E-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μ. Ζ. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Φθάνοντας στο Αμμάν της Ιορδανίας / عمان

Ταξίδι με τις Βασιλικές Αερογραμμές της Ιορδανίας, σήμερα το απομεσήμερο, προς το Αμμάν της Ιορδανίας, μαζί με τα μέλη της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αρμόδιας για θέματα Προσκυνηματικών Περιηγήσεων. Ο καιρός καλός κι εμείς "επί πτερύγων ανέμων"!


 Πιλότος ένας ελληνομαθής Ιορδανός, παλαιότερα πιλότος του βασιλικού αεροσκάφους!


 Πετώντας προς ανατολάς, αφήνουμε πίσω μας τα χρώματα της δύσης, ενώ "πατάμε" στα μπαμπάκια τ' ουρανού.

 Μ' ένα ολόζεστο τσάι μάς υποδέχεται η παραδοσιακή ευγένεια του τόπου!




 Πρώτος στην υποδοχή ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος, ο και Επίτροπος του Πατριάρχου Ιεροσολύμων στη χώρα, ένας ευπροσήγορος και διαρκώς χαμογελαστός άνθρωπος, ο οποίος είχε πολλά να θυμηθεί μαζί με τον επικεφαλής της ελλαδικής εκκλησιαστικής Αντιπροσωπείας Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο. 


 Ώρα να οδεύσουμε προς το ξενοδοχείο, στην ιορδανική πρωτεύουσα. Και δεν είναι τόσο κοντά... Όμως μάς αποζημιώνει το λεωφορείο: Στην οροφή με ξυλόγλυπτο τρούλο (όπως λέμε βασιλική μετά τρούλου) και μπροστά σε κάθε καθήμενο οθόνες υπολογιστή με διαρκή σύνδεση στο ίντερνετ και όλες τις σχετικές υπηρεσίες (facebook, twitter, internet explorer και όλα τα συναφή)!!! Με άλλα λόγια: η απόλυτη χαρά του ταξιδιώτη!!!

Καληνύχτα από το Αμμάν! Ελπίζω και σε επόμενες ανταποκρίσεις!


Μια προσευχή για την Ουκρανία / Revolution in Kiev, Ukraine / Революція триває Київ

Σχολιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας














Ήταν οι ήρεμες ημέρες του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν βρεθήκαμε εκεί, για να γνωρίσουμε τον τόπο, τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους! Όλα ήταν ήπια, φιλόξενα και υποδειγματικά, όπως μαρτυρούν οι ανωτέρω φωτοαποτυπώσεις μας! 

Μόνον ένας φόβος κυριαρχούσε στις συζητήσεις Ελλήνων φίλων μας που ζουν μόνιμα στην ουκρανική πρωτεύουσα: Σε καμιά περίπτωση η πανδυνατή Ρωσία δεν θα επέτρεπε να μπει η "θεραπαινίδα" της Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως προετοιμαζόταν... 

Ο λόγος αυτός, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν απλά φοβικός ή μακροπρόθεσμος, αλλά σε λιγότερες από εκατό μέρες, άρχισε να λαμβάνει σάρκα και οστά, ή καλύτερα: έφερε τον λαό να διαμαρτύρεται εντονότατα στις -πρώην ήσυχες- πλατείες κατά της κυβερνητικής ρωσόπληκτης τακτικής, το δε πάλλευκο χιόνι της εποχής και της όμορφης χώρας βάφεται ήδη με αίμα, σ' έναν ακήρυκτο εμφύλιο... 

Οι εικόνες, που ερανιζόμαστε από το διαδίκτυο, είναι ενδεικτικές, αλλά και άκρως δηλωτικές, όσων συνοπτικά αναφέραμε ανωτέρω:




















Μια προσευχή, λοιπόν, για την παγωμένη Ουκρανία, ας κάνουμε σήμερα, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες του Νυχθημερόν! Ας ανάψουμε ένα κερί, ας υψώσουμε μια θερμή σκέψη μας έστω για τον τόπο αυτόν, για τ' αδέλφια που αλληλοτρώγονται και ας ελπίσουμε σε ήσυχες εκ νέου ημέρες...


Σύντομο πέρασμα από την Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ανδρουμπεβίτσης της Μάνης

Ταξιδεύει και φωτογραφίζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας












Η Μονή Ανδρουμπεβίτσης υψώνεται παρά τον Μεσσηνιακόν κόλπον, εις τον Κάμπον Αβίας και πλησίον της δημοσίας οδού από Καλαμάτας προς Αρεόπολιν και Γύθειον. Εκτίσθη κατά την αμέσως μετά την εποχήν των Κομνηνών Αυτοκρατόρων της Κωνσταντινουπόλεως χρονικήν περίοδον, μεταξύ 12ου-13ου αιώνος, ως τούτο συνάγεται από τον ρυθμό του μικρού ναού και από την τεχνοτροπία των αγιογραφιών του. Υπάρχει συνεχόμενος προς τον παλαιόν και νεώτερος σταυρεπίστεγος μετά τρούλλου ναός της Μάνης, ο οποίος εκτίσθη το 1704 και είναι κατάγραφος από αγιογραφίες μεταξύ των οποίων αι γραφικαί παραστάσεις, εμπνευσμέναι από την υμνολογίαν των Αίνων.

Επί σειράν αιώνων, η Μονή ήκμασε, με παράλληλον οικονομικήν ανάπτυξιν γεωργικής και ποιμενικής ζωής, ως συνέβαινε με τους πλησιόχωρους οικισμούς της, οι οποίοι και εμφανίζονται εις έγγραφα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εις τις σωζόμενες βενετικές απογραφές. Δύο πάντως ήσαν οι ισχυροί γείτονες της Μονής: το Κάστρο της Ζαρνάτας (1612) μετέπειτα Αρχιεπισκοπή (1811) και τελικώς Μητρόπολις (1819) μέχρι της καταργήσεως και συγχωνεύσεώς της εις την Ιεράν Μητρόπολιν Γυθείου και Οιτύλου. Η Μονή Ανδρουμπεβίτσης διετέλεσε έδρα των ιεραρχών Ζαρνάτας.

Το έτος 1790 η Μονή εκακοπάθησεν επί επαναστάσεως των Μανιατών υπό την ηγεσίαν των αδελφών Ορλώφ, απεσταλμένων εκ Μόσχας υπό Αικατερίνης της Μεγάλης εις τον αγώνα της κατά των Τούρκων, κυριάρχων της περιοχής από του 1715-1821. Κατά τα προηγούμενα έτη η Μονή και η περιοχή ήσαν υπό την εξουσίαν των Βενετών (1687-1715) και πρωτύτερα πάλιν υπό τους Τούρκους και παλιότερα υπό τους Φράγκους εις τους οποίους περιήλθε, αρχάς του ΙΓ΄ αιώνος, μετά την κατάληψιν της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Σταυροφόρων (1204). Μετά, λοιπόν, την ατυχή επανάσταση του Ορλώφ η Μονή εγκαταλείφθη και φαίνεται ότι ερημώθη, το δε έτος 1810 εδόθη υπό επιτρόπων λαϊκών της περιοχής ως μετόχιον εις την Μονήν Δοχειαρίου του Αγίου Όρους, ως έσχατη λύσις σωτηρίας της, χωρίς όμως αποτέλεσμα, διότι επηκολούθησεν ο απελευθερωτικός πόλεμος (1821-1827) κατά των Τούρκων, μέχρι τότε εξουσιαστών της περιοχής. Επί ελευθέρας Ελλάδος η Μονή κατείχετο επί εκαντοταετίαν υπό της ιστορικής οικογένειας Τζανετάκη εις την οποίαν περιήλθεν η κτηματική περιουσία της εγκαταλελειμένης Μονής και του γειτονικού κάστρου της Ζαρνάτας.

Το καθολικόν όμως της Μονής το νεώτερον (1704) έμεινεν όρθιον, το δε παλαιότερον (ΙΒ΄-ΙΓ΄ αι.) ημιερειπωμένον, το οποίον ανεστηλώθη υπό της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Σπάρτης, κατά την δεκαετίαν των ετών 1970. Τότε έγιναν συστηματικαί προσπάθειαι αναστηλώσεως των κελλιών, των βοηθητικών και λοιπών χώρων του τετράπλευρου κτιριακού συγκροτήματος της Μονής, το δε έτος 1978 ανασυνεστήθη δια Προεδρικού διατάγματος και ελειτούργησεν ως γυναικεία Ιερά Μονή και έκτοτε αποτελεί πνευματικήν εστίαν της περιοχής. Εις την συνέχειαν εκαθαρίσθησαν οι εικόνες και οι τοιχογραφίες της Μονής, η οποία και επισήμως εκηρύχθη διατηρητέον αρχαιολογικόν μνημείον. Η Μονή υπάγεται διοικητικώς εις τον Νομόν Μεσσηνίας (Καλαμάτα), εκκλησιαστικώς όμως εις την Ιεράν Μητρόπολιν Γυθείου και Οιτύλου, τελούσα υπό το στοργικόν ενδιαφέρον του φιλομονάχου Μητροπολίτου Γυθείου και Οιτύλου κ. Χρυσοστόμου.

[Τα ιστορικά στοιχεία προέρχοναι από τον επίσημο ιστότοπο της Ι. Μητροπόλεως Μάνης]