Μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας Αμφιλόχιος.

Στον πολύ συγκινητικό ενθρονιστήριο Λόγο του ο Πατριάρχης, εκτός από τις ευχαριστίες κι την ευγνωμοσύνη του προς τη Σύνοδο και τον Λαό του τόπου του, είπε χαρακτηριστικά ότι όντως αυτή είναι μια μεγάλη μέρα για όλους, δεδομένου ότι ο Σέρβος Πατριάρχης αντιπροσώπευε πάντα ενώπιον του Θεού την Ιστορία του λαού, δηλαδή τη μοίρα του, την τραγωδία του, αλλά και τη χαρά του. Μιλώντας εξάλλου, σχετικά με τα καθήκοντα της σερβικής Εκκλησίας και του νέου Πατριάρχη ανέφερε ότι υποχρεούνται να υπερασπισθούν το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, καθώς και την διατήρηση της ενότητας του σερβικού λαού.

Λόγος ουσίας με πολλούς αποδέκτες, από έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, αλλά - όπως φαίνεται- με υψηλό δείκτη πνευματικότητας! Ας είναι ΑΞΙΟΣ!!!
Περισσότερες φωτογραφίες, δείτε στον ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΗΣΚΙΟΥ, εδώ.

Στον δρόμο της Αγάπης για τους σεισμόπληκτους Αϊτινούς







Τα σημερινά μας παραπάνω φρικιαστικά οπτικοακουστικά, τα οποία ερανιζόμαστε από τα διεθνή Μ.Μ.Ε., δεν έχουν να κάνουν με τις συνήθεις μας εκκλησιαστικές τελετές και ακολουθίες, αλλά με τελετές θανάτου και ακολουθίες σεισμών και καταποντισμών, που συμβαίνουν τον τελευταίο μήνα στη μακρινή για εμάς Αϊτή.
Είναι όμως τόσο μακρινή; Η Αγάπη μπορεί να γεφυρώνει και να συνενώνει! Η Αγάπη μπορεί να γεννήσει θαύματα! Και αυτή τη φορά της ολοκληρωτικής καταστροφής ενός τόσο φτωχού κράτους, έχουμε την ιερότατη υποχρέωση να βοηθήσουμε όσο μπορούμε στην άμβλυνση Πόνου του κορυφαίου αυτών των δοκιμαζόμενων σκληρότατα συνανθρώπων.
Γι'  αυτό, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, αύριο θα περιαχθεί ένας δίσκος σε όλους τους ναούς μας (και στον δικό μας εδώ στο Μπανάτο), τον οποίον είναι ανάγκη να ενισχύσουμε από το υστέρημα έστω του καθενός, ώστε το προϊόν του να προωθηθεί αρμοδίως προς τους Πονεμένους Αϊτινούς. Ήδη η Ελλαδική Εκκλησία συμπαραστέκεται μέσω της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσής της "Αλληλεγγύη".
Εμείς μάλιστα, εδώ στη Ζάκυνθο, με απόφαση του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου, συνεχίζουμε τον αγώνα στον Δρόμο της Αγάπης, συγκεντρώνοντας ανθεκτικά τρόφιμα, λάδι και ό,τι άλλο καλά συσκευασμένο, ώστε και αυτά όλα να προωθηθούν γρήγορα (εξάπαντος μέχρι 14 Φεβρουαρίου 2010) στον τόπο της Καταστροφής.

Οι Ζακυνθινοί έχουμε ευαισθησία στο άκουσμα Σεισμών, όχι μόνον εξαιτίας της Κοσμοχαλασιάς του 1953 στον ιόνιο χώρο, αλλά και του καθημερινού σεισμικού κινδύνου που επικρέμαται πάνω από το νησί μας. Οπότε εμείς πρώτοι χρειάζεται να ευασθητοποιηθούμε περισσότερο, ενόψει μάλιστα του Κατανυκτικού Τριωδίου που ανοίγει απόψε, θυμίζοντάς μας πάλι και πάλι, ότι κριτήριο σωτηρίας μας είναι η απόδοση ανιδιοτελούς Αγάπης προς κάθε συνάνθρωπο, κυρίως στον εμπερίστατο!

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Δυο νέα βιβλία με πνευματική ευωδία


Τις δύο πρώτες εκδόσεις του 2010 του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου του Ι. Ναού Ευαγγελιστρίας Λευκάδος είχε την καλοσύνη να μάς αποστείλει ο προϊστάμενος της θάλλουσας αυτής Ενορίας Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλης, ο οποίος είναι και ο συγγραφέας των εν λόγω βιβλίων. Οι τίτλοι τους είναι ενδεικτικοί του περιεχομένου: "Αγωνία και κατάνυξη" και "Διδαχές ζωής από την αστείρευτη Πηγή".

Και στα δύο ανά χείρας έργα, τα οποία ήδη κοσμούν την Ενοριακή μας Βιβλιοθήκη, ο ευαίσθητος πνευματικός πατέρας Γεράσιμος, από το περίσσευμα της πολύχρονης πείρας του, εξωτερικεύει σκέψεις και απόψεις για το πώς κατορθώνεται η προσέγγιση του θείου και πώς ο άνθρωπος της πτώσης μπορεί να επιστρέψει στην Πηγή της Ζωής, που είναι ο Χριστός.

Πολυγραφότατος ο π. Γεράσιμος, με γλώσσα γλαφυρή και συναίσθημα γάργαρο, χειραγωγεί τον αναγνώστη του στη ζωντανή συνάφεια με το εκκλησιαστικό γεγονός, παρέχοντας σε όλους μας μιαν επιπλέον ευκαιρία μετάληψης του ευωδιαστού έλλογου λόγου του!
π. Π.Κ.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Η μνήμη του οσίου Ιωσήφ του Κρητός στο Γαϊτάνι Ζακύνθου





















Η τοπική της Ζακύνθου Εκκλησία τιμά απόψε και αύριο τη μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Σαμάκου από την Κρήτη, του οποίου το σεπτό Λείψανο φυλάσσεται στην κωμόπολη του Γαϊτανίου από τον Αύγουστο του 1669, αμέσως μετά την πτώση του Χάνδακα.   Ο Ιωσήφ ο ηγιασμένος έζησε μια θεοπρεπή βιοτή και κοιμήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1511, καθιστάμενος έκτοτε φάρος πνευματικός για τους πιστούς όλων των εποχών.

Πρίν λίγη ώρα, στον επίσημο Εσπερινό και την τρισσή λιτάνευση του Λειψάνου που προηγήθηκε μέσα στον ναό της Μεταμορφώσεως, χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Θηβαΐδος κ. Πορφύριος, απουσιάζοντος του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου, έλαβαν μέρος αρκετοί ιερείς, πλαισιώνοντας τον Εφημέριο π. Νικόλαο Σεμιτέκολο, ενώ συμμετείχε ικανοποιητικό εκκλησίασμα, παρά το δυνατό ψύχος και το χιονόνερο.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ο οποίος τόνισε, ότι εκείνο που είναι ανάγκη να παραδειγματίζει τον σύγχρονο άνθρωπο, σε σχέση με την οσιακή φυσιογνωμία του τιμώμενου Αγίου, είναι η απόλυτη αφοσίωση εκείνου στον Χριστό, η ταπείνωσή του έναντι του θείου και η ελεήμων συμπεριφορά του προς τους αναξιοπαθούντες του καιρού και του χρόνου του. Υπογράμμισε επίσης, ότι οι Ζακύνθιοι καυχώνται εν Κυρίω, ότι χαριτώθηκαν με την παρουσία ενός ακόμη Λειψάνου ανάμεσά τους,θεωρώντας το ιδιαίτατη ευλογία για τη ζωή και τα έργα τους!

Φωτογραφίες: Ανδρέας Μαρίνος

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

π. Daniil Sâsoev (1974-19.11.2009), δολοφονημένος για την πίστη του


Ο Ρώσος ιερέας π. Daniil Sâsoev γεννήθηκε το 1974, αφιέρωσε τη ζωή, τον λόγο, την ύπαρξή του ολάκερη στην διακονία του λαού του Θεού και δολοφονήθηκε από ένοπλο μασκοφόρο, εντός του ναού του Αγίου Θωμά, στις 19 Νοεμβρίου 2009. Βαρύ τραύμα από πυροβόλο όπλο υπέστη και ο διευθυντής της χορωδίας, ο οποίος βρισκόταν δίπλα του. Την ευθύνη του εγκλήματος ανέλαβαν ήδη οι Ισλαμιστές.


Όπως μεταδίδουν τα ρωσικά ΜΜΕ, κήρυσσε Χριστό μεταξύ των Μουσουλμάνων, αλλά και των διαφόρων περιθωριακών (π.χ. Τσετσένων ή Τατάρων)  του σύγχρονου κατεστημένου του τόπου του. Παράλληλα, διακρινόταν για την ευθύτητα, τη γλυκύτητα και την αμεσότητά του τόσο στον λόγο, όσο και στην προσέγγιση κυρίως των νέων ανθρώπων, δίχως παρωπίδες.

Την ίδια στιγμή γνώριζε, ότι προκαλεί έτσι την οργή πολλών και διαφόρων εναντίων, ανέμενε μάλιστα τον θάνατό του, κάτι άλλωστε που είχε επισημάνει στο προσωπικό του blog.  Είναι σαφές και δεδομένο, λοιπόν, ότι οι απειλές έδιναν κι έπαιρναν, ώσπου συνέβη το αποτρόπαιο, παρά την προστασία που εν τω μεταξύ τού παρείχαν οι ρωσικές αρχές ασφαλείας. Έγραφε χαρακτηριστικά: «Πάλι σήμερα δέχθηκα απειλές για τη ζωή μου, πλέον αυτό μου έχει γίνει συνήθεια κουράστηκα να ζω με τον φόβο για το έργο που κάνω».


Η κηδεία του π. Δανιήλ έγινε  στις 23 Νοεμβρίου 2009 στον ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Γιάσενεβο, στην οποία προεξήρχε ο Πατριαρχικός Βικάριος Αρχιεπίσκοπος Ίστρας Αρσένιος. Εκτός των πολλών ιερέων, εκατοντάδες άνθρωποι ήρθαν να αποχαιρετήσουν τον δολοφονηθέντα κληρικό και κυριολεκτικά πλημμύρισαν όλη τη γύρω περιοχή. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, οι περισσότεροι άνθρωποι πήγαιναν από τον σταθμό του μετρό μέχρι τον ναό, κρατώντας λουλούδια, εικόνες και ψάλνοντας πασχαλινούς ύμνους.
Μετά από την εξόδιο ακολουθία, στον ναό προσήλθε ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κύριλλος, ο οποίος τέλεσε Τρισάγιο, μετά το οποίο ο π. Δανιήλ ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Κούντσεβσκογιε. Αξίζει να μεταφέρουμε ορισμένους χαρακτηριστικούς λόγους του Πατριάρχη Κυρίλλου:

«Πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ότι όταν υπηρετείς τον Χριστό και την Εκκλησία Του, αμέσως η διακονία μας αυτή συνδέεται με την ομολογία, ακόμη και με το μαρτύριο. Ο τραγικός θάνατος του π. Δανιήλ, δεν πρέπει να δημιουργήσει φόβο και δειλία στις καρδιές σας, ούτε να αποδυναμώσει το ζήλο που έχετε για έργο στην εκκλησία, εσείς θα ακολουθείτε σταθερά την πορεία του Ιησού Χριστού».

Καθώς πληροφορούμαστε από την διαδικτυακή Πύλη bogoslov.ru, ο  επικεφαλής του Συνοδικού Τμήματος για τις σχέσεις Εκκλησίας - Κοινωνίας Πρωθιερέας Βσέβολοντ Τσάπλιν δήλωνε την ημέρα της κηδείας: «Η καλύτερη μνήμη για τον ιερέα Δανιήλ θα είναι η εκπλήρωση του ονείρου του - να οικοδομήσει έναν ευρύχωρο ναό στην οδό Καντιμίροβσκαγια, όπου διακονούσε ο πατήρ Δανιήλ».
Σημείωσε, ότι στον τόπο όπου διακονούσε ο δολοφονηθείς μένουν πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ότι με κόπους του ιερέα δημιουργήθηκε μια προσωρινή ξύλινη εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Θωμά, όπου «διακονούσε με ζήλο και υπέφερε, αφιερώθηκε ολόκληρος μέχρι το τέλος στο Θεό, στην Εκκλησία και στους ανθρώπους».
Πρόσθεσε εξάλλου ο π. Βσέβολοντ, ότι «δίπλα υπάρχει χώρος, όπου μπορούμε να χτίσουμε μια νέα εκκλησία που θα χωρούσε πολλούς ανθρώπους. Είμαι πεπεισμένος, ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να οικοδομήσουν μαζί αυτόν τον ναό στη μνήμη του δολοφονηθέντος ιερέα». 

Ακολουθούν δύο βίντεος και μερικές φωτογραφίες, από την πολυτάραχη έως μαρτυρίου ζωή και την πάνδημη κηδεία του, τα οποία ερανιζόμαστε από το διαδίκτυο. Αξίζει να τα δείτε:








































Επιμέλεια αφιερώματος: π. Π.Κ.